Το αδιανόητο
- Written by eKypros
Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*
Μπορεί η λέξη να εκστομίστηκε από τα χείλη μιας κυνικής και ψύχραιμης καπιταλίστριας, της κ. Γκεοργκίεβα, στιβαρό γρανάζι του παγκοσμιοποιημένου εκμεταλλευτικού συστήματος, φευ, δυστυχώς η λέξη διατηρεί στο ακέραιο τον θανατηφόρο ρεαλισμό της και τον προϊδεαστικό αποτροπιασμό της. Μίλησε για το ...αδιανόητο. Ομως οι λέξεις έχουν άλλη σημασιολογική βαρύτητα στο περιβάλλον μιας φράσης, ενός κειμένου, κι άλλη σ' ένα άριστο λεξικό. Οταν μας λέει λοιπόν ότι ο πόλεμος στο Ιράν, που αρχίνησαν δυο εκλεγμένοι υπόδικοι, τείνει να μας φέρει στο αδιανόητο, τότε ο καθένας από μας σκέφτεται ένα είδος «πυρηνικής βόμβας» να σκάει μες στο κεφάλι και τη ζωή του, να την τινάζει στον αέρα, χωρίς να προλάβει να κάνει το παραμικρό.
Το αδιανόητο είναι μια λέξη τρομοκράτης. Κι ευτυχώς την άκουσε κυρίως το κεφάλαιο κι η τάξη του, και σχεδόν καθόλου οι ταλανιζόμενοι και μαρτυρικοί λαοί. Αλλιώς, πώς να φανταστείς πού βρίσκουν το αδιανόητο κουράγιο οι κομμουνιστές του Ισραήλ να πραγματοποιούν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στον πόλεμο. Πόσο αδιανόητο φαίνεται να χρησιμοποιείται η τεχνολογία για να συνδέσει, να ακούσει, να στηρίξει και να συνδράμει ψηφιακά στον Περισσό τα ΚΚ της πιο φλεγόμενης περιοχής του κόσμου, από το Μαγκρέμπ και το Ιράν έως το Σουδάν. Και ειδικά σε μια στιγμή που οι κατά παραγγελία δημοσκοπήσεις θέλουν τρεις στους τέσσερις Ελληνες να φουσκώνουν από περηφάνια για την υπεράσπιση των εσχατιών της ΝΑΤΟικής επικράτειας, εξόδοις τους...
Είναι αδιανόητο λοιπόν να παλεύεις μέσα σ' αυτό το 25% των Ελλήνων πολιτών σήμερα, που δεν θέλει τον πόλεμο, δεν αισθάνεται τραμπική και νετανιαχούδικη περηφάνια και συνειδητοποιεί εκόν άκον κάτι ιστορικά αποδεδειγμένο, ελληνικά διδαγμένο και με οδυνηρά αποτελέσματα ως προς την επίλυση μιας καθόλου αδιανόητης λέξης.
Κόμβος. Κοινώς, κόμπος. Δεσμός, όπως τον μάθαμε ως γόρδιο στο σχολείο το δικό μας, αλλά και στα σχολεία δύσης και ανατολής. Πάει καιρός που ακούμε, ακούτε, ότι η χώρα μας έχει γίνει κόμβος. Ενεργειακός. Σαν κι αυτόν που ο πατέρας του Μίδα χρησιμοποίησε για να δέσει το άρμα του στον ναό του Δία! Κι όποιος τον έλυνε τον δεσμό, θα γινόταν κύριος της Ασίας. Και προφανώς πλούσιος... Για τον Μίδα μιλάμε. Ο πολύς Μεγαλέξανδρος δεν κόπιασε για να τα καταφέρει να εκπληρώσει τον χρησμό, τραβάει μια σπαθιά και κόβει τον γόρδιο δεσμό. Εφτασε μέχρι την Ινδία. Πέθανε νεότατος στη Βαβυλώνα και οι επίγονοι διαμοίρασαν τα ιμάτιά του, όπως λένε και οι άλλες γραφές. Τι σόι κόμβος είμαστε, πριν κοπούμε και αφού κοπούμε από σπαθί που δεν ξέρουμε ποιος θα το κρατάει στην εποχή του αδιανόητου; Θα μας κόψει από πάνω μέχρι κάτω σαν τον Κάθετο Διάδρομο; Θα μας κόψει οριζόντια, σε βόρεια και νότια περιοχή συμφερόντων, σαν την Κορέα, το Σουδάν, το Βιετνάμ;
Οι χρησμοί που αναδύονται από τις αναθυμιάσεις των τιμών στα πολυεθνικά μπακάλικα, που τα λένε σούπερ μάρκετ, τα βενζινάδικα, τα φώτα, τα νερά, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα γιαπιά, έχουν αρχίσει ήδη και ερμηνεύουν το αδιανόητο. Τη λέξη - κλειδί που κραδαίνει το εκμεταλλευτικό σύστημα όταν βάζει το δίλημμα ολοσχερής καταστροφή ή υποταγή.
Καμιά φορά φαίνεται πως απλώνω πολύ τον τραχανά των λέξεων. Αλλά είναι από μόνες τους μια δωρεάν τροφή, ικανή να χορτάσει το μυαλό και να το αποτοξινώσει από τις φανφάρες και τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, που σε κάνουν να το παίζεις Μεγαλέξανδρος - μπρελόκ του αφεντικού που ψάχνει στην εφαρμογή του κινητού να βρει το φθηνότερο βενζινάδικο, το φθηνότερο ρεύμα, τη φθηνότερη εισφορά για σύνταξη, το φθηνότερο δωμάτιο για διακοπές. Ενας λαός μπορεί να γίνει πάντα το σπαθί που κόβει την αλυσίδα του κατακτητή, τον κόμπο - βρόγχο στον λαιμό του. Αρκεί να μπορεί να πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής, τον συνηθέστερο δηλαδή πλασιέ της εποχής.
* «Ριζοσπάστης» [Από τη στήλη «Πατριδογνωμόνιο», έκδοση: Σάββατο 14 Μάρτη 2026 - Κυριακή 15 Μάρτη 2026]