• Το κάλπικο αφήγημα ότι «η Ευρώπη (και η Ελλάδα) δεν εμπλέκεται στον πόλεμο» δεν είναι πρωτοτυπία της κυβέρνησης ΝΔ και του μηχανισμού προπαγάνδας της...

Στις αρχές της βδομάδας, ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων της Ευρώπης εμφανίστηκαν αρνητικοί στο κάλεσμα των ΗΠΑ να αναλάβουν ενεργότερο στρατιωτικό ρόλο στις πολεμικές επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή και ειδικά στα Στενά του Ορμούζ.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μακράν ο μεγαλύτερος παραγωγός πετρελαίου στον κόσμο, οπότε όταν οι τιμές του πετρελαίου ανεβαίνουν, κερδίζουμε πολλά χρήματα». Αυτό δήλωσε πριν από λίγες μέρες ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντ. Τραμπ, φανερώνοντας ωμά και κυνικά ότι από την σφαγή ανθρώπων και την κερδοσκοπία των μονοπωλίων σε βάρος λαών σε όλο τον πλανήτη αυγατίζουν τα κέρδη τους…

• Στεντόρεια ακούγεται ίσαμε σήμερα η φωνή του Χριστόδουλου Πασιαρδή: «Κάποιοι οφείλουν να απολογηθούν για την εν ψυχρώ δολοφονία ενός γενναίου εφήβου, που πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την πίστη του στη Δημοκρατία και τη νομιμότητα»!  • Οφειλόμενη απάντηση, επί προσωπικού και όχι μόνο...

Του Κύπρου Κουρτελλάρη*

Την “τιμητική” μου είχα, Φλεβάρη μήνα, από τον δικηγόρο και έφεδρο Ανθυπολοχαγό Καταδρομών, κ. Ανδρέα Παπαχαραλάμπους. Κι αυτό με αρθρογραφία του στις 6 & 17 του Φλεβάρη 2025, σε «Φιλελεύθερο» και «Αλήθεια», αντίστοιχα. Αφιερώνοντάς μου -στους τίτλους- δύο αρχαιοπρεπέστατες ρήσεις: «Εμοί μεν όνειδος η πατρίς, συ δε τη πατρίδι», στο πρώτο, και «Γνώθι σ’ αυτόν Κύπρο Κουρτελλάρη», στο δεύτερο. Γνωρίζοντας την χρηστική αξία και μεταφορική λειτουργικότητα του αποφθεγματικού και παροιμιακού λόγου, αλλά και ενδιατρίβοντας για πάνω από τριάντα χρόνια στον κυπριακό παροιμιακό λόγο, δεν τον παρεξηγώ. Όπως δεν παρεξηγώ το γεγονός ότι στην αρθρογραφία του ο κ. Παπαχαραλάμπους, στην προσπάθειά του να με αποδομήσει, μιλά για μένανε απαξιωτικά και με περισσή αλαζονεία. Χρησιμοποιώντας ανοίκειους έως και προσβλητικούς χαρακτηρισμούς, που -κατά τη γνώμη μου- ενδεχομένως αγγίζουν και/ή ξεπερνούν τα όρια της δυσφήμησης/λιβέλλου. Άδικος κόπος...

• Πώς και πού σκοτώθηκε ο Καταδρομέας Σωτήρης Κωνσταντίνου;

Του Κύπρου Κουρτελλάρη*

Το ζητούμενο στο σημερινό -και στα τρία προηγούμενα- άρθρο, είναι η αλήθεια. Η αλήθεια γύρω από τις συνθήκες -αλλά και το χώρο- που ο καταδρομέας Σωτήρης Κωνσταντίνου σκοτώθηκε ανήμερα του χουνταφασιστικού και τουρκοφόρου παραξικοπήματος του Ιούλη 1974. Μια αλήθεια που -για την οικογένεια του καταδρομέα και την ηθική πολιτειακή τάξη- αποκαταστάθηκε τελεσίδικα με το πόρισμα της υπό τον Ξενοφώντα Καλλή έρευνας, το 2007: Ο καταδρομέας Σωτήρης Κωνσταντίνου δολοφονήθηκε εν ψυχρώ και πισώπλατα στις 15 του Ιούλη 1974. Τελεία! Δολοφονήθηκε, προφανώς από χουντικό αξιωματικό, με μαχαίρι/λόγχη και περίστροφο/πιστόλι και «...πλήρωσε με την ίδια τη ζωή του την πίστη του στη Δημοκρατία και τη νομιμότητα» (Χριστόδουλος Πασιαρδής, 23/12/2007). Και η πολιτεία, ως όφειλε, αποκατέστησε το όνομα του Ήρωα καταδρομέα. Και απολογήθηκε -διά του τότε ΥΠΑΜ- στην οικογένεια του Ήρωα, γιατί επί  33 χρόνια κώφευε στις εκκλήσεις της για έρευνα, ως προς τις συνθήκες που το βλαστάρι τους σκοτώθηκε.