Χούντα και ΕΟΚΑ Β’: Έγκλημα & ατιμωρησία - Βίοι παράλληλοι...

Αντίθετα, η υπό τον Σαμψών πραξικοπηματική “κυβέρνηση” κράτησε μόλις οκτώ μέρες: Από τις 15 ίσαμε τις 23 Ιούλη 1974, οπότε η χούντα και τα εγκάθετα μίσθαρνα όργανά της στην Κύπρο “παρέδωσαν” την εξουσία στον Γλαύκο Κληρίδη. Η διαφορά από την χούντα των Αθηνών είναι ότι: η “παράδοση” της εξουσίας από την οκταήμερη πραξικοπηματική κυβέρνηση έγινε την τέταρτη μέρα, ενώ στην Αθήνα  “παράδοση” έγινε την πέμπτη μέρα από την εκδήλωση της τουρκικής εισβολής. Τυχαίο; Όχι δα... Έπρεπε να ολοκληρωθεί το δίδυμο έγκλημα και μετά να πάνε -όλοι- σπίτι τους! Αν -και όσοι- πήγαν, βέβαια...

Βλέπετε, στην μεν Κύπρο έφυγε η οκταήμερη “κυβέρνηση”, αλλά έμεινε η ΕΟΚΑ Β’ και το καθεστώς της, ενώ στην Ελλάδα έφυγε η στρατιωτική κυβέρνηση, αλλά έμεινε η χούντα και οι υπηρέτες της! Με άλλα λόγια, ούτε η ΕΟΚΑ Β’ έφυγε από το προσκήνιο, ούτε στην Ελλάδα έγινε η αποχουντοποίηση! Θυμίζω ότι στην Ελλάδα την πολιτειακή αλλαγή δεν την ανακοίνωσε οι στρατιωτική χούντα, αλλά ο... Κίσινγκερ! Κι αυτού αφού στις 22 Ιούλη 1974 ενώ οργίαζαν οι φήμες περί επικείμενης ανατροπής του στρατιωτικού καθεστώτος, την ίδια ακριβώς ημέρα οι ΗΠΑ προανήγγειλαν σε όλο τον κόσμο, την επερχόμενη πτώση της χούντας, με δηλώσεις του τότε υπουργού Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ, που σημείωνε: «Ενδεχομένως αυτή τη στιγμή πραγματοποιείται στην Ελλάδα πολιτική μεταβολή».

Ωστόσο: Η κρίσιμη σύσκεψη στρατιωτικών και πολιτικών για την “πολιτική μεταβολή”, άρχισε λίγο μετά το μεσημέρι της 23ης του Ιούλη 1974. Από όσα δε έχουν δημοσιευθεί για τη σύσκεψη -επίσημα δεν κρατήθηκαν πρακτικά- προκύπτει ότι:

1. Η σύσκεψη απέρριψε εισήγηση των στρατιωτικών για σχηματισμό μικτού κυβερνητικού σχήματος με τη συμμετοχή πολιτικών και στρατιωτικών, υιοθετόντας λύση αμιγούς πολιτικής κυβέρνησης.

2. Υπήρξε κοινή θέση -πολιτικών και στρατιωτικών- ότι στην πολιτική κυβέρνηση θα μετέχουν μόνο πρόσωπα από το χώρο του κέντρου και της δεξιάς, ενώ θα αποκλείεται η συμμετοχή κομμουνιστών και προσώπων από άλλες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς.

3. Ένας από τους όρους των στρατιωτικών, ήταν ότι δεν θα κινηθούν από το κράτος διαδικασίες για τη δίωξη των πραξικοπηματιών και των συνεργατών τους. Ιδού, λοιπόν γιατί οι απριλιανοί πραξικοπηματίες δικάστηκαν μετά από την μήνυση που κατέθεσαν 6 δικηγόροι των Αθηνών για στάση και εσχάτη προδοσία και όχι με πρωτοβουλία του κράτους!

Αποτέλεσμα: Στο βασικό παλλαϊκό σύνθημα, που κυριαρχούσε τους πρώτους μήνες της μεταπολίτευσης σε μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, «δώστε τη χούντα στο λαό», η υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή κυβέρνηση «Εθνικής Σωτηρίας», έκλεισε τ’ αυτιά της και ουδέποτε πραγματοποίησε την αποχουντοποίηση στη δημόσια Διοίκηση και στους μηχανισμούς του κράτους.

Σε ότι αφορά την Κύπρο θυμίζω ότι ο Γλαύκος Κληρίδης, δεν ανέλαβε ως προεδρεύων, αλλά -κατ’ απαίτηση της χούντας και της ΕΟΚΑ Β’- ορκίστηκε από τον καθαιρεθέντα μηροπολίτη Γεννάδιο ως πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κι “ορκίστηκε” όχι βάση του συντάγματος -εφόσον ο Μακάριος ήταν εν ζωή- αλλά σε διαδοχή του πραξικοπηματία Σαμψών! Βλέπετε, εάν ο πρόεδρος της Βουλής αναλάμβανε βάση του συντάγματος προεδρεύων για όσο καιρό θα απουσίαζε ο Μακάριος, τότε αρκούσε μια δημοσίευση στην επίσημη εφημερίδα της Δημοκρατίας. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν έγινε ποτέ. Αντίθετα, ο Κληρίδης δήλωσε τότε πως όταν γίνουν εκλογές, ο Μακάριος θα μπορούσε -αν το... επιθυμούσε- να διεκδικήσει την προεδρία! Εξ ου και “διόρισε” δικό του υπουργικό συμβούλιο, ενώ συνταγματικά θα έπρεπε να συνεχίσει με το υπουργικό συμβούλο του Μακαρίου.

Όλο αυτό το σκηνικό, με βάση το οποίο ο Κληρίδης “ορκίστηκε” πρόεδρος, αλλά και το περιβάλλον στο οποίο αυτό σκηνοθετήθηκε, συνιστούσε συνέχιση της συνταγματικής εκτροπής. Με τη σφραγίδα της ΕΟΚΑ Β’, αφού τόσο στο νέο “κυβερνητικό” σχήμα και τον περίγυρο του, όσο και στις καίριες θέσης -των δυνάμεων ασφαλείας περιλαμβανομένων- κυριαρχούν υπουργοί του Σαμψών, χουντικοί αξιωματικοί και κάθε λογής Εοκαβητατζήδες και “παλληκάρια” της ενωτικής παράταξης. Οι ίδιοι, δηλαδή, που ανήμερα του πραξικοπήματος πανηγύριζαν τον “θάνατο” του Μακαρίου...

• Καταληκτικά: Όλων των πιο πάνω δεδομένων, αυτό που προκύπτει είναι ότι τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο οι πρωταίτιοι των εγκλημάτων χούντας και ΕΟΚΑ Β’ ουδέποτε πλήρωσαν το τίμημα των εγκλημάτων τους. Τι έγινε στην Κύπρο είναι γνωστό: Ο Μακάριος επέστρεψε 7 του Δεκέμβρη 1974 με ένα κλάδο ελαίας. Δίνοντας συγχωροχάρτι σε όλους τους εγκληματίες της ΕΟΚΑ Β’. Κι όμως, όλη την προηγούμενη περίοδο -από της εκδήλωσης του χουντοφασιστικού, εοκαβήτικου πραξικοπήματος και μετά- η ΕΟΚΑ Β’ ουδέποτε έπαψε την εγκληματική δράση της. Θυμίζω την δολοφονία Δώρου Λοΐζου στις 30 Αυγούστου 1974.

Κι όχι μόνο αυτό: Υπήρχε και δρούσε με οργανωτική δομή και μετά την άφιξη του Μακάριου στις 7/12/1974. Μαρτυρεί τούτο και η σχετική προς Γλαύκο Κληρίδη επιστολή της, με ημερομηνία 28 Αυγούστου 1976, όταν η συναγερμική πράταξη διαβουλεύετο με την ΕΟΚΑ Β’ για συμπερίληψη στελεχών τη δεύτερης στο ψηφοδέλτιο του Συναγερμού για τις βουλευτικές εκλογές στις 5 Σεπτέμβρη 1976.

• Συμπέρασμα: Η μόνη ευθύνη που μπορεί κάποιος να καταλογίσει στον Μακάριο -και ναι, είναι τούτη μεγάλη- είναι ότι δεν αντιμετώπισε ως συνταγματικά όφειλε την ΕΟΚΑ Β’ καθόλη τη διάρκεια της έκνομης δράσης της. Κουβαλώντας δε τον περιβόητο “κλάδο ελαίας” απέτρεψε την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων του τεράστιου αυτού εγκλήματος σε βάρος της Κύπρου και του λαού μας. Κι αφού επιστρέφοντας στην Κύπρο -Δεκέμβρης 1974- ο Μακάριος πέρασε από τη Αθήνα, το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι: Ο “κλάδος ελαίας” που έφερε και οδήγησε στην πλήρη ατιμωρησία των ενόχων του εγκλήματος ήταν δικός του, ή του υποβλήθει/επεβλήθει από την Αθήνα;

Φωτογραφία (πάνω): Ο πρόεδρος Μακάριος επισκέπτεται το καμένο από τους πραξικοπηματίες προεδρικό, μετά την επιστροφή του -τις 7 Δεκέμβρη 1974- στην Κύπρο. Κάτω: Από την ορκομωσία της υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή κυβέρνησης «Εθνικής Σωτηρίας» στην Αθήνα, στις 24 Ιούλη 1974. Κέντρο αριστερά: Ο ελληνικός λαός ξεχύνεται στους δρόμους για να πανηγυρίσει την πτώση της χούντας. Ωστόσο το παλλαϊκό αίτημα «δώστε την χούντα στο  λαό», ποτέ δεν ικανοποιήθηκε κι έτσι οι μηχανισμοί και οι -πλείστοι- υπηρέτες της χούντας παρέμειναν και στην μεταπολίτευση... Κέντρο δεξιά: Ο οκταήμερος πρόεδρος της πραξικοπηματικής κυβέρνησης, Νίκος Σαμψών, προβαίνει σε δηλώσεις υπό το βλέμμα ένοπλου εοκαβητατζή που εκτελεί χτέη φρουρού του...

* M.Sc. (econ.) / Δημοσιογράφος - Συγγραφέας

• ΣΗΜ: Το παρόν δημοσιεύθηκε στον “Φιλελεύθερο της Κυριακής”, στις 25 Σεπτέμβρη 2022