Στο διάστημα των τριών βδομάδων που έχει να τα πούμε... εν τύποις από τη στήλη έχουν μεσολαβήσει πάρα πολλά. Με πρώτο κυρίαρχος την αλλαγή του χρόνου. Κι ως εκ τούτου ό,τι ο παλιός χρόνος άφησε πίσω σαν εκκρεμότητες αλλά και ό,τι ο νέος έφερε μαζί του. Με δύο ιδιαιτέρως σημαντικά -για μας και τον κόσμο όλο: Για μας τις συνομιλίες στη Γενεύη -ανεξαρτήτως τελικής έκβασης- και για τον κόσμο όλο την βία, την τρομοκρατία, τους πολέμους, τους θανάτους αθώων πολιτών κι όλα τα κακά που το 2016 έφερε στον πλανήτη μας. Σχήμα λόγου, βέβαια, πως τα κακά τα έφερε το 2016, αφού οι άνθρωποι έφεραν ό,τι κακά ζήσαμε στις διάφορες γωνιές του πλανήτη μας. Ακόμη και οι θυμοί της φύσης, στην πλειοψηφία τους είχαν το αποτύπωμα -αλόγιστης- ανθρώπινης παρέμβασης σ’ αυτήν.

Και ξέρετε, μ’ όλα αυτά τα κακά, τα οποία από την αυγή του νέου χρόνου ζήσαμε, αλλά και μ’ όλους τους κακούς οιωνούς και τα επικίνδυνα κατάλοιπα που κακοί άνθρωποι και ακόμη πιο κακές πολιτικές της άρχουσας τάξης παγκόσμια -διαβάζετε πολυεθνικές, γεωπολιτικά & γεωστρατηγικά συμφέροντα του πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου- άφησαν ως “παρακαταθήκη” του 2016 για το 2017, ένα πράγμα δείχνουν: ότι οι ευχές ολωνών μας -παγκόσμια- για μια καλή χρονιά στράφι πήγανε! Βλέπετε, οι ευχές μόνες τους δεν πιάνουν τόπο. Και τα θαύματα διαρκούν στην φαντασία μας όσο η σκληρή πραγματικότητα το επιτρέπει.

Κι είναι, πανάθεμά τα, η πραγματικότητα που τα τελευταία χρόνια βιώνουμε όχι μόνο σκληρή αλλά και ιδιαίτερα επικίνδυνη για τους λαούς της υφηλίου όλης. Οι οποίοι -αν πραγματικά οι ευχές τους για καλή νέα χρονιά και ακόμη καλύτερες επόμενες χρονιές- θα πρέπει να ανασκουμπωθούν και να ριχτούν στον αγώνα για ανατροπή της σημερινής κατάστασης και να διαολοστείλουν αυτούς που την δημιούργησαν. Σημειώνοντας μόνο τούτο: Η φετινή χρονιά -2017- σηματοδοτεί την εκατοστή επέτειο της μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης στην τσαρική -τότε- Ρωσία. Η οποία και έφερε -ακόμη και με όλα τα κακά στην εφαρμογή του σοσιαλισμού- τα καλύτερα εβδομήντα χρόνια για τους εργαζόμενους της υφηλίου -κι όχι μόνο στη Σοβιετική Ένωση και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες- στην ιστορία της Ανθρωπότητας.

Στο τελευταίο- κυριολεκτώ, αφού: όλες οι αλλαγές προς όφελος των εργαζομένων και σ’ αυτές ακόμη τις καπιταλιστικές χώρες στον 20ό αιώνα, έφεραν την σφραγίδα και τον αέρα αυτής της επανάστασης και των κατακτήσεων των εργαζομένων και των λαών στη αχανή αυτή χώρα και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Με ζωντανό -και ιδιαίτερα φωτεινό- παράδειγμα, ακόμη και σήμερα, την σοσιαλιστική Κούβα και τον υπέροχο λαό της. Τα επιτεύγματα του οποίου ζηλεύουν -στο βαθμό που τα αστικά μέσα ενημέρωσης τούς επιτρέπουν να τα μαθαίνουν- λαοί από πολύ αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Βλέπετε, η διαφορά αυτών των χωρών με τη σοσιαλιστική Κούβα είναι ότι πρώτον η ανάπτυξη πάει στο λαό και στις υπηρεσίες προς αυτόν, ενώ η επιστήμη, η έρευνα και η τεχνολογία και τα αγαθά που αυτά προσφέρουν, επίσης πάνε στο λαό, στους πολλούς και όχι στους λίγους, υπό μορφή οικονομικού οφέλους, στους λίγους.

Μ’ αυτά και με τούτα έρχομαι στα δικά μας, καθημερινά και όχι μόνο. Με τις συναντήσεις και τη διάσκεψη στη Γενεύη να βρίσκονται εν εξελίξει, όταν σύρονταν ετούτες οι γραμμές. Γι’ αυτό, από όλα όσα συνέβησαν και/ή συμβαίνουν από την τελευταία μας εν τύποις επικοινωνία, επιλέγω σήμερα εν συντομία να ασχοληθώ και με το ημερολόγιο της συνδικαλιστικής οργάνωσης των δασκάλων, KTÖS,  στα κατεχόμενα και το σούσουρο που έγινε ως εκ τούτου. Δηλώνω, βέβαια, ότι δεν έχω δει το ημερολόγιο αυτό. Διάβασα, ωστόσο, τις ανταποκρίσεις του ΚΥΠΕ από τα κατεχόμενα. Και για το περιεχόμενό του και για τις αντιδράσεις, αλλά και για την απάντηση της συνδικαλιστικής οργάνωσης των δασκάλων. Και θέλω να πω πρώτα τούτο:

Ήθελε κότσια να κάνει κάποιος αυτό που έκανε η KTÖS. Κότσια που -πραγματικά- διερωτώμαι αν τέτοια έχουν και αντίστοιχοι φορείς, οργανώσεις και άτομα στις ελεύθερες περιοχές. Δηλαδή να φτιάξουν ένα ημερολόγιο από τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου και να παρουσιάσουν αντικειμενικά τα γεγονότα που την σηματοδότησαν τα τελευταία πενήντα έξι χρόνια. Όσα, δηλαδή, και τα χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κ όχι μόνο να το φτιάξουν, αλλά και να το στείλουν στα σχολεία σε εκπαιδευτικό βοήθημα... Αλήθεια, τι θα γίνει σε μια τέτοια περίπτωση;

Δεν θέλω να προκαταλάβω τις πιθανές αντιδράσεις, αν ποτέ γινόταν κάτι τέτοιο. Σκέφτομαι, όμως, δημόσια -εν τύποις, δηλαδή- και μεγαλοφώνως: Όταν η εισαγωγή στην εκπαίδευση λογοτεχνίας και ποίησης Τουρκοκυπρίων έφερε αντιδράσεις, σκεφτείτε τι θα γίνει, αν γα παράδειγμα έμπαινε στα σχολεία ένα ημερολόγιο, ας πούμε της ΠΟΕΔ -ή ακόμη της ΟΕΛΜΕΚ και/ή της ΟΛΤΕΚ- και που θα έλεγε για τις εκατέρωθεν βιαιότητες στα πρώτα χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ίσαμε το 1967, ας πούμε. Στις οποίες, όμως, θα περιλαμβάνονταν και οι βιαιότητες Ελληνοκυπρίων σε βάρος των Τουρκοκυπρίων. Πολύ φοβούμαι ότι θα στέλλονταν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Όχι, βέβαια, δικαστικά, αλλά μέσα από μεγαλοπρεπή και... εθνοπρεπέστατα “λαϊκά” δικαστήρια. Και θα ζούσαμε, ενδεχομένως λιντσαρίσματα, παρόμοια με αυτό που κάποιοι επιφύλαξαν στον Τούρκο σχεδιαστή μόδας Μπαρμπαρός Σανσάλ, τον οποίο το κατοχικό καθεστώς παράδωσε στο καθεστώς του Ερντογάν για να τον στείλει στη φυλακή για ένα τιτίβισμα, ως το λένε, ή γιατί απλά τόλμησε να πει την άποψή του!

Ακόμη: αφήστε τον εαυτό σας να διερωτηθεί για την αντίδραση εντός της ε/κ κοινότητας στο ενδεχόμενο μια τέτοια οργάνωση -στην περίπτωση που προχωρούσε στην έκδοση ενός τέτοιου ημερολογίου, δηλαδή- καταχωρούσε στο ημερολόγιο όχι μόνο τη δράση της ΕΟΚΑ Β’, αλλά και τα ανώνυμα και επώνυμα -και τότε και τώρα- μέλη και στελέχη της παράνομης φασιστικής αυτής οργάνωσης. Μαζί με την όποια εμπλοκή τους στην ΕΟΚΑβήτικη παράνομη δράση για κατάλυση της συνταγματικής τάξης, μέσα από τη φυσική εξόντωση του εκλεγμένου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπου Μακάριου! Αυτό που ανεπιτυχώς επιχείρησαν στις 15 του ούλη 1974. Φευ, όμως, έφεραν τον Αττίλα, την κατοχή και τη διχοτόμηση. Τουλάχιστον μέχρι σήμερα...

Είπε κανείς τίποτε;

(δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδα “η Κύπρος”, την Παρασκευή, 13 του Γενάρη 2017)

* Λάθος η υποβολή χάρτη από την τ/κ πλευρά, λέγει ο Οζγκιουργκιούν, η ε/κ πλευρά τα θέλει όλα, υποστηρίζει ο Σερντάρ Ντενκτάς

Μουρμούρες στα κατεχόμενα με το θέμα του χάρτη, με τον λεγόμενο πρωθυπουργό του κατοχικού καθεστώτος, Χουσεΐν Οζκιουργκιουν να ασκεί κριτική στον Μουσταφά Ακιντζί και να επαναλαμβάνει τη διαφωνία του για την κατάθεση από τον κατοχικό ηγέτη του χάρτη με την πρόταση της τ/κ πλευράς στο εδαφικό. Κι αυτό τη στιγμή που ο Σερντάρ Ντενκτάς “θυμήθηκε” τον πατέρα Ντενκτάς -απ’ αφορμή σήμερα της πέμπτης επετείου του θανάτου του- και επανέλαβε την επωδό ότι “η ελληνοκυπριακή πλευρά τα θέλει όλα”!

* Να ενωθούν τα Κόκκινα με Μόρφου για τους Τ/κ και το Βαρώσι να το πάρουν οι Ε/κ, δεν επιστρέφεται η Καρπασία και “ξεκαθαρίζει” ότι δεν τίθεται θέμα να αποχωρήσει ο τουρκικός στρατός από την Κύπρο!

Προκλητικός για άλλη μια φορά ο Τούρκος πρόεδρος Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν φρόντισε να προσγειώσει όλους όσοι έτρεφαν ελπίδες για κάτι καλό από τη Γενεύη. Ιδιαίτερα μετά την απόφαση για παραπομπή του θέματος σε ομάδα τεχνοκρατών -θα συνέλθει στις 18 του Γενάρη- που δημιούργησε κάποιες προσδοκίες, αφού για πρώτη φορά η Τουρκία κάθησε στο ίδιο τραπέζι με την Κυπριακή Δημοκρατία και επέτρεψε στον κατοχικό ηγέτη να δώσει χάρτη/πρόταση για το εδαφικό.

• Με πολλούς αστερίσκους και -περισσότερες- διαφωνίες, που επιβεβαιώνουν ότι απομένει ακόμη πολλή και σκληρή δουλειά, αλλά και νέο ραντεβού σε επίπεδο τεχνοκρατών για την ασφάλεια

Αυτό που είπε ο ειδικός σύμβουλος του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ την Τετάρτη -έχουμε ακόμη πολλή και σκληρή δουλειά μπροστά μας- το είπε μια μέρα μετά και ο ίδιος ο Αντόνιο Γκουτέρες: υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά ενώπιον μας και δεν πρέπει κανείς να αναμένει θαύματα. Για να προσθέσει πως: δεν επιδιώκουμε μια γρήγορη λύση, αλλά μια σταθερή και βιώσιμη λύση που θα ανταποκρίνεται στις ανησυχίες και των δύο κοινοτήτων.