* Για τρίτη φορά συμμετείχε και η Κύπρος, φέτος με τον ποιητή Γιώργο Χριστοδουλίδη

Για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά διοργανώθηκε το Σάββατο, 27 Μαΐου, στο Παρίσι, η “Νύχτα της Λογοτεχνίας” ( La Nuit de la Littérature ). Πρόκειται για μια εκδήλωση, η οποία περιλαμβάνει μαραθώνιες λογοτεχνικές αναγνώσεις από τους συμμετέχοντες λογοτέχνες (20 τον αριθμό φέτος), οι οποίες άρχισαν στις 5 μ.μ. και ολοκληρώθηκαν στις 11 το βράδυ.

Κατά τη διάρκεια της “Νύχτας της Λογοτεχνίας”, οι λογοτέχνες, οι οποίοι προέρχονται από διάφορες χώρες του κόσμου, “τοποθετούνται” κατά μόνας σε προκαθορισμένα μέρη (συνήθως βιβλιοπωλεία ή χώρους συναφείς με τον πολιτισμό) και εκεί διαβάζουν τα ποιήματα ή τα πεζά τους, τα οποία έχουν προηγουμένως μεταφραστεί και εκδοθεί στη γαλλική γλώσσα. Η κάθε ανάγνωση και ακολούθως συζήτηση με το κοινό διαρκεί 40 λεπτά.

Έγινε την βδομάδα που πέρασε -και σχολιάστηκε- στην Ελλάδα, αλλά στην Κύπρο δεν πήραμε χαμπάρι... Γι αυτό και η  ιστοσελίδα μας αντιγράφει και αναδημοσιεύει το πάρα κάτω κείμενο από τον “Ημεροδρόμο” της Κυριακής -ο οποίος με τη σειρά του το πήρε από το twitter του Νίκου Μπογιόπουλου- και σας το μεταφέρουμε αυτούσιο*:

ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ «ξεπλένουν» ναζί: Υπάρχει πάτος;;;

Από το twitter του Νίκου Μπογιόπουλου:

Χούντα = προδοσία Κύπρου.

Αλλά Καμμένος – Βούτσης υποδέχονται τα λείψανα πεσόντων στην Κύπρο παρέα με… χουντοΚασιδιάρη.

Υπάρχει πάτος;

* Ένας σεμνός και σπουδαίος άνθρωπος που γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1927 και έφυγε στις 3 Μαΐου 2011

«Καλοί μου άνθρωποι (…) Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι έκανα πάρα πολύ σπουδαία πράγματα στην καριέρα μου. Για ένα πράγμα, όμως, σας διαβεβαιώ: ότι στη γαλέρα της ζωής μου τράβηξα άγριο κουπί». Τα λόγια είναι του Θανάση Βέγγου (29 Μαϊου 1927 – 3 Μαϊου 2011).

  Στο βίντεο που ακολουθεί (και μπορείτε να δείτε αυτά του τα λόγια) αντιλαμβάνεται κανείς πως ο Θανάσης Βέγγος μιλά αληθινά. Δεν «πετάει κουβέντες«, για να δείξει πως είναι σεμνός, Ο Θανάσης Βέγγος ήταν σεμνός. Σεμνός και σπουδαίος.

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος *

Είναι η τρομοκρατία «επαναστατική δράση»; Ας παραμερίσουμε, για να απαντήσουν κάποιοι αρμοδιότεροι ημών, αλλά και των κάθε λογής… «Ζορό»:

ΛΕΝΙΝ (σ.σ.: ένας «υποδεέστερος» προφανώς επαναστάτης σε σχέση με τους αυτόκλητους «εκδικητές»…) ξεκαθάριζε από πολύ νωρίς (στο γράμμα του «Προς τον Φ. Κορίτσονερ, 25 του Οκτώβρη 1916») τα εξής, έτσι για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το ρόλο τέτοιου είδους «τύπων» και για το πώς αξιοποιούνται από το σύστημα: 

«Όσον αφορά την πολιτική εκτίμηση της πράξης, εμείς, φυσικά, παραμένουμε στην παλιά μας άποψη, που έχει επιβεβαιωθεί από την πείρα δεκαετιών, ότι οι ατομικές τρομοκρατικές απόπειρες (…) σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη», σημείωνε ο Λένιν, και συνέχιζε: «Οι τρομοκράτες στη Ρωσία (ενάντιά τους πάντοτε παλεύαμε) έκαναν μία σειρά μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, όμως το Δεκέμβρη του 1905, όταν η υπόθεση έφτασε επιτέλους στο μαζικό κίνημα, στην εξέγερση (…) τότε ακριβώς οι «τρομοκράτες» απουσίασαν…». (ΛΕΝΙΝ, Άπαντα, τ. 40, σελ. 312).