Η ιστορία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι ταυτισμένη με επεμβάσεις και πολέμους, τόσο στην αμερικανική ήπειρο όσο και στον υπόλοιπο κόσμο σε όλο τον 20ό αιώνα, και συνεχίζεται και στις μέρες μας, με τελευταίο «επεισόδιο» την γκανγκστερική επίθεση του Σαββάτου στη Βενεζουέλα.
Κάθομαι να γράψω μια αράδα γεμάτη μπελαρά. Δεν ξέρω αν έως την επόμενη το αναδυόμενο πανταχόθεν φασισταριό θα 'χει τινάξει τον κόσμο στον αέρα. Μόλις έχω μπει σπίτι μου περνώντας από τα ημιβόρεια ημιπροάστια, απ' το Χαλάνδρι και τα Μελίσσια έως τις άκρες του Μαρουσιού, και πάνω από το κεφάλι μου αιωρείται ένα μεγάλο ντρόουν, έτσι που να αναρωτιέμαι αν η τροχαία πέφτει σε μεγέθη Γκιλφόιλ και δυνατότητες ΝΑΤΟικού ντράιβερ, που επιδεικνύονται σε θηριώδεις πλατφόρμες τραμπικών ηλίθιων της μιας ηθικής, της μιας διάνοιας, του ενός ενιαίου δυτικού ζωτικού χώρου και της τελικής λύσης, ό,τι δεν αγοράζεται πεθαίνει. Θα πρόσθετα πως ό,τι πωλείται εξαφανίζεται, αλλά μοιάζει πολύ περισπούδαστο σε μια εποχή που ένας Σπυρίδων Αδωνις λέει πως τα μπλόκα των αγροτών είναι αηδία και φασισμός, και νομίζει ότι ραπάρει σαν σκατόμυγα ανάμεσα σε μέλισσες.
Είχαμε συνηθίσει τα τηλεοπτικά κανάλια πότε να αποσιωπούν τις εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις και πότε ευθέως να προσβάλουν την κοινή λογική των εκατομμυρίων που τα παρακολουθούν, για να δικαιολογήσουν τα πεπραγμένα των αντιλαϊκών κυβερνήσεων. Αυτή ακριβώς την τακτική διαπιστώσαμε τις τελευταίες ημέρες από τα αστικά Μέσα Ενημέρωσης, που λειτούργησαν ως φερέφωνα των ανάλγητων κυβερνητικών επιλογών και σχεδίων ενάντια στις αγροτικές κινητοποιήσεις, με στόχο να υπονομεύσουν την ενότητα των αγροτών και να σπιλώσουν τον δίκαιο αγώνα τους.
