Αντικομμουνιστές, οι δειλοί των ημερών
- Written by eKypros
Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*
Κάθομαι να γράψω μια αράδα γεμάτη μπελαρά. Δεν ξέρω αν έως την επόμενη το αναδυόμενο πανταχόθεν φασισταριό θα 'χει τινάξει τον κόσμο στον αέρα. Μόλις έχω μπει σπίτι μου περνώντας από τα ημιβόρεια ημιπροάστια, απ' το Χαλάνδρι και τα Μελίσσια έως τις άκρες του Μαρουσιού, και πάνω από το κεφάλι μου αιωρείται ένα μεγάλο ντρόουν, έτσι που να αναρωτιέμαι αν η τροχαία πέφτει σε μεγέθη Γκιλφόιλ και δυνατότητες ΝΑΤΟικού ντράιβερ, που επιδεικνύονται σε θηριώδεις πλατφόρμες τραμπικών ηλίθιων της μιας ηθικής, της μιας διάνοιας, του ενός ενιαίου δυτικού ζωτικού χώρου και της τελικής λύσης, ό,τι δεν αγοράζεται πεθαίνει. Θα πρόσθετα πως ό,τι πωλείται εξαφανίζεται, αλλά μοιάζει πολύ περισπούδαστο σε μια εποχή που ένας Σπυρίδων Αδωνις λέει πως τα μπλόκα των αγροτών είναι αηδία και φασισμός, και νομίζει ότι ραπάρει σαν σκατόμυγα ανάμεσα σε μέλισσες.
Κακές γλώσσες λένε πως οι μπούκηδες απ' την Αγγλία έως την Ιαπωνία, και απ' τη Λαπωνία έως τη Γη του Πυρός, κόβουνε μέρες τώρα στοιχήματα για το πότε οι απόγονοι της πυρηνικής μάνας φρίκης «Εnola Gay» θα την πέσουνε στην Τεχεράνη ή στο Λάγκος. Και κόβουνε μονέδα. Στρατόκαβλα δυστυχισμένα εφηβάρια, παιδιά του ποπ κορν και της ιδεολογικής πορδής των ισχυρών, ηδονίζονται με τις εικόνες των Αμερικανών ράμπο πειρατών στο Καράκας, που ποτέ δεν είδαν αλλά φαντασιώθηκαν.
Το παιχνίδι των πειρατών του Κόλπου, με όρους Λας Βέγκας, συγκινεί και διαταράσσει την πνευματική ισορροπία μιας στρατιάς νεαρών ούγκανων, που πλακώνουν τον συμμαθητή τους και τον σπάνε στο ξύλο, καθώς δεν είναι εύκαιρος ο Κασιδιάρης της γειτονιάς τους να τους υποδείξει ξενότερο στόχο. Το μεγαλύτερο μπορντέλο τώρα χτίζεται και το βαφτίσανε ήδη νομιμότητα. Αυτή που λέει μπες φυλακή, φάε ποινή και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, κι ύστερα πάρε άδεια και εφτά χρυσαύγουλα και παίξε πολιτική επί Θήβαις. Αυτή η νομιμότητα έχει πελάτες σαν τον Χρυσοχοΐδη.
Με τόσους μουλάδες και παπάδες στην κεντρική σκηνή του εμπόλεμου Μπρόντγουεϊ, και χαζός να 'σαι, καταλαβαίνεις ότι ο κόσμος ετοιμάζει την κηδεία του, με μια τελετουργία αφόρητης αισθητικής, μια γλώσσα χυδαία, και προσωπικότητες βγαλμένες από κακέκτυπα της Ιστορίας.
Για παράδειγμα, είναι επαίσχυντη ασχήμια να ακούς κάτι τροφαντούς δεξιούς να βρίζουν ως ναρκωμένους τους αριστερούς που δεν πονάνε για τους εξεγερμένους Ιρανούς όσο πονέσανε για τη Γάζα. Κι όταν το παιχνίδι των εντυπώσεων βάζει ταξικό και εθνοφυλετικό πρόσημο στα πτώματα, τότε ξέρεις ότι είναι πιθανό οι επόμενες αστικές εκλογικές αναμετρήσεις να γίνονται στο επίπεδο καμπαρέ εναντίον μοναστηρίου...
Στα καθ' ημάς της βρωμιάς, η νουδούλα αποφάσισε στην εσχατιά της οχταετίας να γίνει και αντικομμουνίστρια, για να κρύψει ότι αλείφει τις δημοσκοπικές πληγές της με κηραλοιφές. Ολοι μαζί οι χειροκροτητές του Αζόφ γύρισαν στην παλιά καλή συνταγή, του φοβερού και τρομερού κομμουνιστή που του χρειάζεται το λιγότερο ένας Νετανιάχου, για να μάθει να αποδέχεται τον ψηφιακό θόρυβο και το ανθρώπινο λάθος του εργάτη, ως μήτρα παντός κακού. Ολοι αυτοί έγιναν ξαφνικά νοσταλγοί του αείμνηστου συντρόφου Μπούτα, ανακηρύσσουν την Αλέκα σε ιέρεια του ...γυναικείου ακτιβισμού, διυλίζουν τον λενινιστικό κώνωπα και καταπίνουν τη χιτλερική κάμηλο, ανακατεύοντας ουίσκι με ρακόμελο και κόκα κόλα με σαλέπι, με βαθυστόχαστες αντικομμουνιστικές αναλύσεις επιπέδου μαλλιού της γριάς σε λούνα παρκ.
Ναι, είναι αηδία και σίχαμα το μπλόκο του μυαλού μας, που επιχειρεί ο ξεδιάντροπος ιμπεριαλισμός των ημερών με όλα τα μέσα, με όλες τις φάτσες και με όλες τις λέξεις που επιστρατεύουν οι ανιστόρητοι, οι αγράμματοι, οι κενόδοξοι και ιδιοτελείς, που βάφτισαν εσχάτως το Ιράν Περσία. Είναι οι ίδιοι που μόλις ακούσουν το μουγκρητό από τα τρακτέρ νομίζουν ότι τους την έπεσαν πεινασμένα λιοντάρια. Οι αντικομμουνιστές είναι οι δειλοί των ημερών.
* Ριζοσπάστης [Από τη στήλη «Πατριδογνωμόνιο», έκδοση: Σάββατο 17 Γενάρη 2026 - Κυριακή 18 Γενάρη 2026]