Το μέγα έγκλημα, το ακόμη μεγαλύτερο δούλεμα και τα... κουραφέξαλλα!

Αλήθεια: Ποιο είναι το μείζον ζήτημα; Τα δικαιώματα των εργαζομένων στην ΣΚΤ, ή αυτό τούτο το ξεπούλημά της από την κυβέρνηση; Δηλαδή όταν κάποια επιχείρηση στον ιδιωτικό τομέα κλείσει -για οποιονδήποτε λόγο- παύει να υπάρχει η απαίτηση διασφάλισης των εργασιακών δικαιωμάτων του προσωπικού τους; Παύουν να υπάρχουν σχετικοί νόμοι και ρυθμίσεις -συλλογικές συμβάσεις ή άλλως πως- που να απαιτούν την διασφάλιση των δικαιωμάτων του προσωπικού τους; Γιατί, λοιπόν, σ’ αυτούς να μην παρέμβει προσωπικά ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενώ στη ΣΚΤ παρεμβαίνει; Υπάρχουν, δηλαδή, διαφόρων ταχυτήτων εργαζόμενοι; Κι αποδέχονται τούτο οι συντεχνίες;

Επαναλαμβάνω, όμως: Το μείζον ζήτημα είναι το ξεπούλημα του Συνεργατισμού. Μια κοινωνική κατάκτηση και μια τεράστια κοινωνική περιουσία -ανυπολόγιστη σε οικονομικές παραμέτρους- δεν σκορπίζεται απλά στους πέντε ανέμους, δεν εξαερίζεται μηδέ εξαϋλώνεται. Δίνεται βορά στο ιδιωτικό κεφάλαιο -κι αυτό στην πλειοψηφία του ξένο- και μάλιστα σε μια διαδικασία σικέ. Η οποία από μόνη της θα έπρεπε να ξεσηκώσει μια σειρά θεσμούς της μακαρίας νήσου και να στείλουν κάποιους στο σκαμνί... Σε ό,τι δε αφορά το κόστος, μην το ψάχνετε... Απλά το πληρώνει, ως συνήθως, ο λαός!

Αυτό, λοιπόν, δεν είναι ένα απλό ζήτημα, αλλά ολάκερο έγκλημα. Ένα μέγα έγκλημα που θεωρώ ότι το κούρεμα του 2013, ή ακόμη πιο παλιά το φαγοπότι του χρηματιστηρίου φαντάζουν μικρά στο σημερινό μέγα έγκλημα. Και -κοιτάξτε σύμπτωση, δηλαδή- και τα τρία αυτά επί διακυβέρνησης Συναγερμού!

Αντί, λοιπόν, να αναλώνουμε όλοι δυνάμεις και φαιά ουσία στο μέγα αυτό έγκλημα, περί άλλων τυρβάζουν οι κυβερνώντες. Οι οποίοι, εκεί που έπρεπε να βρίσκονται στη γωνιά και στον προθάλαμο δικαστικής αίθουσας για το μέγα έγκλημα που διαπράττουν, μάς πιάνουν και στο μέγα δούλεμα. Διαβεβαιώνοντας, λένε, ότι θα διασφαλίσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων. Αλλά πώς διάολο θα πράξουν τούτο, εγώ ακόμη δεν κατάλαβα. Όπως δεν καταλαβαίνω, γιατί η διαπραγμάτευση των συντεχνιών να γίνει με την Συνεργατική Τράπεζα και όχι με την Ελληνική Τράπεζα.

Βλέπετε, στους νόμους της Κυπριακής Δημοκρατίας για το εργασιακό δίκαιο, προβλέπεται πως στην περίπτωση που μια επιχείρηση βάζει λουκέτο, το προσωπικό λαμβάνει το λαβείν του από τον πλεονασμό. Στην περίπτωση, όμως, που μα επιχείρηση πωλείται ή συγχωνεύεται με άλλη, τότε ο αγοραστής ή αυτός που απορροφά την μια εταιρεία αναλαμβάνει και τις υποχρεώσεις έναντι του προσωπικού. Κατά συνέπεια, η όποια διαπραγμάτευση γίνει για τα εργασιακά δικαιώματα του προσωπικού, θα έπρεπε να γίνει με την Ελληνική Τράπεζα και όχι την Συνεργατική. Κι απορώ και εξίσταμαι γιατί κοτζάμ συνδικαλιστές ηγέτες κάνουν σ’ αυτό τα στραβά μάτια.

Αλλά, τι λέω, ο αφελής: Τα ζητάνε -κι ότι πάρουν- από τα σίγουρα, δηλαδή τον ιδιοκτήτη της Συνεργατικής Τράπεζας, που είναι το κράτος. Και ότι πάρουν -που σίγουρα κάτι θα πάρουν πέραν όσων εκ του νόμου δικαιούνται- θα τα πληρώσουν οι φορολογούμενοι... Προς εφαρμογή στην πράξη τη παροιμίας “ξένος κώλος σhίλιες ξυλιές"... Φευ, όμως, ο κώλος δεν είναι ξένος, αλλά ολωνών μας!

Υ.Γ. 1.: Δεν ξέρω εσείς, αλλά εγώ προσωπικά αγοράζω βερεσέ τις αντιδράσεις των κομμάτων. Κι αυτό ενώ το έγκλημα είχε τροχιοδρομηθεί. εδώ και πέντε χρόνια, εξ’ ον από καταγγελίες για το προδιαγραφόμενο έγκλημα ουδέν άλλο έπραξαν. Ούτε ως κόμματα, αλλά ούτε ως θεσμός -κοινοβούλιο- στο οποίο όλα συμμετέχουν. Κι έτσι άγονταν και φέρονταν κατά τας βουλάς της κυβέρνησης και του Συναγερμού. μένοντας μόνο στις διαμαρτυρίες και τις καταγγελίες. Λες και το οπλοστάσιο των κομμάτων δεν είχε άλλα αποτελεσματικά όπλα για να αποτρέψουν το έγκλημα...
Υ.Γ. 2.: Ουδέν πρόβλημα από μέρους μου για τους εργαζόμενους και τις διεκδικήσεις τους και καμία μομφή για τους συνδικαλιστές εκπροσώπους τους. το πρόβλημα που εγώ έχω και ψέγω, είναι οι εργαζόμενοι δύο ταχυτήτων. Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που δεν έχουν από τον ήλιο μοίρα και οι εργαζόμενοι του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα που τα παίρνουν διπλά. Σε ελκυστικά, τάχαμου, πακέτα...
Υ.Γ. 3.: Και μιας περί κουραφέξαλλα -στον τίτλο- ο λόγος, να πω και τούτο: Όταν οι εργαζόμενοι στη Συνεργατική Τράπεζα χάνουν σε ένα πολύ σημαντικό ποσοστό -όπως διαφαίνεται- το κυρίαρχο δικαίωμα, αυτό της εργασίας, τότε όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλλα, σωστά;
Υ.Γ. 4.: Ακόμη κάτι που δεν καταλαβαίνω: Αν η Ελληνική Τράπεζα με την εξαγορά του καλού μέρους της Συνεργατικής Τράπεζας, μετατρέπεται -κατά πως φορτικά κάποιοι μας τσαμπουνάνε εδώ και μέρες- στην δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα του τόπου, τότε ποιος διάολος ήταν δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα πριν την εξαγορά; Ο Συνεργατισμός, μήπως; Μα αν έτσι είναι, τότε πως διάολο αγοράζει ο μικρότερος τον μεγαλύτερο και όχι αντίστροφα;

Κυπ. Κ.