Ο θυμός του προέδρου και το κράτος... συνδικαλιστικό φέουδο!

Είπε, συγκεκριμένα ο πρόεδρος χθες βράδυ: “Κάτι που θέλω να ξεκαθαρίσω: Σέβομαι απόλυτα τον συνδικαλισμό, αλλά δεν θα επιτρέψω σε κάποιους των συνδικαλιστών να νομίζουν ότι τους εξέλεξε ο λαός για να τον τυραννούν ή για να του δημιουργούν προβλήματα” και συμπλήρωσε: “Δεν θα επιτρέψω να μετατραπεί το κράτος σε συνδικαλιστικό φέουδο... Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν όλοι ότι υπάρχει Σύνταγμα, υπάρχουν νόμοι, πρέπει να τους σεβόμαστε”...

Εδώ, βέβαια, πρέπει να μας πιάσει το -κατά το κυπριακά λεγόμενο- γελόκλαμα... Βλέπετε, θυμούμαστε το Σύνταγμα και τους νόμους μόνο όταν υπερασπίζονται τα δικαιώματα, τα κεκτημένα και την αξιοπρέπειά τους οι εργαζόμενοι. Ενώ, όταν η παράταξη του προέδρου -με άλλα ονόματα σε άλλες, πλην όχι πολύ μακρινές εποχές- επιχείρησε όχι απλά να παραβιάσει τους νόμους αλλά να καταλύσει το Σύνταγμα, μέσα από το χουντοφασιστικό και εοκαβήτικο, προδοτικό και τουρκοφόρο πραξικόπημα, τόσο ο νυν πρόεδρος -φέρελπις δικηγόρος, τότε και δικηγόρος υπεράσπισης των παράνομων της ΕΟΚΑ Β’- όσο και η παράταξή του μιλούσαν -και εξακολουθούν και σήμερα να μιλούν- για βία και αντιβία. Να εξισώνουν το θύμα της παρανομίας με τον θήτη. Και -το χειρότερο- δεκαετίες μετά την προδοσία, οι ίδιοι -το νυν προέδρου του κράτους περιλαμβανομένου- να εξισώνουν τους επιτιθέμενους κατά της δημοκρατίας και της έννομης συνταγματικής τάξης με τους υπερασπιστές της δημοκρατίας και της συνταγματικής τάξης. Και να μιλούν γενικά γα λάθη του παρελθόντος και... εθνική διχόνοια! Αγνοώντας (:) ότι με αυτό βάζουν στο ίδιο τσουβάλι όλους, ωσάν δηλαδή η προ του 1974 παράνομη δράση της ΕΟΚΑ Β’ -και όχι μόνο- ήταν άτι σαν μια απόλυτα φυσιολογική νομοτέλεια! Ντροπής πράγματα...

Αυτό -το πιο πάνω- σαν μια απαραίτητη παρένθεση. Για να γνωρίζουμε, δηλαδή, πότε και ποιοι επικαλούνται τους νόμους και το Σύνταγμα. Και για να μην αναξέουν πληγές του παρελθόντος από τις οποίες εξακολουθεί να ρέει το αίμα του λαού και της πατρίδας μας... Και επανέρχομαι στα σημερινά: Συνιστά ο αγώνας των συνδικαλιστών για προάσπιση των δικαιωμάτων, των κεκτημένων των οφελημάτων, της εργασιακής ασφάλειας και της αξιοπρέπειας των εργαζομένων ασέβεια στους νόμους και το Σύνταγμα; Κι απαντώ: Μόνο στα μυαλά αυτών που έχουν ρημάξει τα δικαιώματα, τα κεκτημένα τα ωφελήματα, μόνο στα μυαλά αυτών έχουν διαταράξει επικίνδυνα τα εργασιακά δεδομένα και ασφάλεια και αυτών που έχουν καταρρακώσει την αξιοπρέπεια των εργαζομένων. Και στο δημόσιο και ημιδημόσιο τομέα και στον ιδιωτικό τομέα. Φέρνοντας πίσω στην Κύπρο ο εργασιακό μεσαίωνα, φέρνοντας πίσω στην άλλοτε ευημερούσα Κύπρο τους μισθούς πείνας, τις στρατιές των ανέργων και τις γενιές των 500, των 400 και 300 ευρώ μισθό τον μήνα!

Αν, αγαπητέ πρόεδρε, αναζητείς αυτούς, μην ψάχνεις μακριά... Κάνε ένα γύρο το κεφάλι σου, στο λόφο του προεδρικού και στις πολιτικές ηγεσίες -και όχι μόνο!- των υπουργείων σου και θα τους βρεις. Θα του βρεις πολύ εύκολα, γιατί είναι εκεί -οι ίδιοι και τα έργα τους- και το φωνάζουν, μάλιστα! Είσαστε, αγαπητέ πρόεδρε, εσείς που τα τελευταία πέντε και κάτι χρόνια φέρατε την Κύπρο και το λαό μας σε εποχές και συνθήκες περασμένων αιώνων. Είσαστε εσείς οι ίδιοι που κάνατε την πιο βάρβαρη, την πιο βίαιη ανακατανομή του παραχθέντος -στο πέρασμα δεκαετιών αγώνων και θυσιών των εργαζομένων- εθνικού πλούτου. Όχι προς όφελος των πολλών, αλλά των ολίγων, των... πολύ ολίγων! Και δείτε σύμπτωση(;): Ενώ οι μισθοί και τα ωφελήματα των εργαζομένων και συνταξιούχων βρίσκονται στο ναδίρ, τα κέρδη και υπέρ κέρδοι των ολίγων αυξάνονται και πολλαπλασιάζονται ταχύτατα! Χάρις -δηλαδή τι χάρις, εξαιτίας- στις δικές σας πολιτικές, κύριε πρόεδρε!

Συνιστά, λοιπόν, κύριε πρόεδρε, μέγιστη ύβρη στους εργαζόμενους και τους συνδικαλιστικούς τους φορείς να αποκαλείτε -με ύφος θυμωμένο και επιτιμητικό- τους αγώνες τους ως προσπάθεια μετατροπής του κράτους σε συνδικαλιστικό φέουδο. Συνιστά μέγιστη ύβρη και προσβολή στους εργαζόμενους και τους εκπροσώπους τους να ισχυρίζεστε ότι οι συνδικαλιστές “νομίζουν ότι τους εξέλεξε ο λαός για να τον τυραννούν ή για να του δημιουργούν προβλήματα”. Συνιστά δε αλαζονεία -αν όχι και απειλή- να δηλώνετε: “δεν διανοούμαι ν’ ακούω ότι αίρουν την εμπιστοσύνη συνδικαλιστικές οργανώσεις σε αξιωματούχους του κράτους που δεν τους διορίζουν”, ή ότι “δεν διανοούμαι ν’ ακούω τα όσα ακούω από κάποιους συνδικαλιστές στην Παιδεία”.

Μα είστε εκεί που είστε, κύριε πρόεδρε, για να ακούτε το κάθε τι! Ακόμη και τις υπερβολές, ακόμη και τα πιο εξεζητημένα πράγματα. Δεν μπορείτε να ακούτε και/ή να επιλέγετε αυτά που θα ακούτε στιλ “α λα καρτ”! Τι πρέπει να κάνουμε, δηλαδή; Βλέπετε, οι εργαζόμενοι και οι εκπρόσωποί τους έχουν το κάθε δικαίωμα να ζητούν το κάθε τι που νομίζουν και/ή θεωρούν ότι εξυπηρετεί τα καλώς νοούμενα συμφέροντά τους. Και που βελτιώνουν τις συνθήκες απασχόλησής τους. Εσείς δε, ως εκπρόσωπος του κράτους -και μάλιστα του κράτους δικαίου, ως συχνά πυκνά διατείνεσθε- είστε εκεί για να ακούτε αυτά που λένε και διεκδικούν οι εργαζόμενοι και να υπερασπίζετε το δίκαιο. Το δίκαιο, όμως, των πολλών, κύριε πρόεδρε, όχι το δίκαιο των ολίγων!

Υ.Γ. 1: Μόνο ως αστείο -ευρισκόμενη, μάλιστα, βαθιά στη σφαίρα του λαϊκισμού- εκλαμβάνω την ατάκα του προέδρου, ως απάντηση στην απόφαση των γιατρών του δημοσίου να άρουν την εμπιστοσύνη τους στη γενική διευθύντρια του υπουργείου Υγείας, ήτοι “όταν θα βάλει υποψηφιότητα η κ. Γιαννάκη να μην την ψηφίσουν οι κύριοι που νομίζουν ότι έγιναν κυρίαρχοι σ’ αυτόν τον τόπο”. Θα πρέπει κύριε πρόεδρε να μάθετε -και να συμβιβαστείτε με τούτο- ότι ο λαός στο σύνολό του και/ή ομάδες του λαού και των εργαζομένων, δείχνουν εμπιστοσύνη σε πρόσωπα και θεσμού και/ή αίρουν αυτή την εμπιστοσύνη στη βάση πράξεων και συγκεκριμένων ενεργειών των υπό κρίση προσώπων και θεσμών. Του κανόνος αυτού δε, δεν εξαιρείστε ούτε εσείς. Τοσούτω μάλλον υπουργοί και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των υπουργείων. Όλα τα άλλα -περί να την ψηφίσουν ή όχι, αν και εφόσον βάλει υποψηφιότητα, μόνο στη σφαίρα της αλαζονείας και της ασέβειας της λαϊκής κυριαρχίας εμπίπτουν. Βλέπετε εκεί και όπου ο οιοσδήποτε ενεργεί και αποφασίζει κατά τρόπο που επηρεάζει -θετικά ή αρνητικά, είναι αδιάφορο- τότε αυτός/ή βρίσκεται υπό κρίση και ναι, μπορούν άμα κρίνουν να άρουν την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό του. Έτσι απλά, κύριε προεδρε...
Υ.Γ. 2: Η επιλογή της φωτογραφίας στο κείμενο -με το πρόσωπο του προέδρου να δείχνει... θυμωμένο, είναι απολύτως τυχαία. Η φωτογραφία αυτή -αρχείου- συνόδευε το χθεσινοβραδινό ρεπορτάζ του ΚΥΠΕ για τις δηλώσεις του προέδρου και αυτήν χρησιμοποίησα. δεν το κρύβω, βέβαια, πως τελικά “πάει” με το κείμενο, αλλά το ύφος των δηλώσεων του προέδρου δικό του είναι, όχι δικό μου...

Κυπ. Κ.