Τα περί ιστορικής σημασίας, λόγια και περιεχόμενο, τ’ αυγά και το... καλάθι

Γράφει: Κύπρος Κουρτελλάρης

Μιλώντας στη γλώσσα του λαού, θα έλεγα ότι τις τελευταίες βδομάδες οι -απερχόμενοι- κυβερνώντες, κυριολεκτικά μας έχουν φλομώσει στην πάρλα. Και δεν αναφέρομαι σ’ αυτό που έγραψα τις προάλλες, ήτοι περί του “Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει”... Τουτέστιν τα αυτο-παινέματα για ό,τι κάνει -και δεν κάνει- η καλή μας κυβέρνηση, με το μπαράζ -κυβέρνηση, ΔΗΣΥ και εκλογικό επιτελείο Αναστασιάδη- δηλώσεων για το πόσο καλά είναι όλα αυτά που κάνει -και δεν κάνει- ο διεκδικών επανεκλογή απερχόμενος πρόεδρος, Νίκος Αναστασιάδης και η κυβέρνησή του. Που μας παραπέμπουν -όπως είχα ξαναγράψει σε προηγούμενο από τη στήλη αυτή- και στην άλλη γνωστή παροιμία “ο παπάς ευλοά τα γένια του”...

Η αναφορά μου, βέβαια, ότι μας έχουν φλομώσει στην πάρλα, παραπέμπει στα περί ιστορικής σημασίας γεγονότα -και μη γεγονότα- που οι κυβερνώντες -και συνοδοιπόροι αυτών καθημερινά ντελαλίζουν στην διά πασών... Ακόμη και για το καζίνο βρήκαν, οι αθεόφοβοι, λόγια να το χουμίσουν και βάλθηκαν να μας πείσουν για το πόσο σημαντικό είναι πόσο καλό θα κάνει στον τόπο. Ήταν -νομίζετε- τυχαίο που έγινε ολόκληρη φιέστα στην παρουσία του προέδρου για να μας πουν τα μύρια καλά -και τα δεκάδες και εκατοντάδες εκατομμύρια- που αυτό θα μας φέρει από της έναρξης όχι απλά της λειτουργίας του, αλλά ακόμη και της ανέγερσής του. Λες και με το που θα αποκτήσει η Κύπρος καζίνο ο λαός μας μετά θα τρώει με χρυσά κουτάλια...

Το αυτό, λοιπόν -και τρισχειρότερα- συμβαίνει και με τα όποια γεγονότα λαμβάνουν χώρα -εντός και εκτός Κύπρο- στα οποία μετέχει ο πρόεδρος Αναστασιάδης. Το τι ιστορικά γεγονότα τα βαφτίζουν και τι σημασία και κόντρα σημασία τους αποδίδουν δεν λέγεται. Πλήρης αμετροέπεια στα λόγια των κυβερνώντων. Σε σημείο που ο απλός και καθημερινός πολίτης διερωτάται: Βρε μπας και εγώ ζω αλλού από αυτούς με τα μεγάλα λόγια; Εντάξει, θα μου πείτε, εκλογές έρχονται, λίγη υπερβολή είναι αναμενόμενη... Και θα έχετε δίκαιο. Αυτοί, όμως, έχουν βκάλει τζιαι το σσhοινίν τζιαι το παλλούτζιν!

Ε, το λοιπόν, ας μιλήσουμε για ιστορικά γεγονότα και πότε τα όποια γεγονότα αποκτούν ιστορική σημασία. Για να μην πουλούμε, δηλαδή, στο κόσμο φούμαρα για μεταξωτές κορδέλες. Αλήθεια, πότε ένα γεγονός είναι ιστορικό; Μα όταν αυτό λαμβάνει χώρα για πρώτη φορά. Είναι, άραγε, οι λεγόμενες τριμερείς συναντήσεις, ιστορικά γεγονότα; Στο σημείο που έχει γίνει η πρώτη, ναι αυτό είναι ιστορικό γεγονός. Από κει και πέρα, όμως, όταν μια τριμερής επαναλαμβάνεται με τους ίδιους δυο -Ελλάδα και Κύπρος, ή αν θέλετε αντίστροφα- και απλά αλλάζει ο τρίτος,  τότε παύει να είναι ιστορικό γεγονός της εμβέλειας της πρώτης τριμερούς και απλά η ιστορικότητα της χρωματίζεται κάπως από το τρίτο, νέο, μέρος. Ίσαμε κι και διόλου πάρα κάτω... Διαφορετικά, το κάθε νέο και/ή διαφορετικό που συμβαίνει κάθε επόμενη μέρα στη ζωή μας, ακόμη και κάθε επόμενη ώρα είναι -λίγο ή πολύ- ιστορικό. Κι αυτό με την έννοια ότι η ιστορία είναι μια αέναη κίνηση μέσα στον χρόνο στην οποία καταγράφεται κάθε τι που στην πορεία του χρόνου συμβαίνει

Ας έλθουμε, τώρα, και στα περί ιστορικής σημασίας γεγονότα και δρώμενα. Και αν θέλετε, ας το εστιάσουμε αυτό στις λεγόμενες τριμερείς συνεργασίες. Ανεξαρτήτως ποιοι τρεις συναποτελούν κάθε δοσμένη “τριμερή”. Αλήθεια, μπορούν οι συντελεστές της τριμερούς συνεργασίας, να την προσδιορίζουν από καταβολής της ως “ιστορικής σημασίας”; Άποψή μου -και μάλιστα ισχυρή- είναι πως δεν μπορούν. Να καταγραφεί ως γεγονός μέσα στην ιστορία, μάλιστα, μπορούν και πρέπει. Να καταγράψουν τους στόχους και επιδιώξεις της και να τους διαβαθμίσουν -ως προς το εύρος της σημασίας- και πάλιν, μάλιστα, μπορούν. Να προσδιορίζουν όμως, οι ίδιοι οι συντελεστές και να φλομώνουν τον κόσμο -μέσα από κάποια ΜΜΕ που αναπαράγουν ότι τους δίνουν, ακόμη και γυαλισμένους τενεκέδες ως χρυσό- ότι αυτό είναι ιστορικής σημασίας και άλλα πράσινα άλογα, ε, δεν μπορούν! Και δεν μπορούν διότι πλέον η σημασία του γεγονότος -π.χ. της τριμερούς Κύπρου, Ελλάδας, Ιορδανίας, ή της αντίστοιχης με Ισραήλ, Αίγυπτο και Λίβανο- δεν διαβαθμίζεται μόνο από το περιεχόμενό της, αλλά και από το πρακτικό της αποτέλεσμα κατά την εφαρμογή της. Βλέπετε, άλλο η υπογραφή των όποιων συμφωνιών και άλλο η εφαρμογή των υπογεγραμμένων συμφωνών.

Μαζί και πέραν τούτου, όμως, υπάρχει ακόμη κάτι πολύ πιο σπουδαίο: Ο βαθμός σημασίας του όποιου -τάχαμου- “ιστορικού” γεγονότος*-και/ή “ιστορικής” συμφωνίας, “ιστορικής” επίσκεψης, “ιστορικής” τριμερούς ή πολυμερούς, “ιστορικής” συνάντησης, “ιστορικής” αδειοδότησης και/ή έναρξης ερευνών και/ή έναρξη εκμετάλλευσής τυχόν κοιτασμάτων υδρογοναθράκων στην κυπριακή ΑΟΖ και πάει λέγοντας-, καθορίζεται από το πρακτικό αποτέλεσμα και όφελος στους λαούς των συμβαλλομένων μερών. Στο σύνολό τους, αλλά και σε κάθε λαό χωριστά. Προκειμένου δε για την Κύπρο, το πρακτικό αποτέλεσμα και όφελος για τον κυπριακό λαό.

Με απλά λόγια: από αυτά τα δεκάδες και/ή εκατοντάδες εκατομμύρια που οι κυβερνώντες επαίρονται ότι θα έχει η Κύπρος όφελος, στο τέλος της ημέρας τι καταλήγει στο λαό; Και δεν εννοώ να τρώμε με... χρυσά κουτάλια, όπως ανέφερα λίγο πιο πάνω ως σχήμα λόγου, αλλά τι και ποιας αξίας καταλήγει -άμεσα ή έμμεσα- στον κυπριακό λαό. Είτε υπό μορφή μισθών και άλλων οφελημάτων (εκεί όπου οι λαλίστατοι κυβερνώντες μιλούν για θέσεις εργασίας), σε Κύπριους -και όχι φτηνούς αλλοδαπούς- εργαζόμενους, είτε υπό μορφή κοινωνικών παροχών όχι μόνο σε κοινωνικά ευπαθείς ομάδες -που ολοένα και πληθύνονται- αλλά και στο σύνολο του λαού μας. Κι αυτό μέσα από τομείς όπως η Υγεία, η Παιδεία, ο Πολιτισμός, ο Αθλητισμός και αλλού. Τομείς οι οποίοι την τελευταία πενταετία έχουν υποφέρει τα πάνδεινα από τη συναγερμική διακυβέρνηση.

Για όσο καιρό, λοιπόν, δεν παραμετροποιούνται τα πολυδιαφημιζόμενα “οφέλη” στο λαό κατά τρόπο απτά πρακτικό και ουσιαστικό, τότε ούτε για ιστορική, αλλά ούτε και για μεγάλης ιστορικής σημασίας συμφωνίες και γεγονότα μπορούμε να μιλούμε. Απλά θα ισχύει αυτό που στα κυπριακά λέμε: “όπου ακούεις για πολλά αυκά -αν προτιμάτε, σύκα-, έπαιρνε μιτσί καλάθι”... Αυτό δε που θα γίνεται είναι: στην πράξη τα εκατομμύρια -διότι θα υπάρχουν εκατομμύρια κέρδη- θα πηγαίνουν στους πολύ ολίγους, μεγεθύνοντας το χάσμα και την ανισότητα στην κατανομή του παραγώμενου πλούτου, όπως πολύ εύστοχα υποδεικνύει το σκίτσο στη θέση της κεντρικής φωτογραφίας του κειμένου...

* Στα “ιστορικά” γεγονότα, συμφωνίας και λοιπά, περιλαμβάνω και το περιλάλητο καζίνο -την έναρξη την εργασιών για ανέγερσή του και εν συνεχεία τη λειτουργία του-, όπως επίσης και την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών -όπως και αν τα αποκαλούν οι κυβερνώντες- και λοιπών άλλων Ημικρατικών οργανισμών ήθελε ιδιωτικοποιηθούν. Εδώ, βέβαια, οι απατήσεις είναι πολλαπλάσιες, αφού το κράτος εκχωρεί -έναντι πινακίου φακής- δημόσια περιουσία και πλούτο σε ιδιώτες και λεγόμενους... “επενδυτές”, με εξασφαλισμένα κέρδη, αλλά αμφίβολο ανάλογο όφελος για το κράτος και το λαό. Σ’ αυτή, όμως, την παράμετρο, θα επανέλθω σε άλλο εν τύποις πόνημα...

Κυπ. Κ