Ο Μουσταφά Ακιντζί τώρα και... πειρατής της Μεσογείου!

Εφόσον δε οι πιο πάνω όροι του δεν γίνουν αποδεκτοί -που ασφαλώς δεν μπορούν να γίνουν- τότε απειλεί πως: “Όπου είναι αυτοί θα είμαστε και εμείς. Έτσι θα συνεχιστεί από δω και πέρα”! Για να διευκρινίσει ότι: “Έτσι θα προχωρήσει και η διαδικασία με το γεωτρητικό πλοίο της Τουρκίας. Εάν κάνουν αυτοί γεώτρηση στο τεμάχιο 10, έχουμε και εμείς δικαίωμα σε περιοχή που συμφωνήσαμε με την ΤΡΑΟ να προχωρήσουμε”...

Άλλως πως: (νόμιμη) γεώτρηση η Κυπριακή Δημοκρατία στην κυπριακή ΑΟΖ, γεώτρηση -πλην όμως παράνομη με βάση το διεθνές δίκαιο και το δίκαιο της θάλασσας- και το ψευδοκράτους στην κυπριακή ΑΟΖ σε συνεργασία με την κρατική τουρκικής εταιρεία ΤΡΑΟ, στη βάση λεγόμενης συμφωνίας του ψευδοκράτους με την εν λόγω εταιρεία για έρευνες για φυσικό αέριο στην... “ΑΟΖ” του ψευδοκράτους!

Αν αυτό δεν είναι άμεση απειλή κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, και μια καθόλα σύγχρονη πειρατεία, ε, τότε οι λέξεις χάνουν το νόημά τους.

Και ξέρετε ποιο είναι το πλέον αχρείο; Ότι ενώ απαιτεί από τον Κύπριο πρόεδρο να μην θέτει όρους και προϋποθέσεις -μηδέν στρατός μηδέν εγγυήσεις- την ίδια στιγμή ο ίδιος θέτει τέτοιους όρους.

Απ’ ον αντρέπεται, ο κόσμος εν δικός του, λέει μια κυπριακή παροιμία. Κι ο κατοχικός ηγέτης, κρυβόμενος πίσω από την στρατιωτική ισχύ και επεκτατική πολιτικής της Άγκυρας το παίζει σύγχρονος πειρατής της Μεσογείου. Γεώτρηση εσείς, λέγει, γεώτρηση κι εμείς...

Φευ, όμως: Αυτό που ο κατοχικός ηγέτης ξεχνά είναι ότι σ’ αυτούς που απευθύνεται είναι η νόμιμη Κυπριακή Δημοκρατία, με κατοχυρωμένα κυριαρχικά δικαιώματα -περιλαμβανομένου του δικαιώματος εκμετάλλευσης του πλούτου στην επικράτειά της, σε έδαφος και θάλασσα- ενώ την ίδια ώρα αυτός που απειλεί είναι ένα παράνομο, υποτελές -και μη αναγνωρισμένο διεθνώς- κατοχικό μόρφωμα, χωρίς νομική ισχύ! Και καλά κάνει, όποτε μιλά και απευθύνεται σε τρίτους επικαλούμενος την λεγόμενη “τουρκική δημοκρατία βόρειας Κύπρου” και την ιδιότητα του “προέδρου” αυτού του μορφώματος, να συνειδητοποιεί πως αυτός αναγνωρίζεται ως ηγέτης των Τουρκοκυπρίων, όχι ως ηγέτης οποιουδήποτε κράτους. Κι όσο αυτός καμώνεται πως δεν το συνειδητοποιεί, καθήκον δικό μας είναι να του το λέμε και να θυμίζουμε περί τούτου και τη διεθνή κοινότητα...

Και το υποδεικνύει τούτο όχι η δική μου, ταπεινή αφεντιά, αλλά ο ίδιος ο Διεθνής Οργανισμός, υπό την αιγίδα του οποίου πραγματοποιούνται οι διαπραγματεύσεις για λύση του Κυπριακού. Λύση του Κυπριακού, όμως και τερματισμό των τετελεσμένων της βάρβαρης τουρκικής εισβολής και κατοχής, τερματισμό της βίαιης διχοτόμησης τους Κύπρου και του λαού μας και επανένωση της μικρής μας πατρίδας και όχι διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και δημιουργία στη θέση της δύο ισότιμων κρατών, όπως είναι η πάγια πολιτική της Άγκυρας και η εκάστοτε τ/κ ηγεσία -ηθελημένα ή μη είναι αδιάφορο- προωθεί.

Καλό είναι, λοιπόν, τόσο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, όσο και σύμπασα η ε/κ πολιτική ηγεσία, να θυμίζουν στον κατοχικό ηγέτη το ψήφισμα 541 του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο απερίφραστα καταδίκασε την ανακήρυξη του ψευδοκράτους, θεωρώντας την νομικά άκυρη και κάλεσε στην ανάκλησή της. Η δε διαπραγμάτευση μαζί του, ως εκπρόσωπος της τ/κ κοινότητας, ουδόλως σημαίνει και διαπραγμάτευση μαζί του ως “προέδρου” της μη αναγνωρισμένης οντότητας που αυτάρεσκα αποκαλούν “τδβκ”.

Για να μην ξεχνιόμαστε, λοιπόν, ας φρεσκάρουμε στη μνήμη μας ολόκληρο το ψήφισμα 541 του Συμβουλίου Ασφαλείας για την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη. Θυμίζω ότι το ψήφισμα υιοθετήθηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας στις 18 Νοεμβρίου 1983 (τρεις μόνο μέρες μετά την παράνομη ανακήρυξη του κατοχικού υποτελούς μορφώματος), με 13 ψήφους υπέρ (περιλαμβανομένων και των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας), μίαν εναντίον (Πακιστάν) και μίαν αποχή (Ιορδανία):

«Το Συμβούλιο Ασφαλείας,
Αφού άκουσε τη δήλωση του υπουργού Εξωτερικών της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας,
Ανησυχώντας για τη διακήρυξη των τουρκοκυπριακών αρχών που εκδόθηκε στις 15 Νοεμβρίου 1983, η οποία φέρεται να δημιουργεί ένα ανεξάρτητο κράτος στη βόρεια Κύπρο,
Θεωρώντας ότι αυτή η Διακήρυξη είναι ασυμβίβαστη με τη Συνθήκη του 1960 αναφορικά με την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη Συνθήκη Εγγυήσεως του 1960,
Θεωρώντας ως εκ τούτου ότι η προσπάθεια δημιουργίας μιας «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» είναι άκυρη και θα συμβάλει σε επιδείνωση της κατάστασης στην Κύπρο,
Επαναβεβαιώνοντας τα ψηφίσματά του 365 (1974) και 367 (1975),
Έχοντας συνείδηση της ανάγκης για μια λύση του κυπριακού προβλήματος, βασισμένη στην αποστολή καλών υπηρεσιών που αναλήφθηκε από τον Γενικό Γραμματέα,
Βεβαιώνοντας τη συνεχιζόμενη υποστήριξη του για την Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο,
Σημειώνοντας τη δήλωση του Γενικού Γραμματέα στις 17 Νοεμβρίου 1983,

1. Αποδοκιμάζει τη Διακήρυξη των τουρκοκυπριακών αρχών της δήθεν απόσχισης τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας.
2. Θεωρεί την πιο πάνω διακήρυξη σαν νομικά άκυρη και ζητά την ανάκληση της.
3. Ζητεί την επείγουσα και αποτελεσματική εφαρμογή των ψηφισμάτων 365 (1974) και 367 (1975),
4. Ζητεί από το Γενικό Γραμματέα να συνεχίσει την αποστολή του καλών υπηρεσιών ώστε να επιτευχθεί το συντομότερο δυνατό πρόοδος προς μια δίκαιη και διαρκή διευθέτηση στην Κύπρο.
5. Καλεί τα μέρη να συνεργαστούν πλήρως με το Γενικό Γραμματέα στην αποστολή του καλών υπηρεσιών.
6. Καλεί όλα τα κράτη να σέβονται την κυριαρχία, ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και το αδέσμευτο της Κυπριακής Δημοκρατίας.
7. Καλεί όλα τα κράτη να μην αναγνωρίζουν οποιοδήποτε κυπριακό κράτος άλλο από την Κυπριακή Δημοκρατία.
8. Καλεί όλα τα κράτη και τις δυο κοινότητες στην Κύπρο να απέχουν από οποιαδήποτε ενέργεια η οποία θα μπορούσε να επιδεινώσει την κατάσταση.
9. Ζητεί από το Γενικό Γραμματέα να κρατά το Συμβούλιο Ασφαλείας πλήρως ενημερωμένο.»

Κι αυτά, επαναλαμβάνω -και κλείνω με τούτα- για να μην ξεχνιόμαστε. Και πρωτίστως να μην ξεχνούμε ότι έκνομη παράνομη ήταν και είναι η ανακήρυξη του κατοχικού εκτρώματος, παράνομο και μη αναγνωρισμένο είναι το έκτρωμα αυτό -που ακούει στο όνομα “τουρκική δημοκρατία της βόρειας Κύπρου”- και ο τελευταίος που θα μπορούσε να το αναγνωρίσει και/ή αποδεκτή ως νόμιμη την ύπαρξή του είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και ο κυπριακός λαός. Τελεία!

* Οι απαιτήσεις του κατοχικού ηγέτη δεν είναι αποτέλεσμα μόνο του θράσους που αυτός αποκτά υπό την κάλυψη της επεκτατικής πολιτικής της Άγκυρας, αλλά και διαχρονικών λαθών της ε/κ πολιτικής ηγεσίας και της και πολιτειακής ηγεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Λάθη που ξεκίνησαν από:
i. το 1999, με την περιβόητη πολιτική “όλα στο τραπέζι” και την ψευδαίσθηση ότι η Άγκυρα και το κατοχικό καθεστώς απλά θα τα θέτει και η ε/κ πλευρά και η Κυπριακή Δημοκρατία θα τα απορρίπτει και μήτε γάτα, μήτε ζημιά, αλλά και
ii. την απομάκρυνση της ε/κ πλευράς από τα ψηφίσματα του ΟΗΕ -και ιδιαίτερα αυτά που έχουν να κάνουν με την ουσία του Κυπριακού, δηλαδή εισβολή και κατοχή και τον χαρακτήρα του ψευδοκράτους- με την ψευδαίσθηση πάλιν πως οι ε/κ παραχωρήσεις είναι προς όφελος των Τουρκοκυπρίων. Φευ, όμως, αυτές “κεφαλαιοποιούνταν” από το κατοχικό καθεστώς και την Άγκυρα. Για να φτάσουμε σήμερα στο σημείο να προωθείται η τουρκική λύση των δύο κρατών, υπό το κάλυμμα της αμφιλεγόμενης -πλην διχοτομικής, σύμφωνα με το τουρκικό αφήγημα- διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Και μάλιστα ο κατοχικός ηγέτης να δηλώνει ανερυθρίαστα ότι “και από το περιβάλλον του κ. Αναστασιάδη έφτασαν στα αυτιά μας τέτοια μηνύματα (για λύση δύο κρατών)”, και το προεδρικό να μην διαψεύδει!