Ο ήχος της βαρβαρότητας...

Μικρό το κείμενο του Ημεροδρόμου, κάτω από αυτό τον τίτλο. Μικρό -όλο κι όλο 142 λέξεις- το κείμενο στον Ημεροδρόμο, αλλά μεγάλο, πολύ μεγάλο σε βάθος και περιεχόμενο. Μεγάλο και ακόμη πιο βαθύ σε απανθρωπιά και βαρβαρότητα.

"Για το ηχητικό που θα ακούσετε" -γράφει το κείμενο υπό τον τίτλο που δανείστηκα από τον Ημεροδρόμο- "δεν χρειάζεται να γνωρίζετε τη γλώσσα στην οποία μικρά παιδιά αναζητούν τους γονείς τους, κλαίγοντας". Και συνεχίζει:

«Είναι οι φωνές από τα παιδιά που χωρίστηκαν από τους γονείς τους, οι οποίοι συνελήφθησαν διότι διέσχισαν την αμερικανική μεθόριο χωρίς να διαθέτουν νόμιμα έγγραφα.  Είναι το αποτέλεσμα της “μηδενικής ανοχής” της κυβέρνησης των ΗΠΑ και του προέδρου τους, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει δηλώσει πως οι ΗΠΑ “δεν θα γίνουν καταυλισμός μεταναστών”»...

"Το ηχητικό", μάς πληροφορεί ο Ημεροδρόμος, "δημοσίευσε η ιστοσελίδα propublica.org (το ρεπορτάζ -στα αγγλικά- που συνοδεύει το ηχητικό μπορείτε να το διαβάσετε εδώ). Ακριβώς από κάτω το βίντεο του βρετανικού Guardian, με μέρος του ηχητικού από της propublica.org μαζί με εικόνες από τις συνθήκες κράτησης και τα «κλουβιά» που έχουν στήσει για τα παιδιά και τους γονείς τους"... Και καταλήγει το κείμενο στον Ημεροδρόμο:

“Δεν χρειάζονται άλλα σχόλια για τον ήχο της βαρβαρότητας, που έρχεται από τις ΗΠΑ”.

Τώρα, γιατί δεν χρειάζονται άλλα σχόλια, ο καθένας μπορεί να το καταλάβει. Και ιδού γιατί:

Listen to children who’ve just been separated from their parents at the border

Children separated from parents cry at US detention centre – audio

Κι αφού, λοιπόν, μας φέρνουν στην πικρή σκληρή πραγματικότητα για το τι επιφυλάσσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ στους μετανάστες, εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε και άλλες στάσεις στην περιήγηση μας για το μεταναστευτικό/προσφυγικό. Βλέπετε, είναι δυσκολοχώνευτο αυτό του Ντόναλντ Τραμπ περί “μηδενικής ανοχής” της κυβέρνησής του στους παράνομους -λεγόμενους- μετανάστες. Κι είναι όχι απλά δυσκολοχώνευτο, αλλά εξόχως βάρβαρο να δηλώνει ο Τραμπ ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες “δεν θα γίνουν καταυλισμός μεταναστών” κι ακόμη πιο βάρβαρα τα κλουβιά στα οποία οι αμερικάνικες αρχές στοιβάζουν τα παιδιά και τους γονείς τους...

Προφανώς είναι αυτές οι εικόνες από τις ΗΠΑ -βλέπετε, το βίντεο δημοσιεύτηκε και στον Guardian- που οδήγησαν την Βρετανίδα πρωθυπουργό Τερέζα Μέι να επικρίνει την πρακτική της μεταναστευτικής πολιτικής που έχει επιβάλει ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, η οποία έχει ως αποτέλεσμα το χωρισμό παιδιών από τους γονείς τους. Μάλιστα, όπως μετέδωσε το ΚΥΠΕ από το Λονδίνο, από το βήμα της Βουλής των Κοινοτήτων και ερωτηθείσα σχετικά, η πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου είπε ότι βρίσκει τις εικόνες παιδιών να κρατούνται σε κελιά «βαθιά ενοχλητικές»! Η Τερέζα Μέι χαρακτήρισε την πολιτική αυτή «λανθασμένη» και πρόσθεσε ότι η βρετανική κυβέρνηση «δε συμφωνεί», ενώ πρόσθεσε πως: κατά τη θητεία της στο υπουργείο Εσωτερικών, η ίδια είχε βάλει τέλος στην κράτηση οικογενειών με παιδιά...

Ωστόσο: όταν οι εικόνες με τα παιδιά κλειστά σε κελιά, είναι για την Βρετανίδα πρωθυπουργό “βαθιά ενοχλητικές”, τότε φαντάζεστε πόσο ενοχλητικές και βάρβαρες είναι για όλους εμάς τους απλούς πολίτες της υφηλίου. Και το ερώτημα είναι απλό: Κάτι που όλος ο κόσμος βλέπει, δεν το βλέπει η αμερικάνικη διοίκηση; Ασφαλώς και το βλέπει... Κι έτσι, κατά το κοινώς λεγόμενο “αμ έπος αμ έργο”, ανέλαβε "δράση" η πρώτη κυρία των ΗΠΑ. Η οποία πραγματοποίησε, ανέφεραν οι ειδήσεις, “αιφνιδιαστική επίσκεψη σε ένα κέντρο κράτησης όπου έχουν μεταφερθεί μικρά παιδιά τα οποία χωρίστηκαν από τους μετανάστες γονείς τους αφού οι τελευταίοι συνελήφθησαν στα σύνορα με το Μεξικό”. Προσέξτε, όμως: Επισκέφθηκε το κέντρο -κάπου στο Τέξας- όχι από ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, αλλά σε... μια αποστολή "περιορισμού της ζημιάς", όπως ανέφερε το πρακτορείο Reuters!

Και πώς θα περιοριστεί η ζημιά από τις εικόνες που γύρισαν τον κόσμο όλο; Μα είναι απλό: Να λανσάρουν την Μελάνια Τραμπ σαν το πρόσωπο εκείνο του οποίου οι πιέσεις αποτέλεσαν -τάχαμου- καθοριστικό παράγοντα για την απόφαση του συζύγου της να υπογράψει ένα διάταγμα για να μην χωρίζονται οι οικογένειες των παράτυπων μεταναστών...

Αλίμονο, όμως, κάπου εδώ έρχεται και κολλά μια... μιλλωμένη κυπριακή παροιμία: “Η πουτάνα θέλει να κρυφτεί, ’μμα η χαρά εν την αφήνει” (Η πόρνη θέλει να κρυφτεί [γι’ αυτό που κάνει] αλλά η χαρά της [η ικανοποίηση από την ερωτική πράξη] δεν την αφήνει)... Προς θεού, όμως, μην πάει ο νους σας ότι κακολογώ την πρώτη κυρία των ΗΠΑ. Την πολιτική του συζύγου της, Ντόναλντ Τραμπ, κακολογώ. Την ζημιά από την οποία η Μελάνια Τραμπ επιχείρησε με την επίσκεψη στο κέντρο μεταναστών να περιορίσει, αλλά ο σύζυγός της τα δικά του: Να αναδεικνύει το ρατσιστικό του πρόσωπο!

Έτσι, χθες πληροφορηθήκαμε πως: Ο πρόεδρος των ΗΠΑ υποδέχθηκε στον Λευκό Οίκο οικογένειες ανθρώπων που έχουν χάσει τη ζωή τους από παράτυπους μετανάστες... Χρησιμοποιώντας -αναφέρουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία- την ευκαιρία αυτή για να αντεπιτεθεί στα μέσα ενημέρωσης για την αρνητική τους κάλυψη της πολιτικής του της μηδενικής ανοχής στους παράτυπους μετανάστες!

“Αυτοί είναι οι Αμερικανοί πολίτες που χωρίστηκαν για πάντα από τους αγαπημένους τους", είπε με στόμφο ο Τραμπ και συνέχισε: “Αυτές είναι οι οικογένειες που αγνοούν τα μέσα ενημέρωσης. Δεν μιλούν για αυτές. Πολύ άδικο", κατέληξε...

Και για να αποδείξει πόσο ρατσιστόμουτρο είναι, ο Ντόναλντ Τραμπ, με προχθεσινό μήνυμά του στο Twitter, κατηγόρησε τους μετανάστες ότι λένε “ψεύτικες ιστορίες στενοχώριας και λύπης”! Το έγραψα και το ξαναγράφω, χωρίς παρεξήγηση: “Η πουτάνα θέλει να κρυφτεί, ’μμα η χαρά εν την αφήνει”!

Υ.Γ.: Αναζητώντας την κατακλείδα του σημερινού εν τύποις πονήματος, αποφάσισα να αξιοποιήσω -και πάλιν- κείμενο από τον Ημεροδρόμο. Με ένα μικρό απόσπασμα από δημοσίευμα της περασμένης Τετάρτης -Παγκόσμια Ημέρα Προφύγων- κάτω από το τίτλο «68,5 εκατομμύρια ξεριζωμένοι: “Κανένας δεν διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων”»:

«Τα στοιχεία συγκλονίζουν κάθε φορά, όσες φορές και να τα δεις, κάθε χρόνο, κάθε μέρα. Κάθε μονάδα αυτών των στοιχείων είναι μια ολόκληρη ανθρώπινη ζωή.

Τα στοιχεία δεν χωράνε στις ευχές που θα ακούσουμε σήμερα, από συγκινημένους επίσημους και ανεπίσημους παράγοντες, Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.

Η προσφυγιά δεν είναι φυσικό φαινόμενο, όπως θα βόλευε τους ισχυρούς του κόσμου, να αντιμετωπίζουμε τους πρόσφυγες ως φυσικό φαινόμενο, ως αναγκαίο κακό!

Η απάντηση δίνεται μέσω του πλακάτ στη φωτογραφία αριστερά: "Κανείς δεν διάλεξε να γίνει πρόσφυγας". Άλλοι διάλεξαν να γίνουν εκατομμύρια άνθρωποι πρόσφυγες κι έχουν και ονοματεπώνυμα.

Κι όλοι μαζί έχουν το όνομα ενός συστήματος, που μοιράζει τον κόσμο σε «αγορές»,  που λεηλατεί τον πλούτο των χωρών προς όφελος των οικονομικά ισχυρότερων, που οδηγεί στην αποκτήνωση του ανθρώπου για την αύξηση των κερδών του κεφαλαίου,  που σμπαραλιάζει τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα για να διασφαλίσει την παντοκρατορία των μονοπωλίων.

Και το όνομα αυτού: Καπιταλισμός!»

Συμφωνώ -απόλυτα- και προσυπογράφω!

Κυπ. Κ.