Η ανταγωνιστικότητα ΗΠΑ - Γαλλίας
- Written by eKypros
Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής
Είναι γεγονός ότι οι σχέσεις ΗΠΑ – Γαλλίας ανέκαθεν ήταν περίπλοκες παρά το γεγονός θεωρούνται ως ένας από τους παλαιότερους συμμάχους όπου η Γαλλία και σε αρκετές περιπτώσεις συμπαραστάθηκε στις ΗΠΑ όπως είναι η πυραυλική κρίση της Κούβας το 1962, ο Ψυχρός Πόλεμος κλπ.
Η αντιπαλότητα άρχισε να διαφαίνεται όταν η Γαλλία άρχισε να επιζητά αυτονομία εντός του ΝΑΤΟ και να εκδηλώνει διαφωνίες για την πολιτική Ρήγκαν για την ελεύθερη αγορά και κατά της εισβολής στο Ιράκ επί George W. Bush και στην περίπτωση που ο τέως πρόεδρος Ομπάμα άπλωσε το χέρι του προς το Ιράν και της απόσυρσης των αμερικάνικων βομβαρδιστικών από την επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη.
Η εκλογή του Εμμανουέλ Μακρον στο τιμόνι της Γαλλικής προεδρίας δίδει μια νέα ώθηση για αναζωογονήσει για αποκαταστήσει της γαλλικής ηγεσίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Αυτό συνέτεινε -σύμφωνα με την αρθρογράφο Natalie Naugafredeye- στην υπεράσπιση της διεθνούς φιλελεύθερης τάξης και του συνόλου του συνοδευτικού των συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και η πολιτική Trump που χρησιμοποιεί είναι: o λαϊκισμός, ο απομονωτισμός της δεκαετίας του 30 και του δάκτυλου στην σκανδάλη.
Θα πρέπει να διευκρινισθεί πως αντιαμερικανισμός εξακολουθεί να υπάρχει ανάμεσα στο γαλλικό πολιτικό φάσμα όπως είναι η παράταση της συριακής κρίσης και ανθρώπινου πόνου όπου προκάλεσε σοβαρές ζημιές στην Ευρώπη, αύξηση της τρομοκρατίας, μεταναστευτικού ρεύματος και ανόδου του λαϊκισμού.
Η εκλογή Trump συνέβαλε ούτως ώστε το Παρίσι να συνειδητοποιήσει ότι δεν μπορεί να υπολογίζει στον σύμμαχο του πέρα του Ατλαντικού λόγω της αδιαφορίας του Λευκού Οίκου που επιδεικνύει έναντι των συμμάχων του και των συμφωνιών που σύναψε. Η πολιτική που ακολουθεί ο Macron είναι μια διορθωτική πορεία για τις Δυτικές αξίες έναντι εκείνων που εισηγείται και επιβάλλει η πολιτική Trump.
Παρά το γεγονός η γαλλική πολιτική έχει ανάγκη την βοήθεια των ΗΠΑ στον αγώνα κατά του Ισλαμικού κράτους και των άλλων τρομοκρατικών ομάδων, η σχέση τους θα περιστραφεί γύρω από τον τρόπο διαχείρισης του αγώνα που καλείται η Γαλλία να διεξάγει για να ενισχύσει την θέση της ανάμεσα στους γείτονες της και στο μετά βαλλόμενο παγκόσμιο τοπίο.
Η επικέντρωση των ΗΠΑ στον εαυτό τους αφήνει ελεύθερο το πεδίο στο Macron να προωθήσει τα σχέδια του 1) για ηπειρωτική αμυντική συνεργασία, 2) δημιουργία αμυντικού ταμείου που θα πληρώνει για έργα σε ολόκληρη των Ευρώπη και για δαπάνες εμπεδώσεων εντός και εκτός της Ευρωπαϊκής Ηπείρου.
Για να γίνουν κατορθωτοί οι σχεδιασμοί του Macron χρειάζονται και την ενεργή σύμπραξη της Γερμανίας εφόσον το Ηνωμένο Βασίλειο εξαφανίσθηκε από την συμπόρευση με την λοιπή Ευρώπη.
Θα πρέπει να τονισθεί πως η Ευρώπη θα δυσκολευθεί πάρα πολύ στην πορεία της για Ευρωπαϊκό στρατό λόγω πόρων, ιστορικών εμποδίων κλπ και γι’ αυτό το λόγο οι πρωταγωνιστές αυτού του εγχειρήματος θα κάνουν μετριοπαθή βήματα για να καλύψουν το κενό που αφήνουν οι ΗΠΑ, το Brexit, η επιθετικότητα Πούτιν η αυταρχική στροφή της Τουρκίας και το φάντασμα της τρομοκρατίας γιατί οι εμπλεκόμενες χώρες δεν είναι υπερδυνάμεις και έχουν να αντιμετωπίσουν πάρα πολλά προβλήματα στο εσωτερικό τους που χρειάζονται επίλυση.