Του Σπύρου Κουζινόπουλου*

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 15 Μαρτίου 1943 ξεκίνησε το πρώτο τρένο από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό το ναζιστικό στρατόπεδο φρίκης του Άουσβιτς, στην Πολωνία. Άντρες, γυναίκες και παιδιά, νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία, στοιβάχτηκαν σε ανοιχτά βαγόνια, που μέχρι τότε μετέφεραν ζώα και εμπορεύματα. Έτσι άρχιζε ο αφανισμός της πολυπληθούς εβραϊκής κοινότητας της πόλης και ολόκληρης της Μακεδονίας.

• Ενώ ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος γενικεύεται

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πραγματοποίησαν αεροπορικά πλήγματα με βαριά βομβαρδιστικά στο νησί Χαργκ, το οποίο θεωρείται κομβικό για την ιρανική πετρελαϊκή παραγωγή. Η Ουάσιγκτον προειδοποίησε μάλιστα ότι οι πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της περιοχής ενδέχεται να αποτελέσουν επόμενο στόχο, αυξάνοντας περαιτέρω την ένταση, ωστόσο, ταυτόχρονα ο Τραμπ επιμένει πως δεν θα το πραγματοποιήσει για λόγους… χρόνου ανοικοδόμησης τους.

          Δεν είναι τούτο πάλεμα σε μαρμαρένια αλώνια
          εκεί να στέκει ο Διγενής και μπρος να στέκει ο Χάρος
          Εδώ σηκώνετ’ όλ’ η γη με τους αποθαμένους
           και με τον ίδιο θάνατο πατάει το θάνατό της.

          Κι απάνω – απάνω στα βουνά, κι απάνω στις κορφές τους,
           φωτάει με μιας Ανάσταση, ξεσπάει αχός μεγάλος.
          Η Ελλάδα σέρνει το χορό, ψηλά, με τους αντάρτες
           – χιλιάδες δίπλες ο χορός, χιλιάδες τα τραπέζια,-
          κ’ είν’ οι νεκροί στα ξάγναντα πρωτοπανηγυριώτες.

Από το ποίημα του Α. Σικελιανού, Η Αντίσταση

Ο κορυφαίος ποιητής μας γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 15 Μάρτη 1884. Ηταν το έβδομο παιδί του καθηγητή της Ιταλικής και Γαλλικής γλώσσας, Ιωάννη Σικελιανού και της Χαρίκλειας Σικελιανού. Ο μεγάλος ποιητής, ο Αγγελος Σικελιανός, πέθανε στην Αθήνα στις 19 του Ιούνη του 1951 και τάφηκε στους Δελφούς.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Μπορεί η λέξη να εκστομίστηκε από τα χείλη μιας κυνικής και ψύχραιμης καπιταλίστριας, της κ. Γκεοργκίεβα, στιβαρό γρανάζι του παγκοσμιοποιημένου εκμεταλλευτικού συστήματος, φευ, δυστυχώς η λέξη διατηρεί στο ακέραιο τον θανατηφόρο ρεαλισμό της και τον προϊδεαστικό αποτροπιασμό της. Μίλησε για το ...αδιανόητο. Ομως οι λέξεις έχουν άλλη σημασιολογική βαρύτητα στο περιβάλλον μιας φράσης, ενός κειμένου, κι άλλη σ' ένα άριστο λεξικό. Οταν μας λέει λοιπόν ότι ο πόλεμος στο Ιράν, που αρχίνησαν δυο εκλεγμένοι υπόδικοι, τείνει να μας φέρει στο αδιανόητο, τότε ο καθένας από μας σκέφτεται ένα είδος «πυρηνικής βόμβας» να σκάει μες στο κεφάλι και τη ζωή του, να την τινάζει στον αέρα, χωρίς να προλάβει να κάνει το παραμικρό.