Ακούς εκεί... τέσσερις πλούσιοι έχουν περιουσία 100 εκ. φτωχών!

Και θα έχετε απόλυτο δίκαιο. Ελάτε, όμως, που -από την άλλη- κάτι ανάλογο δεν μπορεί να μη συμβαίνει και στην μακαρία νήσο... Καθότι έχουμε κι εμείς τους πολύ πλούσιους μας, αλλά και τους πολύ, μα πάρα πολύ φτωχούς μας. Και έγιναν  πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια αφού με τις μνημονιακές πολιτικές λιτότητας τελικά εξαλείφεται η μεσαία εισοδηματική τάξη και το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών ολοένα και βαθαίνει... Ναι, ναι αυτό και στην μακαρία νήσο κι άστε τον Χαρούλη μας -της οικονομίας το παιδί, ντε- να χαριεντίζεται ότι η κυπριακή οικονομία -κι εμείς μαζί- πάμε καλά. Και να διαφωνεί κι από πάνω με τις διαπιστώσεις και ευρήματα της Κομισιόν που λέγει ότι η οικονομία μας έχει τα μαύρα της τα χάλια!

Συνεπώς, ναι, κατ’ αναλογία αυτό που συμβαίνει στην Ινδονησία και στον κόσμο όλο, συμβαίνει και στην Κύπρο. Απλά, βλέπετε, εμείς εδώ στην Κύπρο βρήκαμε τον τρόπο τέτοιες στατιστικές να μην βγάζουμε. Εννοείται βέβαια, όχι εμείς ο λαός, αλλά οι εκάστοτε κυβερνώντες -και λοιποί γραβατωμένοι καρεκλοκένταυροι- που τσακρούν χιλιάδες ευρώ μηνιαίο μισθό και κατά τα άλλα μιλούν και εκ μέρους μας. Αλλά -κοιτάξτε σύμπτωση- βρήκαν τον τρόπο να μην... μολοούν τα έσhει τους οι πάσh-πλούσιοι του τόπου. Και αφού δεν τα μολοούν -και αφού ούτε καταγραμμένα είναι- ούτε και τους ανάλογους φόρους πληρώνουν! Θυμάστε -επί τούτου- τον καβκάν που εκάμαν προ πενταετίας να μην πληρώνουν οι έχοντες και κατέχοντες αυξημένη φορολογία.

Κι αυτό, για να μην πω και το τελευταίο του Χαρούλη. Όστις διαφωνώντας με την Κομισιόν -που εισηγήθηκε αύξηση φορολογιών- δήλωσε περιχαρής ότι πολιτική της κυβέρνησης είναι μείωση των φόρων, όχι η αύξησή τους. Βέβαια, μείωση των φόρων των επιχειρήσεων επί των κερδών -τάχαμου προς όφελος της ανάπτυξης- όχι μείωση του φόρου εισοδήματος ημών των μισθωτών και συνταξιούχων, τουτέστιν της πλειοψηφίας του κοσμάκη. Από τον κοσμάκη καλά τα παίρνουνε. Απ’ τους πλούσιους δεν παίρνουν τα ανάλογα κι αντίστοιχα, δυστυχώς...

Φτάνει, όμως, με τα δικά μας κι ας πάμε στην Ινδονησία. Όπου η περιουσία των τεσσάρων πιο πλούσιων ανθρώπων ξεπερνάει αυτή των 100 εκατομμυρίων φτωχών της χώρας με τη μεγαλύτερη οικονομία στη νοτιοανατολική Ασία, αλλά και τις κραυγαλέες ανισότητες, σύμφωνα με έκθεση της Oxfam, η οποία δόθηκε την Τετάρτη που πέρασε στη δημοσιότητα.

Το πόρισμα της βρετανικής Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης -λέγει η σχετική είδηση- ανέφερε πως ο πλούτος των τεσσάρων δισεκατομμυριούχων της Ινδονησία έφτανε πέρυσι τα 25 δισεκατομμύρια δολάρια (περίπου 23,7 δισεκατομμύρια ευρώ), δηλαδή ξεπερνούσε αυτόν του 40% των κατοίκων της χώρας που θεωρούνται οι πιο φτωχοί σε έναν συνολικό πληθυσμό περίπου 255 εκατομμυρίων!

Προσέξτε: Τα εκατόν εκατομμύρια είναι οι... πιο φτωχοί. Καθότι υπάρχουν κι άλλοι φτωχοί στη χώρα, αλλά έχουν το μέγα προνόμιο να μην συγκαταλέγονται στους πιο φτωχούς. Απλά είναι μόνο... φτωχοί! Κάτι που συμβαίνει παντού ανά τον κόσμο -και στην μακαρία νήσο, βεβαίως βεβαίως- δια της μαγικής μεθόδου του... μέσου όρου!

Και πάλιν, όμως, πάμε στην Ινδονησία, όπου: Μόνο σε μια ημέρα ένας δισεκατομμυριούχος μπορεί να έχει το χιλιαπλάσιο εισόδημα μόνον από την εκμετάλλευση της περιουσίας του από το ποσό που δαπανούν οι πιο φτωχοί κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης χρονιάς για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες! Τουτέστιν, δηλαδή, όσα βγάζει ένας σε μια ημέρα από την περιουσία του είναι χίλιες φορές περισσότερα από όσα βγάζει ένας φτωχός σε ένα ολόκληρο χρόνο. Τρομακτικό, έ; Που γίνεται πιο τρομακτικό αν το δούμε από μια άλλη σκοπιά: Ένας φτωχός για να βγάλει όσα  βγάζει σε μια μόνο ημέρα ο συγκεκριμένος πλούσιος χρειάζεται όχι ένα όχι δέκα όχι εκατόν αλλά χίλια ολόκληρα χρόνια ζωής!

Αχ βρε άδικη και -μετά συγχωρήσεως, δηλαδή- γαμημένη κοινωνία των ανισοτήτων.  Βλέπετε, η Ινδονησία κατέχει την 6η θέση στην κατάταξη των χωρών με τις μεγαλύτερες ανισότητες στον κόσμο. Το 2016, το 1% των πιο πλούσιων κατείχε σχεδόν τον μισό (49%) πλούτο της χώρας, σύμφωνα με την έκθεση της Oxfam που προανέφερα.

Σε αυτήν την οικονομία -της Ινδονησίας- που παρουσιάζει μεγάλη ανάπτυξη, ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων έφτασε από τον έναν που ήταν το 2002 σε 20 το 2016... κι ο πρόεδρος της χώρας Τζόκο Ουιντόντο, ο οποίος ανέβηκε στην εξουσία στα τέλη του 2014, έχει θέσει -λέει- ως μια από τις προτεραιότητες της πολιτικής του για φέτος τη μείωση αυτών των ανισοτήτων.

Βέβαια, σύμφωνα με την Oxfam, «αυτό μπορεί να επιτευχθεί με τον καθορισμό ενός κατώτατου μισθού για όλους τους εργαζόμενους, αυξάνοντας τις δαπάνες για τις δημόσιες υπηρεσίες και υποχρεώνοντας τους μεγάλους ομίλους και τους πλούσιους ιδιώτες να καταβάλουν αυτό που τους αναλογεί σε φόρους».

Και καταλήγει η έκθεση την Oxfam: «Η αύξηση του χάσματος μεταξύ των πλούσιων και του υπόλοιπου πληθυσμού αποτελεί μια σοβαρή απειλή για την ευημερία της Ινδονησίας στο μέλλον. Αν δεν καταπολεμηθούν οι ανισότητες, ο περιορισμός της φτώχειας θα γίνει ακόμη πιο δύσκολος και η κοινωνική αστάθεια μπορεί να αυξηθεί»...

Βέβαια, για να σας βγάλω από την... απορία, εγώ λέγω ότι από της φύσης του ο καπιταλισμός -και μάλιστα στην σημερινή ακραία και επιθετική του φάση- όχι μόνο δεν μειώνει τις ανισότητες, αλλά τις αυξάνει και τις μεγεθύνει ολοένα και περισσότερο. Και για να σας βγάλω κι από τη δεύτερη συνακόλουθη απορία -ημείς οι φτωχοί της υφηλίου είμαστε καταδικασμένοι στον αιώνα τον άπαντα;- σας απαντώ πως: ναι είμαστε καταδικασμένοι. Για όσο, δηλαδή αναμένουμε από το ίδιο το σύστημα και τον όποιο διαχειριστή του- ότι θα κάνει την σημερινή καπιταλιστική κοινωνία πιο δίκαιη. Εκτός και αν πάρουμε το θέμα στα χέρια μας -εμείς οι εργαζόμενοι, της γης οι κολασμένοι- και ανατρέψουμε αυτόν το αιμοβόρο και ανθρωποφάγο σύστημα! Μόνον έτσι, τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο...

Ακούς εκεί... Τέσσερις πλούσιοι έχουν περιουσία 100 εκατομμυρίων φτωχών στην Ινδονησία! Κι εμείς, οι απανταχού της γης κολασμένοι τ’ ανεχόμαστε, τρομάρα μας...

Ο Κυπραίος

(χωρκάτης με το νάμιν)