Ήταν πράγματι ενωμένος ο Ελληνισμός -και στο ίδιο χαράκωμα- το ’40, πρόεδρε Αναστασιάδη;

Σαφώς, λοιπόν, ο πρόεδρος απ’ αφορμή την ημέρα εκείνη στέλλει διττό μήνυμα: Για τα θετικά αποτελέσματα της ενότητας και, εξ αντιθέτου, για τα αρνητικά -έως καταστροφικά και ολέθρια- αποτελέσματα του διχασμού. Βέβαια, δεν χρειάζεται η επέτειος του ιστορικού “ΟΧΙ” για να πούμε το αυτονόητο: Ότι η ενότητα συμβάλλει στην επίτευξη κοινών στόχων και θετικών αποτελεσμάτων στον αγώνα και/ή αντικείμενο που η ενότητα στοχεύει. Πολύ δε περισσότερο δεν χρειάζεται η ίδια μέρα για να πούμε πως: στον διχασμό το μόνο που καταγράφεται είναι οι καταστροφές και όλεθρος. Διότι αν είναι σωστό και/ή απεικονίζει την ιστορική πραγματικότητα της εποχής -για την ημέρα αυτή- το πρώτο μήνυμα, τότε αυτονόητα το δεύτερο δεν προκύπτει ως μήνυμα -ως ο πρόεδρος συμπεραίνει- αφού πολύ απλά το έπος του ’40 έγραψε ιστορία και ουδόλως καταστροφές και όλεθρο.

Θα μου πείτε: Μα, διαφωνείς με τα δύο μηνύματα όπως τα εκφράζει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κάθε άλλο· εξάλλου το έγραψα λίγες αράδες πάρα πάνω: δεν χρειάζεται η επέτειος του ιστορικού “ΟΧΙ” για να πούμε το αυτονόητο. Τελεία! Διαφωνώ, ωστόσο στο να τα χρησιμοποιούμε επιλεκτικά, ενίοτε και αποσπασματικά και/ή στρεβλά, για να στείλουμε μηνύματα που μας βολεύουν. Με παραπομπές και συνειρμούς στο σήμερα για να δικαιολογήσουμε και/ή αποκρύψουμε ευθύνες και αντίθετες συμπεριφορές του παρελθόντος. Και εξηγούμαι:

Κατά πρώτον δεν ήταν ο ενωμένος Ελληνισμός που έγραψε ιστορία το ’40, αλλά ο ελληνικός λαός. Και τονίζω το λαός, διότι είναι αυτός ο λαός και η αυθόρμητη μαζική του αντίσταση στον ιταμό Ιταλό εισβολέα που συμπαρέσυρε την πολιτειακή και στρατιωτική του ηγεσία στον αγώνα κατά του φασισμού. Και η πρωτοπόρα δύναμη αυτού του λαού στον πόλεμο αυτό δεν ήταν όλοι αυτοί που μετέπειτα καπηλεύτηκαν τον αγώνα αυτό και παραχάραξαν την ιστορία, αλλά οι κομμουνιστές.

Αλλά, βλέπετε, αυτά δεν τα μάθαμε -και δεν τα μαθαίνουμε- στα σχολεία της ελληνοκεντρικής -εν Κύπρω- αστικής μας δημοκρατίας και της παρεξηγημένης εθνικοφροσύνης. Όχι, στα σχολεία αυτά μαθαίναμε ότι το μεγάλο “ΟΧΙ” το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς. Ποιος; ο δικτάτορας, ο φασίστας, ο φίλος του Γκαίμπελς και θαυμαστής του Χίτλερ, Ιωάννης Μεταξάς. Αυτός που με το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου κεντρικό άξονα δράσης είχε είχε την καταπολέμηση του κομμουνισμού... Το καθεστώς του οποίου μάλιστα, πέρα από τις διώξεις των Ελλήνων κομμουνιστών, διέπραξε το αδιανόητο: Παρέδωσε στην Γκεστάπο τους πραγματικούς πατριώτες, τους Έλληνες δημοκράτες και κομμουνιστές πολιτικούς κρατούμενους, που ζητούσαν να πολεμήσουν τον Γερμανό εισβολέα! Ούτε αυτά τα μαθαίναμε -κι ούτε τα μαθαίνουμε μηδέ σήμερα- στα σχολεία μας. Της Κύπρου, εννοώ, όχι της Ελλάδας.

Ο λαός, λοιπόν, συμπαρέσυρε την πολιτειακή του ηγεσία στον πόλεμο κατά του φασισμού. Απλά, όπως έλεγε για τον Μεταξά ένας κεντρώος πολιτικός, ο Καφαντάρης: «Είπε το ΟΧΙ, ο μόνος Έλληνας που θα μπορούσε να πει το ΝΑΙ»... Αυτός ο ίδιος λαός είναι που συμπαρέσυρε και την στρατιωτική του ηγεσία στον αντιφασιστικό αγώνα. Κι αυτό δεν το λέω εγώ, αλλά το είπανε επιφανείς Έλληνες στρατιωτικοί. Και το αναφέρει σε σχετικό άρθρο του ο Νίκος Μπογιόπουλος, υπό τον τίτλο “28 Οκτώβρη: «Όλοι μαζί», ε; Αλήθεια;”, το οποίο αναδημοσίευσε η ιστοσελίδα μας ανήμερα της μεγάλης επετείου (σας συνιστώ να το διαβάσετε). Που απαντά, το άρθρο αυτό, και στον πρόεδρό μας για τον ενωμένο ελληνισμό που γράφει ιστορία...

Στο εν λόγω άρθρο, λοιπόν, ο Νίκος Μπογιόπουλος, επικαλούμενος ιστορικές πηγές δίνει απτά παραδείγματα από ανώτατους Έλληνες αξιωματικούς που αποκαθιστούν την ιστορική πραγματικότητα για το ποιος έγραψε το έπος του ’40. Για εξοικονόμηση χώρου, αναφέρω μόνο δύο παραδείγματα:

• Ο αντιστράτηγος Δημ. Καθενιώτης (πρώην αρχηγός Γεν. Επιτελείου) δήλωσε πως η ανδρεία και η αποφασιστικότητα του ελληνικού λαού διόρθωσαν τα σχέδια του Γεν. Επιτελείου του Μεταξά, τα οποία χαρακτήριζε μια «υπερσυντηρητική δειλία».
• Ο αντιστράτηγος Ι. Κωτούλας δήλωσε πως η δικτατορία του Μεταξά και ο βασιλιάς απέκλεισαν όλους τους δημοκρατικούς αξιωματικούς από το στρατό σε αυτή την εξαιρετική προσπάθεια και γι’ αυτό θα έπρεπε να δικασθούν από μια ειδική επιτροπή συμπληρώνοντας ότι «η νίκη οφείλεται κυρίως στο μαχόμενο λαό που πραγματικά απέκρουσε την επίθεση».

Κατανοητή η προσπάθεια του προέδρου Αναστασιάδη να χρησιμοποιήσει το τότε -έπος του ’40- με το σήμερα, για να καλέσει σε ενότητα -και- το λαό μας -γύρω από ποια πολιτική, είτε στο Κυπριακό, είτε στην οικονομία, άραγε;- για να γράψει ιστορία, αλλά: όπως και να το κάνουμε, δεν ήταν τότε -μηδέ σήμερα, είναι- όλος ο ελληνισμός ενωμένος, όπως δεν ήταν όλοι οι Έλληνες μαζί στο ίδιο χαράκωμα. Όπως δεν είναι ενωμένος, μηδέ στο ίδιο χαράκωμα ο κυπριακός λαός σήμερα. Κι αυτό θα πρέπει να το γνωρίζει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας. Όπως θα πρέπει να γνωρίζει πως η ενότητα ενός λαού δεν είναι ένα απλό σύνθημα. Όπως επίσης θα πρέπει να γνωρίζει πως η ενότητα κτίζεται σε αρχές και αντικειμενικά ιστορικά δεδομένα, αλλά και επιτυγχάνεται όταν αυτές -όπως και οι πολιτικές- υπηρετούν και εξυπηρετούν στην πράξη τα συμφέροντα του συνόλου του λαού και όχι μιας μικρής μερίδας. Γι’ αυτά, όμως, όπως και για τον διχασμένο λαό που καταγράφει  καταστροφές και όλεθρο, σε άλλο σημείωμα...

Στη φωτογραφική σύνθεση πάνω ο δικτάτορας Μεταχάς δέχεται τον ναζιστικό χαιρεισμό και κάτω ο πρόεδρος Αναστασιάδης τον πρέποντα χαιρετισμό. Το ερώτημα είναι: συνειδητοποίησε ο πρόεδρός μας -και η παράταξή του- ότι ο Μεταξάς ήταν δικτάτορας και αυτοί που τότε τον εκφράζανε, τάχθηκαν σε άλλο χαρκάκωμα και όχι σ' αυτό της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού;