Γράφει: Κική Περικλέους*

Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων στην Πάφο συνεχίζεται στον μήνα Ιανουάριο και μετά την τελετή λήξης του Πάφος 2017 με μουσικές βραδιές, εκθέσεις φωτογραφίας, συναυλίες από την Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου και αφιερώματα σε μεγάλους καλλιτέχνες.  

Ο καταξιωμένος Κύπριος μουσικός Λευτέρης Μουμτζής το βράδυ της Παρασκευής 5 Ιανουαρίου στο Πολιτιστικό Χώρο του Τεχνόπολις παρουσιάζει μια ξεχωριστή μουσική βραδιά συνοδεύοντας τον εαυτό του  με κιθάρα και πιάνο. Πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό live set, αποτελούμενο κυρίως από μπαλάντες που κυλάει με μια ήρεμη αρμονία αφήνοντας στον ακροατή μια γλυκιά αίσθηση αισιοδοξίας.

Ο Λευτέρης Μουμτζής (The Low Spark, Σωτήρες,Trio Tekke) επιστρέφει στην Πάφο, και συγκεκριμένα στο Τεχνόπολις 20, για μια καινούρια εμφάνιση για να παίξει κομμάτια κυρίως από το δίσκο Now Happiness, κάποια ακυκλοφόρητα τραγούδια, αλλά και τραγούδια από τη δισκογραφία του ως J.Kriste, Master of Disguise, όπως επίσης και κάποιες διασκευές τραγουδιών που αγαπά.

Γράφει: Χαράλαμπος Μερακλής

Διαχρονικά διακατεχόμεθα από προσχηματικούς λόγους που δεν μας επιτρέπουν να αντικρύσουμε τα καυτά προβλήματα που μας αγγίζουν καθημερινά -πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό, ανάπτυξη, μεταρρύθμιση, μετακίνηση του πλούτου, φορολογικό, δικαιοσύνη κ.λπ.- όπου όλα αυτά να βρίσκονται στην κορύφωση και στην ωρίμανση για λήψη οριστικών λύσεων.

Ενώ είμαστε με σπασμένες φτερούγες σε όλους τους τομείς και συρόμαστε προς τα βράχια με τον καρό, εξακολουθούμε να εμμένουμε να δέσουμε στο πέρασμα εκεί που κόβει ο καιρός.

Δυστυχώς η δύναμη της αδράνειας, το πολιτικό κόστος, το πολιτικό θρησκευτικό-κοινωνικό σύστημα, που είναι εθισμένο να καλλιεργεί και να συντηρεί κάλπικες κοινωνικές ανησυχίες, μαζί με το γεγονός ότι είμαστε λαός της υπερβολής και των ακραίων θέσεων, επιθέτων και χαρακτηρισμών -και πολλές φορές και πράξεων-συντηρούν διαχρονικά το είναι μας.

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Την 1^η Γενάρη συμπληρώνονται 59 χρόνια από την επικράτηση της Επανάστασης στην Κούβα. Ήταν Πρωτοχρονιά του 1959 όταν οι δυνάμεις των επαναστατών μπαίνουν θριαμβευτικά στην Αβάνα με επικεφαλής τον Τσε Γκεβάρα.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 8 του μήνα, φτάνει στην Αβάνα και ο Φιντέλ Κάστρο. Ο Κάστρο δηλώνει: «Ζούμε μια αποφασιστική στιγμή της ιστορίας μας. Η τυραννία έπεσε. Απέραντη είναι η λαϊκή χαρά. Έχουμε όμως ακόμα πολλά να κάνουμε. Δεν έχουμε την αυταπάτη να πιστεύουμε ότι από δω και μπρος όλα θα είναι εύκολα. Ισως στο μέλλον όλα θα ‘ναι ακόμα πιο δύσκολα»…

Τα λόγια του Κάστρο αποδεικνύονται προφητικά όταν δυο χρόνια αργότερα, τον Απρίλη του 1961, εκδηλώνεται η ανοιχτή επέμβαση των ΗΠΑ εναντίον της Κούβας στον Κόλπο των Χοίρων.

Οι Κουβανοί τσακίζουν τους εισβολείς και υπό τις επευφημίες μιας τεράστιας διαδήλωσης ο Κάστρο ανακοινώνει την εθνικοποίηση όλων των Αμερικάνικων πολυεθνικών, ανακηρύσσει τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης και τονίζει:

Ελάχιστες μόνο στιγμές πριν το γύρισμα του χρόνου κι οι όποιες ευχές μας για το νέο χρόνο, για να είναι ευτυχισμένος κι ειρηνικός -και όχι μόνο- δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν εφόσον εκατομμύρια παιδιά ανά την υφήλιο δεν έχουν φαγητό στο πιάτο τους. Εφόσον εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από την πείνα και από αρρώστιες οι οποίες στον λεγόμενο αναπτυγμένο κόσμο έχουν προ καιρού πολλού εξαλειφθεί. Δεν μπορούν οι ευχές μας να πραγματοποιηθούν εφόσον τα παιδιά -και λαοί ολόκληροι- υποφέρουν από τους πολέμους, εφόσον τα παιδιά -και εκατομμύρια κόσμου- γίνονται πρόσφυγες, εφόσον... εφόσον... εφόσον...

Και για όσο καιρό η κοινωνία των μεγάλων ανέχεται αυτά τα πράγματα, για όσο καιρό ανεχόμαστε το άδικο σύστημα που κυριαρχεί στον πλανήτη μας και κτυπά κυρίως τα παιδά και τους νέους, για όσο καιρό δεν λέμε “φτάνει πια, ένας καλύτερος, ειρηνικός και ασφαλής κόσμος μας αρμόζει και τον δικαιούμαστε!”, αυτός ο κόσμος δεν θα έλθει. Γιατί για να έλθει δεν θα είναι ούτε θείο δώρο, ή έστω δώρο του καλοκάγαθου Άι Βασίλη, μηδέ χάρισμα των ισχυρών της γης.