Το κούρεμα, η ληστεία -κι οι “ληστές”- και πού... κωλώνουν οι πολιτικοί και πολιτειακοί μας ταγοί

Τρίτο: Όχι ότι περιμέναμε τον Γιώργο Λιλλήκκα -ή οιονδήποτε των πολιτικών και/ή βουλευτών- να μας το πει, αλλά η κατηγορηματική δήλωση ότι το -παράνομο- κούρεμα ήταν ληστεία, τότε αυτό έπρεπε να κτυπήσει καμπανάκι στα ώτα των πολιτικών. Και διευκρινίζω των πολιτικών, καθότι: στα ώτα ημών των λαϊκών και κουρεμένων το κούρεμα και τα ακολουθήσαντα αυτό λοιπά κουρέματα -μισθών και απολαβών, συντάξεων και οφελημάτων, εργασιακών κεκτημένων και συλλογικών συμβάσεων, εργασίας και άλλα πολλά- δεν περιμέναμε τον κ. Λιλλήκκα, τους κομματάρχες και βουλευτάς να μας πουν ότι πρόκειται περί ληστείας. Βλέπετε, δι’ ημάς τους απλούς λαϊκούς, το καμπανάκι -για την ακρίβεια η καμπανέλλα- κτυπά εκκωφαντικά στο κεφάλι του λαού από της συντέλεσης του κουρέματος και των συνακόλουθων παρενεργειών του. Τρίτο το κρατούμενο...

Τέταρτο, και έρχομαι στο ψητό: Μα, αν πρόκειται για ληστεία -που είναι και μάλιστα ληστεία του αιώνα, μαζί με τη ληστεία του Χρηματιστηρίου, πάλιν επί συναγερμικής διακυβέρνησης- τότε όπως κάθε ληστεία, πρέπει να υπάρχουν και οι... ληστές. Και λέω απευθείας ληστές -αποκλείοντας το ενδεχόμενο του ενός και μοναχικού ληστή- διότι τέτοια ληστεία δεν είναι του ενός μόνο ληστή. Και συνεχίζω: Και εφόσον έχουμε ληστεία και εφόσον έχουμε και ληστές, αυτοί δεν έπρεπε να... αναζητηθούν από τους κυρίους βουλευτάς και λοιπούς -προεκλογικά και όψιμα, δυστυχώς- φωνασκούντας για το κούρεμα και την ανάγκη αποκατάστασής των κουρεμένων; Τέταρτο το κρατούμενο...

Ελάτε, όμως, που εδώ αρχίζουν τα δύσκολα... Καθότι ο πληθυντικός που χρησιμοποίησα για τους “ληστές”, μόνο τυχαίος δεν είναι. Βλέπετε, υπάρχουν αυτοί που αποφάσισαν να βάλουν το χέρι -του κράτους, λένε, όχι το δικό τους, και μάλιστα για να σωθεί η οικονομία- στην τσέπη, το ταμείο και τις αποταμιεύσεις των πολιτών, αλλά υπάρχουν και αυτοί που έδωσαν νομιμοφάνεια και/ή νομική επικάλυψη στη ληστεία! Κι είναι πολλοί σ’ αμφότερες τις κατηγορίες- πανάθεμα τα. Κι αγγίζει -παρακαλώ- κι αυτούς που σήμερα σκίζουν τα ιμάτιά τους δια ημάς του κουρεμένους λαϊκούς. Και κόπτονται να δημιουργήσουν ταμεία, λένε, για αποζημίωση των κουρεμένων!

Φευ, όμως, κατά τας περιγραφάς των εισηγητών της πρότασης νόμου, το ταμείο αυτό θα το προικοδοτεί ο λαός, οι φορολογούμενοι. Ανεξάρτητα τι μας λέγει ο Αβέρωφ Νεοφύτου και ο κάθε Αβέρωφ περί δήθεν πλεονασμάτων και/ή ποσοστών από την ανάπτυξη -λες και η “ανάπτυξη” είναι αυθύπαρκτη και έξω από το ευρύτερο δημοσιονομικό πλαίσιο- και δεν ξέρω κι εγώ από τι διάολο άλλο. Το ενδεχόμενο το ταμείο αυτό -το όποιο ταμείο αποζημιώσεων- να προικοδοτηθεί -ας πούμε- από τα κέρδη των τραπεζών, τα κέρδη και υπερκέρδη αυτών που κερδοσκόπησαν από την οργανωμένη και σκόπιμη πτώχευση του λαού και των εργαζομένων, μηδέ που πέρασε -προφανώς- από τα κεφάλια των ταγών μας. Και φτάνουμε το κατάντημα τρεις μόλις μήνες πριν τις εκλογές να πωλούν στους κουρεμένους πολίτες -που είναι κάμποσοι ψηφοφόροι, πανάθεμα τα και χρειάζονται την ψήφο τους- φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες. Ίσαμε να περάσουν οι εκλογές, προφανώς. Επιδιώκοντας -κατά την γνωστή παροιμία- με την μίλλαν μας να τηανίσουν το φλαντζίν μας!

Υπάρχει, ωστόσο και άλλη μια διάσταση. Για την οποία οι εθνικοί μας -στη βουλή, στην κυβέρνηση και λοιπούς πολιτειακούς θεσμούς- ταγοί κωλώνουν να την αγγίξουν καν: Εφόσον η ληστεία είναι ποινικά κολάσιμο αδίκημα και οι ληστές ποινικά ελεγχόμενοι -για να χρησιμοποιήσω τις πλέον... απαλές φράσεις που έρχονται στη σκέψη μου- δεν θα έπρεπε αυταπάγγελτα οι αρμόδιοι πολιτειακοί θεσμού να ενεργήσουν προς την κατεύθυνση να οδηγηθούν οι υπεύθυνοι στη δικαιοσύνη και να αποδοθούν οι ευθύνες -με τις δέουσες υπό τις περιστάσεις και... εύρος της ληστείας- ως οι νόμοι προστάζουν; Ή, μήπως τώρα “εν της παπαδκιάς τα ξύλα”;