Γιατί πάντα μετά από ένα ατύχημα και όχι πριν;

Αυτό το τελευταίο, βέβαια, σε σχέση με την διεξαγόμενη έρευνα για το τραγικό ατύχημα και στα όποια πορίσματα αυτή θα καταλήξει. Βλέπετε, ο υπουργός Παιδείας, ανέφερε σήμερα το πρωί στο ΚΥΠΕ πως: “Χωρίς να σημαίνει ότι θα καταλογίσουμε ευθύνες εάν δεν υπάρχουν, θέλω να είμαι σωστός στη δουλειά μου”, ανέφερε ο υπουργός και συνέχισε: “Διότι ο πόνος των γονιών είναι μεγάλος και δεν παίζουμε με αυτά τα θέματα. Μηδενική ανοχή. Θα είμαι και εγώ ήσυχος με την συνείδησή μου ότι έκανα σωστά την δουλειά μου. Το ελάχιστο πράγμα που μπορώ να κάνω ως μνημόσυνο γι’ αυτό το παιδί”, κατέληξε.

Κι εγώ, ο αφελής μέσος Κύπριος πολίτης, διερωτώμαι:

Ερώτηση πρώτη: Γιατί, πανάθεμα τα να πρέπει πρώτα να συμβαίνει ένα τραγικό ατύχημα και να χάνει τη ζωή του τόσο άδικα ένα 10χρονο παιδί για να αποφαίνεται ο αρμόδιος υπουργός ότι δεν αποκλείει βελτίωση των διαδικασιών, σε περίπτωση σχολικών ατυχημάτων; Μα τα ατυχήματα -μικρά ή μεγάλα, ελαφρά ή σοβαρά- στα παιδιά είναι καθημερινό φαινόμενο. Καθημερινά, λοιπόν, πρέπει να αναθεωρούνται και να βελτιώνονται οι διαδικασίες, για να αποτρέπουμε το σοβαρό και το μοιραίο.

Κι ακόμη: Γιατί σήμερα -Σάββατο- από το πρωί, στο δημοτικό σχολείο Αλεθρικού λειτουργοί του υπουργείου Παιδείας; Και γιατί σήμερα, μετά το ατύχημα και όχι πριν από αυτό; Και δεν εννοώ αποκλειστικά το συγκεκριμένο σχολείο, αλλά όλα τα σχολεία, σε όλη την ελεύθερη Κύπρο. Τακτικές επισκέψεις αρμόδιων και συναρμόδιων λειτουργών σε όλη τη σχολική περίοδο. Για να παρακολουθούν τις συνθήκες -και την ποιότητα- διδασκαλίας, αλλά και τις συνθήκες του παιγνιδιού στα διαλείμματα. Συμπληρωματικά -και ενισχυτικά- της παρακολούθησης από τους οικείους δασκάλους/ες κάθε σχολείου...

Ερώτηση δεύτερη: Αλήθεια, γιατί κύριε κυβερνητικέ Εκπρόσωπε μόλις σήμερα ανακαλύψατε -και/ή θυμηθήκατε- την ανάγκη για περισσότερες ασφαλιστικές δικλείδες, μετά τον θάνατο του 10χρονου αγοριού; Μήπως αυτή η ανάγκη δεν είναι καθημερινή και, κατά συνέπεια, καθημερινή δεν θα έπρεπε να είναι και η αποφασιστικότητα -συνοδευόμενη, ασφαλώς, από έργα- του κράτους και των υπηρεσιών του γι’ αυτές τις ασφαλιστικές δικλείδες; Γιατί αυτή η αποφασιστικότητα μετά από μια ανείπωτη τραγωδία; Και τι μπορούμε να πούμε -ως κοινωνία και πολιτεία- στο 10χρονο αγόρι που δεν μπορούμε πλέον να φέρουμε πίσω, ή στη χαροκαμένη μάνα του παιδιού; Η οποία ενώ κρατούσε στην αγκαλιά της ζωντανό το βλαστάρι της, σε ελάχιστη ώρα το είδε να σβήνει και να χάνεται; Ότι τώρα και να πάει θα είμαστε πιο αποφασιστικοί και θα εισάξουμε περισσότερες ασφαλιστικές δικλείδες; Και που είμαστε τόσο καιρό να προλάβουμε το χθεσινό κακό;

Ερώτηση Τρίτη: Κατανοητό και απόλυτα δικαιολογημένο το αίτημα της Παγκύπριας Συνομοσπονδίας Ομοσπονδιών Γονέων για άμεσα μέτρα. Και είμαι σίγουρος ότι οι οργανωμένοι γονείς μέτρα για την ασφάλεια των παιδιών στα σχολεία -και για ό,τι αφορά τους μαθητές κάθε επιπέδου- ζητούν καθημερινά. Το ερώτημα είναι: Εισακούονται οι γονείς και οι φορείς τους από τους αρμόδιους; Τείνουν οι αρμόδιοι ευήκοον ους και παίρνουν μέτρα; Είτε αυτά που ζητούν οι γονείς, είτε αυτά που ζητούν οι ίδιοι οι μαθητές/μαθήτριες, είτε αυτά που βλέπουν ως αναγκαία οι ίδιοι οι λειτουργοί της εκπαίδευσης και υποβάλλουν στο αρμόδιο υπουργείο;

Ερώτηση τέταρτη: Κατανοητός και αναμενόμενος ο συγκλονισμό και η θλίψη για τον χαμό του μικρού μαθητή που εκφράζει η ΠΟΕΔ. Κατανοητός και αναμενόμενος γιατί οι δάσκαλοι και δασκάλες είναι αυτοί που ζουν καθημερινά τα παιδιά στα σχολεία και έχουν την ευθύνη γι’ αυτά. Κι επειδή τα παιδιά του κόσμου είναι -στη διάρκεια λειτουργίας των σχολέιων- και δικά τους παιδιά, έχουν και λόγο και ρόλο να διαδραματίσουν τόσο για την εκπαίδευσή τους όσο -ασφαλώς- και για την ασφάλειά τους. Εντός και εκτός αιθουσών διδασκαλίας. Γι’ αυτό και οι δάσκαλοι θα πρέπει να είναι πιο απαιτητικοί απέναντι στο κράτος. Να είναι πιο διεκδικητικοί και ακόμη πιο αυστηροί με το κράτος. Βγάζοντας δημόσια προς την κοινωνία των πολιτών την κάθε ολιγωρία του κράτους σε ό,τι οι δάσκαλοι ζητούν για τα παιδιά μας.

Και μια παρατήρηση: Ξέρετε κάτι; Τα περισσότερα που πρέπει να γίνονται και δεν γίνονται, δεν είναι διότι δεν διαπιστώνεται η ανάγκη για να γίνουν, αλλά διότι το κράτος και οι επίσημοι φορείς του δεν τείνουν έγκαιρα και όσο πρέπει ευήκοον ους. Κι ακόμη χειρότερα: Είναι διότι το κράτος -στη σημερινή εκδοχή -συναγερμιής- διακυβέρνησης, συνειδητά αυτοαποδομείται και αυτοδιαλύεται. Μετατρέποντας εαυτόν σε... λιγότερο κράτος! Είτε στον τομέα της υγείας και της κάλυψης των αναγκών και απαιτήσεων του λαού, είτε στον τομέα της παιδείας. Δυστυχώς η πολιτική της παρούσας κυβέρνησης αποδόμησης της δημόσιας υγείας και δημόσιας παιδείας, θα φέρνει στο κατόπι της -απευθείας ή ως συνακόλουθο και παράμετρη απώλεια- και φαινόμενα με τραγικό αντίκτυπο...

Υ.Γ.: Σε αντίθεση με τον της Παιδείας υπουργό, που αναμένει το αποτέλεσμα της έρευνας, ο της Υγείας υπουργός, πριν η έρευνα που αυτός ζήτησε ολοκληρωθεί, βλέπει πιθανή ιατρική αμέλεια, ή παράλειψη των διαδικασιών από αυτούς που επιλήφθηκαν του συγκεκριμένου περιστατικού, στην περίπτωση του θανάτου του 10χρονου. Σπεύδει, μάλιστα να δηλώσει πως πρόθεσή του ήταν να αποτρέψει οποιαδήποτε προσπάθεια συγκάλυψης ευθυνών και για αυτό ζήτησε από τη Γενική Διευθύντρια του Υπουργείου Χριστίνα Γιαννάκη να διεξάγει άμεσα έρευνα, με εντολή να μεταβεί αμέσως στη Λάρνακα για συλλογή όλων των στοιχείων. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ο κ. Κωνσταντίνου είπε ότι δεν θα ανεχθεί καμία νύξη ότι το χθεσινό περιστατικό έχει να κάνει είτε με πιθανή υποστελέχωση, είτε με την κατάσταση που επικρατεί στις Πρώτες Βοήθειες...
Κι όμως, κύριε υπουργέ: Μπορεί το χθεσινό περιστατικό να μην έχει σχέση με τα προβλήματα -υποστελέχωση και όχι μόνο- στα δημόσια νοσηλευτήρια [αυτό βέβαια θα πρέπει να το καταδείξει η έρευνα], ωστόσο: Τα προβλήματα στα δημόσια νοσηλευτήρια -υποστελέχωση και όχι μόνο- θα φέρνουν ολοένα και περισσότερα τραγικά αποτελέσματα...

Κυπ. Κ.