Αθλητικό Σωματείο Ομόνοια, όπως τον... Συνεργατισμό;

Παρατήρηση πρώτη: Εκατόν δέκα χρόνια μετά την ίδρυση του Συνεργατισμού -και οκτώ δεκαετίες από την ίδρυση της Συνεργατικής Κεντρικής Τράπεζας- και εξ αντιδιαστολής εβδομήντα χρόνια από την ίδρυση της Ομόνοιας, αυτά τα δύο κινήματα απέκτησαν άλλη μια κοινή ιδιότητα, ένα φρούτο από τον “μεγάλο” κόσμο της καπιταλιστικής οικονομίας του κέρδους και υπερκέρδους: Εισάγουν και οι δύο στις αξίες και παραμέτρους τους την λέξη “επενδυτής”. Μια ορολογία του σύγχρονου καπιταλισμού που παραπέμπει -τάχαμου για την ανάπτυξη και/ή την επίλυση των οικονομικών προβλημάτων ή δυσκολιών- στην αποξένωση του δημόσιου πλούτου και ιδιοκτησίας από τους πραγματικούς ιδιοκτήτες -το λαό, δηλαδή- και παράδοσή του στους έχοντες -πλην κερφοσκόπους- κεφάλαια. Από που αυτά τα κεφάλαια προήλθαν και/ή προέρχονται ολίγον ενδιαφέρει τους θιασώτες αυτής της θεωρίας...

Παρατήρηση δεύτερη: Θα μου πείτε: Ε, καλά, τον επενδυτή στον Συνεργατισμό τον φέρνει η κυβέρνηση, στην Ομόνοια ποιος τον φέρνει; Ακόμη: Ο επενδυτής -όπως και μια σειρά άλλοι σύγχρονοι όροι, π.χ. “μεταρρυθμίσεις”, ελαστικό ωράριο εργασίας, συμπίεση μισθών και εισοδημάτων, λιτότητα και άλλα- είναι στις ιδεολογικές πεποιθήσεις της σημερινής διακυβέρνησης του τόπου. Και ο επενδυτής -είναι τούτο στη φύση του καπιταλισμού- επενδύει μόνο με στόχο το κέρδος. Και μάλιστα το γρήγορο κέρδος με το ελάχιστο ρίσκο. Ισχύει, λοιπόν, το ίδιο και για την Ομόνοια;
Ε, το λοιπόν, εδώ είναι που βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη λογική και την ιδέα της ίδρυσης της Ομόνοιας. Ένα αθλητικό σωματείο λαϊκής βάσης και συμμετοχής, ένα αθλητικό σωματείο που είναι συνώνυμο με το λαϊκό κίνημα του τόπου και με μια μεγάλη αθλητική -και όχι μόνο- ιδέα, προσκάλεσε, λένε, επενδυτή από την Αμέρικα να το σώσει! Πέραν του ότι προσωπικά μου φέρνει αλλεργία, φόβους και χίλιους δυο συνειρμούς, ότιο επενδυτής έρχεται από τις ΗΠΑ, με την πρόταση του επενδυτή μια ιδέα, με την οποία γαλουχήθηκαν γενιές και γενιές νέων -αγοριών και κοριτσιών- της Κύπρου και που είναι για εβδομήντα τώρα χρόνια το καμάρι των παλαιότερων γενιών Ομονοιατών -και όχι μόνο- ρευστοποιείται σε χρήμα. Μετατρέπεται, δηλαδή, σε μερικά εκατομμύρια δολάρια, ως “επένδυση”, για τη σωτηρία -τάχαμου- της ποδοσφαιρικής Ομόνοιας.

Παρατήρηση τρίτη: Μα είναι δυνατόν η ιδέα, η ιστορία και ό,τι η Ομόνοια εκφράζει, να αποτιμώνται σε πέντε εκατομμύρια ευρώ; Άντε, σε έξι και μισό εκατομμύρια ευρώ. Με το αζημίωτο, βέβαια, του επενδυτή: Το κέρδος! Αυτό εξάλλου το δήλωσε ο ίδιος όταν τον βρήκαν -ποιοι, προσωπικά αγνοώ- και τον προσκάλεσαν να επενδύσει στην Ομόνοια. Ότι τον βρήκαν κάποιοι και τον προσκάλεσαν να επενδύσει, το γνωρίζω, γιατί ο ίδιος -που ως έχω πληροφορηθεί ουδόλως ασχολείται με τα ποδοσφαιρικά της Κύπρου και απ’ ότι έμαθα είναι Ανορθωσιάτης- έχει αναφέρει σε κάποιους πως: δεν είναι αυτός που βρήκε την Ομόνοια, αλλά η Ομόνοια βρήκε αυτόν... Και του πρόσφεραν -αυτοί οι κάποιοι- στο πιάτο το λαοφιλέστερο σωματείο της Κύπρου, έναντι πινακίου φακής...

Παρατήρηση τέταρτη: Μπορεί ένας άγνωστος και ξένος προς την Ομόνοια, την ιστορία και τις αξίες της, να “σώσει” την ποδοσφαιρική Ομόνοια με πέντε ή έξι, ή ακόμη εφτά και δέκα εκατομμύρια; Κάνοντας την, μάλιστα, για δέκα συν πέντε συν πέντε χρόνια δικό του κτήμα; Και ο οποίος επενδύει για να κάνει -από την Ομόνοια και τον κόσμο της, βεβαίως- απλά κέρδος;
Ε, καλά, αν το θέμα είναι τα πέντε ή έξι εκατομμύρια του επενδυτή, τότε γιατί με 21 εκατομμύρια του Μιλτιάδη Νεοφύτου η Ομόνοια δεν σώθηκε; Αλήθεια, γιατί όχι μόνο δεν σώθηκε, αλλά τώρα χρειάζεται, λένε κάποιοι, επενδυτή για να σωθεί; Και αν -ω μη γένοιτο- ο επενδυτής λάθεψε και δεν βγάλει κατά πως θέλει το γρήγορο κέρδος και την πωλήσει όσα όσα σε κάποιο άλλο επενδυτή, ή ακόμη αν την μετατρέψει σε μια “κερδοφόρα” επιχείρηση και την πωλήσει το έναν αλλόναν σε τρίτους, ποιος θα δώσει πίσω την Ομόνοια, την ιστορία και τις αξίες της στους Ομονοιάτες;

Παρατήρηση πέμπτη (και στο δια ταύτα): Ποια η λύση και ποια η σωτηρία της Ομόνοιας; Απάντηση: Ο λαός της! Αλήθεια, ένα σωματείο, όπου ο κάθε δεύτερος φίλαθλος στην Κύπρο είναι δικός του και του οποίου μεγαλοπαράγοντας δεδηλωμένα σε όλες τις προηγούμενες διοικήσεις ήταν ο ίδιος ο λαός του, οι φίλαθλοί του, ο δωδέκατος του παίχτης, έχει ανάγκη ένα επενδυτή και μάλιστα από την Αμερική;
Επιστροφή, λοιπόν, στην Ομόνοια και μετατροπή της -αν θέλουμε να μιλούμε και με οικονομικούς όρους- σε σωματείο μετοχικής λαϊκής βάσης. Με την πλειοψηφία διασφαλισμένη εσαεί στο λαό της. Στον οποίο και ανήκει, αφού είναι δικό του δημιούργημα! Άλλως πως, με τον επενδυτή και την πρόταση του, η Ομόνοια που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε, παύει να υπάρχει. Τόσο απλά...

Υστερόγραφο Ι: Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος, της διαδικασίας: Νομιμοποιείται μια γενική συνέλευση, που συγκαλείται ως εκλογική συνέλευση, να αποφασίσει για ιδιωτικοποίηση της Ομόνοιας και παράδοσή της σε έναν επενδυτή; Και μάλιστα, από ότι αντιλαμβάνομαι, θα θεωρηθεί ως θετική ψήφος για τον επενδυτή τυχόν υπερψήφιση -κατά πλειοψηφία- του συνδυασμού υπό τον φίλο Λώρη Κυριάκου; Δηλαδή δια της πλαγίας οδού; Χωρίς, μάλιστα, να υπάρχει το τελικό κείμενο της συμφωνίας με τον επενδυτή; Προσωπικά θεωρώ πως: όχι, δεν νομιμοποιείται. Εκχώρηση του ποδοσφαιρικού της τμήματος της Ομόνοιας σε επενδυτή, ή όποια άλλη παρόμοια ουσιώδης αλλαγή της δομής του σωματείου και μετατροπής του σε εταιρεία, ταπεινά υποστηρίζω πως μόνο μέσα από καταστατική συνέλευση μπορεί να γίνει.
Υστερόγραφο ΙΙ. Η δημόσια τοποθέτησή μου και το περιεχόμενό της μπορεί να δημιουργεί την εικόνα ενός λόγου αιρετικού -ως προς το τι σκόπιμα κάποιοι διοχετεύουν στον Πράσινο λαό- ωστόσο γίνεται μετά την εκστρατεία δημόσιας ενημέρωσης για την πρόταση του επενδυτή -έστω και χωρίς την τελική μορφή της, νομικά καταγραμμένη- και μάλιστα με σαφή πρόθεση -των θιασωτών του επενδυτή- χειραγώγησης των μελών του Σωματείου. Δεν διαφωνώ, βέβαια, με την ανάλυση της πρότασης στα μέλη της, αλλά μου προκαλεί κατάπληξη η εμπλοκή στη διαδικασία αυτή του φίλου Λώρη Κυριάκου, εν δυνάμει επικεφαλής συνδυασμού για την εκλογική συνέλευση. Με όλο το σεβασμό και τη φιλία μου προς τον Λώρη, εφόσον στην πράξη -εξ όσων εγώ γνωρίζω- δεν έχει την ιδιότητα είτε του μέλους του Συμβουλίου ή έστω της διαπραγματευτικής ομάδας, η διαδικασία αυτή πιστεύω ότι στερείται -καταστατικής- νομιμότητας και κάλυψης και είναι -το ολιγότερο- άτοπη και σίγουρα όχι δημοκρατική. Αυτός που έπρεπε να μετέχει στην ενημέρωση είναι η διαπραγματευτική ομάδα -η οποία θέλω να πιστεύω ότι ενεργούσε κατ’ εντολών της απερχόμενης διοίκησης- πλαισιούμενη ακριβώς από εκπροσώπους της απερχόμενης διοίκησης. Η οποία, στο κάτω κάτω και θα λογοδοτήσει στην επικείμενη γενική συνέλευση... Κι όμως, αυτή η διοίκηση "απουσιάζει"! Γιατί άραγε;

Κυπ. Κ.