ΙΤΑΛΙΑ: Αυξάνονται τα εργατικά «ατυχήματα»
- Written by eKypros
Στην Ιταλία τους τελευταίους δύο μήνες έχουν πληθύνει οι ειδήσεις σχετικά με εργατικά «ατυχήματα» σε διάφορους χώρους δουλειάς, σε πολλές περιπτώσεις και θανατηφόρα. Αν κάποιος δεν περιοριστεί απλά στην ανάγνωση της είδησης, άλλα ψάξει τι υπάρχει πιο βαθιά και κυρίως αν εξετάσει τα στατιστικά στοιχεία, θα δει πως δεν είναι καθόλου τυχαία γεγονότα και πολύ περισσότερο μεμονωμένα, όπως πολλές φορές τα παρουσιάζει ο αστικός Τύπος, όταν και αν τα αναφέρει.
Με βάση τα επίσημα στοιχεία του ιταλικού Εθνικού Ινστιτούτου Προστασίας από τα εργατικά ατυχήματα και τις επαγγελματικές ασθένειες (INAIL), από την 1η Γενάρη του 2017 έως τις 31 Ιούλη του 2017 έχουν σημειωθεί 591 θανατηφόρα εργατικά «ατυχήματα», καταγράφοντας αύξηση 5,2% από το αντίστοιχο διάστημα του 2016. Την ίδια περίοδο καταγράφηκαν 380.236 «ατυχήματα» σε χώρους δουλειάς και αύξηση 1,3% σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο το 2016.
Την ίδια στιγμή που η ιταλική κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι η οικονομία ανακάμπτει και θα μπει στην ανάπτυξη και ο αστικός Τύπος προπαγανδίζει πως μειώνεται η ανεργία κάνοντας μαθηματικές αλχημείες, έρχονται κάποια άλλα νούμερα, όπως τα παραπάνω στοιχεία, να δείξουν ποια είναι η ουσία και ποιο είναι το συμπέρασμα που πρέπει να βγάλουν οι εργαζόμενοι. Είναι αλήθεια ότι τους τελευταίους μήνες η ιταλική οικονομία εμφανίζει μια μικρή ανάκαμψη, χωρίς ωστόσο να είναι τόσο ενθαρρυντικές οι προβλέψεις για το επόμενο διάστημα, η μεγαλύτερη όμως αλήθεια είναι ότι η όποια ανάκαμψη ή και ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας προϋποθέτει τσακισμένα εργατικά δικαιώματα, υπερεντατικοποίηση και καμιά προστασία της υγείας και της ζωής των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, δηλαδή ό,τι ακριβώς φαίνεται στα παραπάνω στατιστικά στοιχεία. Η καπιταλιστική ανάπτυξη προϋποθέτει τη γενίκευση των ελαστικών μορφών εργασίας, τα τρίωρα, τα τετράωρα, τα συμβόλαια «a chiamata» (με τηλεφώνημα όποτε χρειάζεται ο εργοδότης). Τέτοια συμβόλαια υπάρχουν κατά κόρον σε κλάδους όπως τον Τουρισμό και τον Επισιτισμό και κάπως έτσι εμφανίζεται και η αύξηση της απασχόλησης στα στατιστικά στοιχεία των τελευταίων μηνών.
Δηλαδή, για το ιταλικό κράτος θεωρείται εργαζόμενος κάποιος που θα κάνει δέκα ή πέντε μεροκάματα το μήνα, τρίωρα ή πεντάωρα, και ο οποίος συνολικά θα έχει μηνιάτικο 200 ή 300 ευρώ. Και όλα αυτά στην Ιταλία του «G7», στην τρίτη ισχυρότερη οικονομία της Ευρωζώνης, εκεί όπου δεν υπάρχουν μνημόνια και τρόικα.
Η αλήθεια είναι χειρότερη
Στα παραπάνω στατιστικά στοιχεία αξίζει να σημειωθεί ότι τα μη θανατηφόρα εργατικά «ατυχήματα» είναι βέβαιο πως στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερα, καθώς πρέπει να ληφθεί υπόψη η μαύρη και αδήλωτη εργασία και ότι σε πολλές περιπτώσεις εργαζόμενοι κανονικά δηλωμένοι φοβούνται να δηλώσουν το «ατύχημά» τους γιατί απειλούνται από την εργοδοσία. Ενώ όσον αφορά τα θανατηφόρα «ατυχήματα», θα πρέπει να συνυπολογιστούν περιπτώσεις που δεν συμπεριλαμβάνονται στα επίσημα στοιχεία καταγραφής των θανατηφόρων εργατικών «ατυχημάτων», που αφορούν μετανάστες χωρίς χαρτιά παραμονής, κυρίως εργάτες γης στη Ν. Ιταλία αλλά και στον κλάδο των Κατασκευών.
Η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα, όπου κυριαρχεί ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός (CGIL, CISL, UIL), δεν βοηθάει στη δημιουργία μαζικού κινήματος ενάντια στα ελλιπή μέτρα ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, αλλά αντίθετα αυτοί οι συμβιβασμένοι συνδικαλιστές καλλιεργούν κλίμα μοιρολατρίας και ηττοπάθειας. Ενώ, όπου υπάρχουν περιπτώσεις συνδικάτων με ταξικό προσανατολισμό σε κλάδους και χώρους δουλειάς που οργανώνουν τον αγώνα των εργαζομένων, προωθούνται κυβερνητικές μεθοδεύσεις για τον περιορισμό της συνδικαλιστικής τους δράσης και φυσικά του δικαιώματος στην απεργία και επιστρατεύονται μέτρα καταστολής.
πηγή: Ριζοσπάστης