Ο φανατισμός είναι νέα ιδεολογία;
- Written by eKypros
Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής
Σύμφωνα με τα λεξικά, φανατισμός είναι η προσήλωση σε κάτι με υπέρμετρο ζήλο και μίσος προς ό,τι αντίθετο.
Εάν τον αναγάγουμε σε επίπεδο πολιτικής καταλήγουμε μοιραία στην εργαλοποίηση των θεσμών και στον υποβιβασμό της πολιτικής διαβούλευσης και στην αντιπαράθεση που καταλήγει στον περιπαικτικό σχήμα «φύγε εσύ, να έρθω εγώ – το κόμμα μου».
Είναι γεγονός ότι μια σειρά χώρες μεταξύ των οποίων και η δική μας πατρίδα φέρει βαθιές πληγές από τέτοιου είδους αντιλήψεις και πρακτικές των τζακιών, πελατειακού κράτους, κομματικών στρατών, προσωπολατρίες που αντί να είναι η αντιστροφή των κρίσεων και της απονομιμοποίησης που βιώνουμε σε πάρα πολλούς τομείς, εξακολουθούμε να συντηρούμε τις κρίσεις.
Όλοι οι πολιτικοί και παράγοντες εξακολουθούν να μην αντιλαμβάνονται πως κοινός παρονομαστής της νομιμοποίησης όλων των πολιτευμάτων είναι οι δημοκρατικές μορφές άσκησης της εξουσίας πέραν της τυπικής νομιμότητας.
Ο χρησιμοποιούμενος εργαλειακός λόγος στοχεύει να μεταχειριστεί τους πολίτες ως μέσο για ένα ιδιοτελή σκοπό αντί να προωθεί την εύνοια της ισοπολιτείας και την ιδιότητα του ενεργού πολίτη ούτως ώστε να ενεργεί για το γενικό συμφέρον.
Σήμερα η πολιτική διαμορφώνεται από τις δημοσκοπήσεις και τα άλλα εργαλεία του marketing και προσαρμόζεται στις συγκυριακές απόψεις και τα τρέχοντα συμφέροντα.
Με αυτόν τον τρόπο η πολιτική εμφανίζεται ρηχή, κενή και εξαρτάται από τα ΜΜΕ και εντελής με χαμηλό πολιτικό προσωπικό και χαμηλής ποιότητας.
Όλοι δεχόμαστε πως υπάρχουν δυο βασικοί τύποι, θεωριών που σχετίζονται με την ύπαρξη του κράτους και της πολιτικής ζωής. Ο ένας είναι ο τύπος της σύγκρουσης και του ανταγωνισμού και ο άλλος θεωρητικός τύπος είναι της συναίνεσης και της συνδιαλλαγής. Το κύριο γνώρισμα της πολιτικής είναι η συγκρότηση στρατοπέδων και η αντιπαράθεση των πολιτικών κομμάτων σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Ο Μεσοπόλεμος και η κρίση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στην Γερμανία προσφέρουν γόνιμα διδάγματα στην αυτογνωσία μας μαζί με την μεταπολεμική Ευρώπη και τις αρνητικές όψεις της παγκοσμιοποίησης που βιώνουμε.
Έχουν αποδείξει πως πολιτική και δικαιότερη κουλτούρα συγκροτούνται δια της καθημερινής εφαρμογής των θεσμών και μέσα από κατακτημένες πολιτικές πρακτικές και νοοτροπίες που υπηρετούν την δημοκρατική αρχή.
Δυστυχώς στις μέρες μας χρησιμοποιούνται κατά κόρο κωμικοτραγικές και προπαγανδιστικές μέθοδοι που στοχεύουν να ντύσουν με βερπαλιτισμούς την αντιπαράθεσή τους.
Αυτή η πολιτική αντιπαράθεση είναι μέρος του ενσυνείδητου πολιτικού τεχνάσματος και πολιτικού συστήματος για την εξαφάνιση του πραγματικού προβλήματος.
Με τις αντιθέσεις και συγκρούσεις συγκροτούνται παρατάξεις, εργατικές ομάδες και κτίζονται φιλοδοξίες.
Με τα αναφερόμενα διαπιστούται πως η πολιτική συζήτηση είναι οργανωμένα φτωχή όπως και η πολιτική παραγωγή εξαιτίας του γεγονότος υπάρχει μια δομική αδυναμία στην πολιτική δημιουργίας και επινόησης πολιτικών.
Το φαινόμενο της υψηλής έντασης, λεκτικής ή μανιακής βίας είναι για να κολακεύσει την λαϊκή νωθρότητα, την αναπαραγωγή της επιδοματικής κουλτούρας, αδιαφάνειας, κριτικής διαμαρτυρίας, του θρήνου, βιοπραγίας κλπ. που είναι στοιχεία λαϊκισμού.
Γι’ αυτό και ο φανατισμός είναι μια μορφή πίστης που με σκληρή κριτική ενσωματώνει καιροσκοπικά στοιχεία και ακραίο ριζοσπαστισμό που τροφοδοτείται από ιστορικά χαρακτηριστικά και αναβιώσεις που πιέζουν και περικυκλώνουν όλα τα δημοκρατικά κόμματα.
Για να υπάρχει διόρθωση απαιτείται η ανάκτηση ενός κοινοβουλευτικού καθωσπρεπισμού και την αναθεμελίωση όλου του αξιολογικού πεδίου της εμπραγματικής πολιτικής.
Τον φανατισμό τον συναντούμε στις θρησκείες, στις εθνικές πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, κοινοτικές, εμφυλιακές, κρίσεις, ανισότητες, ιδεολογίες και στα γήπεδα.
Αυτός διοχετεύεται από επιτήδειους που στοχεύουν στο μίσος και επιθετικότητα και που διαμορφώνεται σε τοξική ουσία που δεν καταπολεμάται.