* ...με τους φασίστες που συμμετέχουν στην Αυστριακή κυβέρνηση!

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ τάχθηκε την Τρίτη εναντίον «κάθε προκατάληψης» απέναντι στη νέα κυβέρνηση της Αυστρίας υπό τον συντηρητικό καγκελάριο Σεμπάστιαν Κουρτς, που θα συγκυβερνήσει με το φασίστες, μέλη του Κόμματος της «Ελευθερίας της Αυστρίας» (FPÖ).

«Ο στόχος μου δεν είναι να κάνω το παραμικρό σχόλιο για την κυβέρνηση που σχηματίστηκε. (…) Είμαι εναντίον κάθε προκατάληψης», δήλωσε ο Γιούνκερ έπειτα από μια συνάντηση στις Βρυξέλλες με τον Κουρτς. Καμιά έκπληξη δεν μας προκαλεί φυσικά η τοποθέτηση του προέδρου της Κομισιόν.  

Στη «δημοκρατική» ΕΕ των κυβερνήσεων του κεφαλαίου χωράνε και οι φασιστές. Αρκεί να γίνεται η δουλειά. Να εφαρμόζονται τα αντιλαϊκά μέτρα, να προωθούνται οι πολιτικές στήριξης των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, να στηρίζονται οι ιμπεριαλιστικές στοχεύσεις της λυκοσυμμαχίας. 

Το φασιστικό, νεοΝΑΖΙστικό κόμμα της Αυστρίας, στην νέα κυβέρνηση θα κατέχει το υπουργείο Εσωτερικών, το υπουργείο Εξωτερικών και το υπουργείο Άμυνας. Με τους υπουργούς αυτής της κυβέρνησης, οι οποίοι προωθούν και ασπάζονται τη φασιστική ιδεολογία, θα συνδιαλέγονται οι υπουργοί των κρατών μελών και θα συνεδριάζουν στις Βρυξέλλες.

* Έγινε στη διάρκεια της σχολικής χριστουγεννιάτικης γιορτής του γιου του!

Ένας δημοσιογράφος έπεσε νεκρός από τα πυρά ενός αγνώστου στη μεξικανική Πολιτεία Βερακρούς, εν μέσω της χριστουγεννιάτικης γιορτής στο σχολείο του γιου του και ο θάνατός του μετέτρεψε το 2017 στην πιο πολύνεκρη χρονιά στην ιστορία για τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ στο Μεξικό.

Ο Γκουμάρο Πέρες, 35 χρονών, ο οποίος κάλυπτε συχνά θέματα δημόσιας ασφάλειας και διακίνησης ναρκωτικών, δέχθηκε τέσσερις σφαίρες και πέθανε στην Ακαγιούκαν.

Ήταν ο τρίτος δημοσιογράφος που δολοφονήθηκε στην Πολιτεία της Βερακρούς φέτος και ο δωδέκατος συνολικά στο Μεξικό μέσα στο 2017. 

Ο Πέρες εργαζόταν για τα μέσα ενημέρωσης Golfo Sur και Voz del Sur, μεταξύ άλλων.

* Εν μέσω άμεσων εκβιασμών και απειλών από την Ουάσινγκτον

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ καλείται να ψηφίσει αύριο Πέμπτη επί ενός σχεδίου απόφασης που καταδικάζει την αναγνώριση από την Ουάσινγκτον της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, κάτι που εξώθησε την Πρέσβειρα των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη να απευθύνει απειλητική προειδοποίηση.

"Στον ΟΗΕ, μας ζητούν πάντα να κάνουμε περισσότερα, να δώσουμε περισσότερα", τόνισε μέσω Twitter η Αμερικανίδα Αντιπρόσωπος στα Ηνωμένα Έθνη, η Νίκι Χέιλι.

Πριν προσθέσει: "Λοιπόν, όταν παίρνουμε μια απόφαση, σύμφωνα με τη βούληση του αμερικανικού λαού, για το πού θα εγκαταστήσουμε τη δική μας πρεσβεία, δεν περιμένουμε εκείνοι που έχουμε βοηθήσει να μας βάζουν στο στόχαστρο. Αύριο Πέμπτη, θα γίνει μια ψηφοφορία (για ένα κείμενο) που επικρίνει την επιλογή μας. Οι ΗΠΑ θα σημειώσουν ονόματα", απείλησε εμμέσως πλην σαφώς η Νίκι Χέιλι.

Σύμφωνα με μια διπλωματική πηγή, η Ουάσινγκτον έχει αποδυθεί σε εντατική εκστρατεία άσκησης πιέσεων σε κράτη-μέλη της Γενικής Συνέλευσης που σκοπεύουν να ψηφίσουν υπέρ του κειμένου. Και η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι παρόμοια με εκείνη της Χέιλι όταν απευθύνθηκε στους 14 ομολόγους της στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αφού ενέκριναν το σχέδιο απόφασης που καταρτίστηκε και υποβλήθηκε από την Αίγυπτο.

• Η εισήγηση του Γιώργου Μαργαρίτη, καθηγητή Σύγχρονης Ιστορίας του ΑΠΘ, στην ημερίδα της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ για την πολιτική προσφυγιά (κείμενο και βίντεο)

Ο εικοστός αιώνας υπήρξε εποχή μεγάλων ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων, παγκόσμιας εμβέλειας, όπως τις προκαλεί ο χωρίς όρια και όρους ανταγωνισμός ανάμεσα στις ισχυρές μητροπόλεις του καπιταλισμού. Ταυτόχρονα όμως υπήρξε και πεδίο σκληρών ταξικών αναμετρήσεων οι οποίες πολύ συχνά επιστέγασαν τις αντίστοιχες μεγάλες ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Στην διάρκεια του αιώνα αυτού, «αιώνα θριάμβου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής» όπως τον προσδιόρισαν στο ξεκίνημά του, προέκυψε, με ορόσημο το 1917, μια νέα πολιτική και κοινωνική κατάσταση. Οι λαοί, με την εργατική τάξη επικεφαλής, έμαθαν να διαβαίνουν το κατώφλι της εξουσίας -κατώφλι απαγορευμένο σε αυτούς από τις απαρχές της ιστορίας της ανθρωπότητας, όσο τη γνωρίζουμε. Ηταν μια ριζοσπαστική αλλαγή που έδωσε νέα διάσταση, έφερε νέα διακυβεύματα στον αδιάκοπο ταξικό αγώνα. Οι λαοί, οι απλοί εργαζόμενοι άνθρωποι έπαψαν να είναι βουβά πιόνια στα παιχνίδια των μεγάλων, απέκτησαν δική τους φωνή και υπαγόρευσαν τις δικές τους προσδοκίες για το μέλλον.

Μέσα σε αυτή τη νέα κατάσταση οι ταξικές συγκρούσεις πήραν νέα τροπή. Η εκάστοτε άρχουσα τάξη επιχείρησε, σε πολλές περιπτώσεις, σε πολλά σημεία της γης, να συντρίψει το «μολυσμένο» τμήμα της κοινωνίας, εκείνο το κομμάτι δηλαδή που ακολούθησε το δρόμο της εξέγερσης, της επανάστασης και του αγώνα ενάντια στην αμείλικτη δικτατορία του κεφαλαίου. Οι άρχοντες της όποιας εποχής ευχαρίστως κόβουν το κεφάλι κάθε φορά που αυτό σηκώνεται περήφανα ψηλά για να αψηφήσει την εξουσία τους.