* Μια αλλιώτικη ανάλυση των συγκλονιστικών στοιχείων περιγράφουν την εξαθλίωση και τη φτώχεια στην Ελλάδα…

Γράφει: Γεράσιμος Χολέβας *

Συγκλονιστήκαμε από τα στοιχεία που περιγράφουν την εξαθλίωση και τη φτώχεια στην Ελλάδα… Αλήθεια; Μάλλον όχι. Πάνε, πέρασαν κι αυτά.

Τα στοιχεία της ετήσιας Έκθεσης του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ είναι, όντως, συγκλονιστικά, αλλά έχουν ένα πρόβλημα, το ίδιο πρόβλημα με όλα τα στοιχεία ανάλογων ερευνών των τελευταίων ετών. Ποιο είναι αυτό; Η  απάντηση των στοιχείων της έρευνας, για την ακρίβεια της κάθε μονάδας από τα στοιχεία, απ’ όλους εμάς. Μια απάντηση αφοπλιστική: Δεν περίμενα την έρευνα περίμενα για να δω τη ζωή μου!

Οι μονάδες των στοιχείων, οι άνθρωποι που βιώνουν κάθε μέρα τα αποτελέσματα των ερευνών, είναι αδύνατο να αποτυπωθούν στο χαρτί. Η αγωνία, η απελπισία, η φτώχεια, ο αγώνας για την επιβίωση δεν μετριούνται. 

Εάν γινόταν με κάποιο τρόπο να μετρηθούν και να ενωθούν σε μια συνολική δύναμη θα είχαν σαρώσει τα πάντα. Ας αφήσουμε όμως τα «εάν» και ας δούμε «αλλιώς» ορισμένα από τα χρήσιμα στοιχεία της έρευνας:  

Κάθε ποσοστιαία μονάδα είναι χιλιάδες ζωές, κάθε απλή μονάδα είναι μια ολόκληρη ζωή. Σε αυτά τα στατιστικά συμπεριλαμβάνεται η αγωνία για την οικογένεια, την/τον σύντροφο μας, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους γονείς μας, τους φίλους. Αυτή η αγωνία και ο αγώνας της μονάδας, λοιπόν, πολλαπλασιάζεται.

(Για να είμαστε και τελείως ειλικρινείς, υπάρχουν ορισμένες φορές που αυτή η μονάδα δεν πολλαπλασιάζεται διότι το ατομικό/οικογενειακό αδιέξοδο δεν επιτρέπει τίποτα άλλο από την επιτακτική αναζήτηση λύσεων για επιβίωση. Ευτυχώς, όμως, ο πολλαπλασιασμός ισχύει για τη συνολική κοινωνική εξίσωση και ενισχύεται από την αλληλεγγύη που -πάλι ευτυχώς- υπάρχει.)

Έτσι, μπορεί να «διαβαστεί» η (κάθε) έρευνα. Ας διαιρέσουμε για να δούμε τι σημαίνει αυτό στη ζωή του καθενός μας και ας πολλαπλασιάσουμε την αγωνία και τον αγώνα, ώστε να δούμε το τελικό αποτέλεσμα.

Διαίρεση και πολλαπλασιασμός 

Το 68,9%  των εργαζομένων με μερική απασχόληση δηλώνει πως δουλεύει με αυτή τη μορφή επειδή δεν μπορεί να βρει πλήρη απασχόληση. Ας διαιρέσουμε και ας πολλαπλασιάσουμε.

29,2% δεν είχε επαρκή θέρμανση το 2015 και 53,4% αδυνατούσε να καλύψει τις έκτακτες ανάγκες του. Ας διαιρέσουμε και ας πολλαπλασιάσουμε.

Ένας στους δύο εργαζόμενους ζει με αποδοχές κάτω από 800 ευρώ. Κάτω των 800 ευρώ ποσοστό 51,6% (15,2% μέχρι 499 ευρώ, 23,6% μεταξύ 500-699 ευρώ και 12,8% μεταξύ 700-800 ευρώ), μεταξύ 800-999 ευρώ ποσοστό 17,3%, άνω των 1.000 ευρώ ποσοστό 17,8% (11,1% μεταξύ 1.000-1.299 ευρώ και 6,7% άνω των 1.300 ευρώ). Ας διαιρέσουμε και ας πολλαπλασιάσουμε.

Το επίσημο ποσοστό ανεργίας (το γ’ τρίμηνο του 2016) είναι 22,6%. Το «πραγματικό» ποσοστό ανεργίας, σύμφωνα με τη χρήση εναλλακτικών δεικτών εκτίμησης του ποσοστού ανεργίας, είναι 29,6%. Ας διαιρέσουμε και ας πολλαπλασιάσουμε.

Ο δείκτης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, με βάση την ίδια έρευνα, αυξήθηκε από 27,7% το 2010 σε 35,7% το 2015. Ας διαιρέσουμε και ας πολλαπλασιάσουμε.

Εργασιακό καθεστώς μερικής απασχόλησης για 56.799 μισθωτούς μέσα σε ένα χρόνο (Μάιος 2015 - Μάιος 2016). Έτσι, ο αριθμός φτάνει 587.924 εργαζόμενους, που αντιστοιχούν στο 29% του συνόλου των μισθωτών¹. Ας διαιρέσουμε και ας πολλαπλασιάσουμε.

Σε 350.000 οικογένειες δεν υπάρχει εργαζόμενο μέλος και την τελευταία εξαετία η ανεργία έχει οδηγήσει στο εξωτερικό περίπου 300.000 νέους υψηλής εξειδίκευσης². Ας διαιρέσουμε και ας πολλαπλασιάσουμε.

230.774 παιδιά ζουν σε νοικοκυριά χωρίς κανέναν εργαζόμενο και ουσιαστικά χωρίς κανένα εισόδημα. Ας διαιρέσουμε και ας πολλαπλασιάσουμε.

«Εγώ, ο εργαζόμενος, ο δημιουργός»

Η πρόσθεση των αποτελεσμάτων φέρνει ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα. Οι μονάδες των στοιχείων, οι άνθρωποι που θα πρέπει να επιβιώσουν και την επόμενη μέρα της (κάθε) έρευνας είναι εδώ και πρέπει να ζήσουν. Αυτά τα «εγώ» που δεν είναι εγωιστικά, είναι τα «εγώ» των ανθρώπων που χτίζουν την κοινωνία, που παράγουν τον υλικό και πνευματικό πλούτο κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Τα «εγώ» που δεν φωνάζουν «εγώ» κι όμως είναι τα μοναδικά που δικαιούνται να το κάνουν. Γιατί; Διότι παράγουν τα πάντα και μπορούν να διαμορφώσουν το συλλογικό «εμείς». Το «εμείς» που θα φωνάξει «εγώ, ο εργαζόμενος, ο δημιουργός του υλικού και πνευματικού πλούτου του κόσμου ολόκληρου».

Είναι αυτό το «εγώ» του Ντάνιελ Μπλέικ, του κινηματογραφικού ήρωα του Κεν Λόουτς. Μια μονάδα, ανάμεσα στο σύνολο των στοιχείων της (κάθε) «έρευνας», που απαιτούσε να μην πεθάνει πάνω στη δουλειά. Αυτό το συμβολικό «εγώ» δίπλα στο όνομα ενός εργαζόμενου που απαιτεί τα πάντα, διεκδικεί τα πάντα γιατί δημιουργεί τα πάντα.

* Ημεροδρόμος

* Τρικυμία σε ένα ποτήρι νερό κατά τον κ. Κασουλίδη η προσωρινή διακοπή των συναντήσεων των δυο ηγετών

Στο Κυπριακό επικεντρώθηκε η συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών Ιωάννη Κασουλίδη με τον υφυπουργό Εξωτερικών της Βρετανίας αρμόδιο για ευρωπαϊκές υποθέσεις σερ Άλαν Ντάνκαν στο Foreign Office σήμερα το απόγευμα.

Όπως μεταδίδει από το Λονδίνο ο ανταποκριτής του ΚΥΠΕ, Θανάσης Γκαβός, ο κ. Κασουλίδης έθεσε στον Βρετανό αξιωματούχο τρία ζητήματα: την κατά την ελληνοκυπριακή πλευρά αναίτια διακοπή των συναντήσεων των δύο ηγετών στην Κύπρο, τη σπουδαιότητα που έχει για τους Ελληνοκύπριους μια αποδεκτή συμφωνία στο θέμα της ασφάλειας και τους λόγους για τους οποίους δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό το αίτημα της Τουρκίας για τις τέσσερις ελευθερίες.

* Μεγάλη η απόσταση Ελλάδας θεσμών, δηλώνει ανώτερος κοινοτικός αξιωματούχος, υποβάλλοντας πως: χωρίς μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά δεν μπορεί να κλείσει η αξιολόγηση!

Οι εκβιασμοί από τους λεγόμενους θεσμούς προς την Ελλάδα δεν εκλείπουν, με ανώτερο κοινοτικό αξιωματούχο να δηλώνει σήμερα πως: Αξιολόγηση χωρίς τις μεταρρυθμίσεις στα εργασιακά δεν μπορεί να κλείσει, θεσμούς και Αθήνα χωρίζει πολύ μεγάλη απόσταση, η συμφωνία είναι πολιτικά δύσκολη αν και τεχνικά εύκολη και το ζήτημα θα τραβήξει και μέσα στο Μάιο!

* Φρικτά εγκλήματα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

Πτώματα από τη σφαγή του Μι Λάι σε φωτογραφία που ελήφθη από Αμερικανό στρατιώτη αμέσως μετά το μακελειό. Σαν σήμερα, στις 16 Μαρτίου του 1968, το πρωί μια μονάδα Αμερικανών στρατιωτών, υπό τις διαταγές του υπολοχαγού Γουίλιαμ Κάλεϊ, εισβάλλει χωρίς αντίσταση στο χωριό Μι Λάι, 650 χιλιόμετρα βορείως της Σαϊγκόν, κοντά στα σύνορα με το Βόρειο Βιετνάμ.

Όλοι οι κάτοικοι της περιοχής θεωρούνται εξ ορισμού ύποπτοι συνεργασίας με τους αντάρτες. Οι Αμερικανοί συγκεντρώνουν το πλήθος, κυρίως γυναικόπαιδα και γέρους. Οι εντολές είναι σαφείς: το χωριό και οι κάτοικοί του πρέπει να εξαφανιστούν από προσώπου Γης. Άλλωστε, σε ολόκληρη την περιοχή οι Αμερικανοί ακολουθούν την τακτική της «καμένης γης», για να μην υπάρχουν ζωντανοί άνθρωποι που θα βοηθήσουν τους Βιετκόνγκ.