Χαμένο από χέρι -δυστυχώς- το παιγνίδι για τους πολιτικούς!

Παρότι δεν χρειάζεστε εμένα, μηδέ τα γραφτά μου να σας πείσω, θα σταθώ σε δυο πολύ πρόσφατα στοιχεία, για να τεκμηριώσω του λόγου μου το αληθές:

1. Προ εβδομάδος -τουτέστιν στις 5 αυτού του μήνα- σε δηλώσεις του στο ΚΥΠΕ ο προϊστάμενος της υπηρεσίας εκλογών, Δημήτρης Δημητρίου, χαρακτήρισε καταθλιπτική την εικόνα σε σχέση με τον αριθμό των αιτήσεων για εγγραφή νέων ψηφοφόρων στον εκλογικό κατάλογο για τις προεδρικές εκλογές του Γενάρη 2018. Εκλογές οι οποίες, παρακαλώ σημειώστε του, θα προκηρυχθούν στις 15 Δεκεμβρίου -σε δυο μέρες από σήμερα- ενώ οι εγγραφές στους καταλόγους ολοκληρώνονται τρεις μέρες μετά: Στις 18 του Δεκέμβρη...

Κι όμως, μέχρι τις 5 του Δεκέμβρη το πρωί, από σύνολο 40 χιλιάδων περίπου νέων ψηφοφόρων γραφτήκανε δεν γραφτήκανε τρεισήμισι χιλιάδες νέοι ψηφοφόροι. Για την ακρίβεια τρεις χιλιάδες πεντακόσιοι ενενήντα ένας νέοι ψηφοφόροι. Σε σύνολο, επαναλαμβάνω, σαράντα τόσων χιλιάδων! Κάτι λιγότερο, δηλαδή από ένας στους δέκα νέους ψηφοφόρους...

Εντάξει, θα μου πείτε, πάλιν: Μα εμείς στην Κύπρο είμαστε της... τελευταίας στιγμής. Και θα έχετε δίκαιο. Ωστόσο: ακόμη και να υποθέσουμε ότι στο υπόλοιπο του χρόνου θα γραφτούν άλλοι τόσοι -έστω ακόμη και κάτι περισσότερο- και πάλι λίγοι θα είναι... Το πολύ να γίνουν δύο στους δέκα, άντε τρεις τους δέκα! Δηλαδή οι άλλοι οκτώ -ή επτά, αντίστοιχα- στους δέκα γυρίζουν την πλάτη στην πιο κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας: στην εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας. Οκτώ -ή έστω επτά- στους δέκα νέους ψηφοφόρους απαξιώνουν την εκλογή του ανώτατου άρχοντα του τόπου! Αυτουνού που θα μας διοικεί -κυριολεκτικά- τα επόμενα πέντε χρόνια. Και θα στιγματίσει -με τις αποφάσεις αυτουνού και της κυβέρνησής του- και το παρόν και το μέλλον μας...

2. Και τώρα πάμε στο δεύτερο, πολύ πιο... πρόσφατο γεγονός: Μόλις χθες το Κυπριακό Ινστιτούτο Στατιστικολόγων έδωσε στη δημοσιότητα τα αποτελέσματα έρευνας που διεξήγαγε, μεταξύ των ημερομηνιών 28-30 Νοεμβρίου 2017, με αντικείμενο  την πρόθεση των νέων [ηλικίας 18-35 ετών] να ψηφίσουν στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές. Και ποια είναι τα ευρήματα αυτής της έρευνας; Άκρως αποθαρρυντικά και απογοητευτικά: Το 62.4% των νέων δεν θέλουν να ψηφίσουν! Ναι,ναι, κάτι περισσότερο από έξι στους δέκα δεν θέλουν να ψηφίσουν... Εικάζω, βέβαια, ότι αυτοί οι νέοι είναι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους. Συνεπώς, άλλοι αυτοί που δεν εγγράφονται στους καταλόγους...

Και να ’τανε μόνο αυτά τα ευρήματα της έρευνας; Διαβάστε, παρακαλώ:

• το 68% των νέων που δεν θα ψηφίσουν είναι κάτοχοι προπτυχιακού  ή μεταπτυχιακού διπλώματος...
• Το 81% πιστεύουν ότι μετά τις προεδρικές εκλογές του 2018 οι συνθήκες στα προβλήματα της νεολαίας, θα παραμείνουν οι ίδιες και ποσοστό 9% ότι θα χειροτερέψουν. Τι σημαίνει αυτό; Μα τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από το ότι: μόλις ένας στους δέκα νέους πιστεύει ότι θα βελτιωθούν οι συνθήκες στα προβλήματα της νεολαίας.
• Τι σημαίνει, περαιτέρω -σε μετάφραση ή σαν συμφραζόμενο- το προηγούμενο; Μα τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από το ότι ούτε καν οι ανήκοντες στη νεολαία ψηφοφόροι του κυβερνώντος κόμματος δεν πιστεύουν ότι θα βελτιωθούν οι συνθήκες στα προβλήματα των νέων! Τόσο πολύ πιστεύει η νέα γενιά στις υποσχέσεις, πρωτίστως των κυβερνώντων...
• Τέλος, σε ό,τι αφορά τις προοπτικές εργοδότησης ενός νέου ανθρώπου και αν αυτές τον τελευταίο χρόνο έχουν βελτιωθεί, ή έχουν χειροτερέψει ή έχουν παραμείνει το ίδιο, το 50% πιστεύει ότι έχουν χειροτερέψει, το 5% ότι παραμένει το ίδιο και μόνο το 45% απάντησαν ότι έχουν βελτιωθεί...

Και επανέρχομαι στο δια ταύτα: Άμα το πολιτικό και πολιτειακό μας σύστημα δεν έχε πείσει τους νέους, τότε πιο το μέλλον αυτού του τόπου; Άμα οι νέοι αρνούνται να συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία, τότε τι άλλο σημαίνει από το ότι αρνούνται το μέλλον που η απερχόμενη γενιά, η γενιά που σήμερα διοικεί και διαχειρίζεται το παρόν, ετοιμάζει για λόγου της;

Υπάρχει, άραγε, μεγαλύτερο χαστούκι για το πολιτειακό και πολιτικό μας σύστημα από το γεγονός ότι οι νέοι σε ποσοστό 81% διαμηνύουν ότι μετά τις προεδρικές εκλογές του 2018 οι συνθήκες στα προβλήματα της νεολαίας, θα παραμείνουν οι ίδιες; Υπάρχει, άραγε, μεγαλύτερη απόδειξη όχι μόνο για την αμφισβήτηση του λόγου των πολιτικών και ηγητόρων αυτού του τόπου, αλλά πολύ περισσότερο για την αδυναμία τους να πείσουν τους νέους ότι μπορούν να κάνουν αυτά που απλόχερα υπόσχονται κάθε προεκλογική περίοδο, αλλά φευ, πολύ σύντομα τα ξεχνούν -τα όποια “θα”, μαζί με τα πάμπολλα “δεσμεύομαι”-αμέσως μετά την εκλογή;

Και κάτι τελευταίο: Όταν ο ίδιος ο -απερχόμενος- πρόεδρος της Δημοκρατίας δηλώνει ενώπιον των νέων -28 του Νοέμβρη, στον Οργανισμό Νεολαίας- πως “μία κοινωνία που δεν επενδύει στη νέα γενιά, είναι μια κοινωνία χωρίς μέλλον”, πως μπορεί να πείσει ότι αν επανεκλεγεί θα κάνει αυτή την επένδυση, όταν για πέντε συναπτά έτη ήταν ο κουρέας των ονείρων και του μέλλοντός τους; Και πως μπορούν να τον πιστέψουν οι νέοι πως αυτός -μαζί με το κυβερνών κόμμα και την κυβέρνησή του- που εισήγαγε και καθιέρωσε στο νησί μας τις γενιές των 500 ευρώ και έστειλε την ανεργία των νέων στα ύψη, αν επανεκλεγεί θα “συνεχίσει -όπως επί λέξη ανέφερε ο ίδιος- να έχει ως ύψιστη προτεραιότητα την πολύπλευρη ενδυνάμωση των νέων ανθρώπων της χώρας μας”; Τόση κοροϊδία, λοιπόν; Άδικα, νομίζετε, οι νέοι γυρίζουν την πλάτη στο σύστημα, τους θεσμούς και τους εκπροσώπους του; Α, μπα...