Ομόνοια: Και δεύτερος επενδυτής... Τώρα τι;

Φευ, όμως: Πριν καν η συνέλευση συνέλθει, δημοσιοποιείται και δεύτερος -εν δυνάμει- επενδυτής. Και πάλιν Κύπριος της Αμερικής. Με πρόταση που δηλώνει ότι θα είναι ισόποση και/ή καλύτερη από την πρόταση του πρώτου εν δυνάμει επενδυτή. Και άλλες παραμέτρους οι οποίες -συγκριτικά με αυτές του πρώτου εν δυνάμει επενδυτή- για κάποιους θα είναι και ελκυστικότερες και περισσότερον συμφέρουσες για την Ομόνοια...

Και το ερώτημα που τίθεται είναι απλό: Είναι η εξέλιξη τούτη κεραυνός εν αιθρία, ή έπρεπε να αναμένεται; Και απαντώ: Όχι μόνο έπρεπε να αναμένεται, αλλά είναι και απόλυτα φυσιολογική... Μα άλλα λόγια: μα είναι φυσικό! Φτάνει που έγινε η αρχή. Φτάνει που κάποιοι έστειλαν το μήνυμα -χωρίς προγενέστερη απόφαση για τούτο- ότι η Ομόνοια είναι προς πώληση. Για κάποιους, μάλιστα, ότι η Ομόνοια είναι προς πώληση όσο όσα. Δηλαδή πάει για... ξεπούλημα!

Τούτο λεχθέντος, συν ότι η Ομόνοια είναι ένα ιδιαίτερα ελκυστικό “προϊόν” και σίγουρα και εκ του ασφαλούς κερδοφόρο για τον όποιο επενδυτή, είναι απόλυτα φυσικό να προκύψουν και άλλοι ενδιαφερόμενοι. Να υπάρξει, με άλλα λόγια, ανταγωνισμός. Συστατικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος. Το οποίο οι θιασώτες του χρήζουν ως θετικό, αφού μπορεί να φέρει καλύτερη... τιμή στο προσφερόμενο προς πώληση προϊόν. Και πραγματικά διερωτούμαι: Γιατί αυτοί που αποφάσισαν το ξεπούλημα της Ομόνοιας -κατ’ άλλους να φέρουν στο σωματείο επενδυτή-, τουλάχιστον δεν το έκαναν με ανοικτή και δημόσια πρόσκληση ενδιαφέροντος και/ή προσφορές, έτσι που να εξασφαλίσουν το μέγιστο δυνατόν όφελος;

Αντιπαρέρχομαι, ωστόσο, και το ερώτημα και την όποια απάντηση σε αυτό. Δική μου ή κάποιου άλλου. Και μένω στην ουσία της κατάστασης ως διαμορφώνεται σήμερα: Και τώρα τι; Τι θα γίνει τώρα; Στις 2 του Μάη οι Ομονοιάτες μέλη του Σωματείου θα προσέλθουν στη γενική συνέλευση για να εκλέξουν νέο συμβούλιο, έχοντας κατά νουν δύο προτάσεις. Όπως τουλάχιστον προκύπτουν μέσα από τις υποψηφιότητες: Μια που θα θεωρήσει την εκλογή από την συνέλευση του συνδυασμού που την προτείνει ως εντολή για να κλείσει τη συμφωνία με τον επενδυτή Παπασταύρου κι η δεύτερη για μια νέα πορεία. Αντίθετη -ή έστω διαφορετική- από την πρόταση του επενδυτή Παπασταύρου.

Ωστόσο: Η εμπλοκή και δεύτερου εν δυνάμει επενδυτή -και μάλιστα με δική του πρόταση προς το σωματείο, ως ο ίδιος δημόσια ανακοίνωσε- φέρνει τα πάνω κάτω. Διότι πολύ απλά δεν μπορεί να αγνοηθεί χωρίς να συζητηθεί.

Επιπρόσθετα: Η εμφάνιση αυτής της πρότασης, δείχνει και το λανθασμένο της διαδικασίας που ακολουθήθηκε, απ’ αφορμή την πρόταση του επενδυτή Παπασταύρου. Τον οποίο -ως έγραψα και προ ημερών- κάποιοι βρήκαν και τον κάλεσαν να κάνει την επένδυσή του και όχι ότι αυτός βρήκε την Ομόνοια...

Σε πρόσφατο -20 τ’ Απρίλη- εν τύποις πόνημα μου στην ιστοσελίδα, υπό τον τίτλο “Αθλητικό Σωματείο Ομόνοια, όπως τον... Συνεργατισμό;”, έγραφα για την διαδικασία που μεθοδεύτηκε για την επικείμενη εκλογική συνέλευση: “Νομιμοποιείται μια γενική συνέλευση, που συγκαλείται ως εκλογική συνέλευση, να αποφασίσει για ιδιωτικοποίηση της Ομόνοιας και παράδοσή της σε έναν επενδυτή; Και μάλιστα, από ότι αντιλαμβάνομαι, θα θεωρηθεί ως θετική ψήφος για τον επενδυτή τυχόν υπερψήφιση -κατά πλειοψηφία- του συνδυασμού υπό τον φίλο Λώρη Κυριάκου; Δηλαδή δια της πλαγίας οδού; Χωρίς, μάλιστα, να υπάρχει το τελικό κείμενο της συμφωνίας με τον επενδυτή; Προσωπικά θεωρώ πως όχι, δεν νομιμοποιείται. Εκχώρηση του ποδοσφαιρικού της τμήματος της Ομόνοιας σε επενδυτή, ή όποια άλλη παρόμοια ουσιώδης αλλαγή της δομής του σωματείου και μετατροπής του σε εταιρεία, ταπεινά υποστηρίζω πως μόνο μέσα από καταστατική συνέλευση μπορεί να γίνει”.

Στη θέση αυτή επιμένω και σήμερα. Και αυτό ανεξάρτητα αν ο -εν δυνάμει- επενδυτής είναι ένας, ή δύο, ή -ενδεχομένως- περισσότεροι. Πρώτα αποφασίζεται τυχόν αλλαγή της δομής του σωματείου και ενδεχόμενη εκχώρηση του ποδοσφαιρικού τμήματος -και υπό ποίους όρους ή/και ασφαλιστικές δικλείδες για το σωματείο- και μετά εκλέγεται το όποιο συμβούλιο για να υλοποιήσει τις όποιες αποφάσεις των μελών του σωματείου. Αν δε αυτά αποφασίσουν για επενδυτή και τους όρους που θέλουν να καθορίσουν, τότε εκλέγεται το συμβούλιο που θα διερευνήσει, θα διαπραγματευτεί τις προτάσεις και θα αποφασίσει για τούτο. Και μάλιστα, κατά την ταπεινή μου άποψη, το όποιο αποτέλεσμα φέρει αυτή η διαπραγμάτευση, πρέπει και πάλιν να είναι υπό την αίρεση της γενικής συνέλευσης των μελών του σωματείου. Ή, αν θέλετε, του κυρίαρχου πράσινου λαού. Δηλαδή, του διαχρονικού μεγαλοπαράγοντα του σωματείου, αλλά και του πλουσιότερου και ακριβότερου -όπως ορθά επισημάνθηκε από τον Νίκο Κατσουρίδη- περιουσιακού στοιχείου της Ομόνοιας. Και το οποίο, ασφαλώς, ουδείς δικαιούται και/ή μπορεί να ξεπουλήσει!

Στο δια ταύτα: Ποια λύση προσωπικά προκρίνω; Την έγραψα στο άνω αναφερόμενο εν τύποις πόνημα μου, στις 20 τ’ Απρίλη. Ιδού τι έγραψα:

“Ποια η λύση και ποια η σωτηρία της Ομόνοιας; Απάντηση: Ο λαός της! Αλήθεια, ένα σωματείο, όπου ο κάθε δεύτερος φίλαθλος στην Κύπρο είναι δικός του και του οποίου μεγαλοπαράγοντας δεδηλωμένα σε όλες τις προηγούμενες διοικήσεις ήταν ο ίδιος ο λαός του, οι φίλαθλοί του, ο δωδέκατος του παίχτης, έχει ανάγκη ένα επενδυτή και μάλιστα από την Αμερική;

Επιστροφή, λοιπόν, στην Ομόνοια και μετατροπή της -αν θέλουμε να μιλούμε και με οικονομικούς όρους- σε σωματείο μετοχικής λαϊκής βάσης. Με την πλειοψηφία διασφαλισμένη εσαεί στο λαό της. Στον οποίο και ανήκει, αφού είναι δικό του δημιούργημα! Άλλως πως, με τον επενδυτή και την πρόταση του, η Ομόνοια που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε παύει να υπάρχει. Τόσο απλά...”

Για σήμερα -επαναλαμβάνοντας την πρότασή μου- έχοντας κατά νουν τις εξελίξεις, συμπληρώνω και τούτο: Χωράει στην πρόταση αυτή και επενδυτής; Κι απαντώ: Αν διασφαλίζεται ότι η πλειοψηφία των μετοχών παραμένει στο λαό -είπαμε, μετατροπή της Ομόνοιας σε σωματείο λαϊκής βάσης, όχι ξεπούλημα της στον όποιο “επενδυτή”- αν κάποιος επενδυτής -και/ή επενδυτές- επιθυμεί να συνδράμει, προσδοκώντας στο κέρδος μεν, αλλά αναλαμβάνοντας και το δικό του μερτικό στο ρίσκο της "επένδυσής" του -έτσι δεν γίνεται πάντα με τις επενδύσεις;- τότε ας κοπιάσει! Να φέρει την πρότασή του και να βάλει τον δικό του οβολό...