«Προχώρα εργαζόμενε λαέ προχώρα μπροστά!»

Οι μόνες φωνές αντίστασης ήταν οι Καρλ Λίμπκνεχτ, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Φραντς Μέριγκ, Κλάρα Τσέτκιν, Χέρμαν και Κέτε Ντούρνκερ, Βίλχελμ Πικ, που από το 1914, απέναντι στο γερμανικό μιλιταρισμό, συγκροτούν τη διεθνή ομάδα «Σπάρτακος» (εις ανάμνηση της εξέγερσης των δούλων κατά της Ρώμης). Σ' αυτήν την επαναστατική κίνηση προσχωρεί το Ανεξάρτητο Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας (ιδρύθηκε τον Οκτώβρη του 1917). Διαπνέονται από τις ιδέες της Μεγάλης Οχτωβριανής Επανάστασης που άνοιγε νέα δεδομένα στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Ο γερμανικός στρατός εξαπολύει επίθεση οικονομική, στρατιωτική κατά της Σοβιετικής Ρωσίας. Ο Κόκκινος Στρατός με την καθοδήγηση του μπολσεβικικού κόμματος αντιστέκεται.

Η στρατιωτική μηχανή της Γερμανίας δηλώνει ότι δεν μπορεί να κερδηθεί ο πόλεμος στη Ρωσία. Το γερμανικό κατεστημένο κλονίζεται. Αναζητά συμμαχίες. Ο «Σπάρτακος» καταγγέλλει ότι επιχειρείται η «ανανέωση» του αστικού συστήματος. Οι συγκρούσεις διευρύνονται σ' όλα τα επίπεδα των ταξικών αγώνων. Ο Άιχορν (αστυνομικός διευθυντής), «κατηγορούμενος» για συνεργασία με τους Σπαρτακιστές, αντικαθίσταται απ' τον Νόσκε, σχεδιαστή της τρομοκρατίας και της «αποκατάστασης της τάξης». Τα τάγματα εφόδου -οι Freecorps (απόμαχοι στρατιώτες) χτυπούν αλύπητα- σπέρνουν το θάνατο. Το Νοέμβρη του 1918 το Βερολίνο ήταν επαναστατημένο. Πέφτει στα χέρια των επαναστατών. Το Δεκέμβρη του 1918 ιδρύεται το ΚΚ Γερμανίας. Οι επαναστατημένοι εργάτες, ναύτες, στρατιώτες ήταν η μαγιά του. Η αστική τάξη ζήτησε βοήθεια από τους σοσιαλδημοκράτες και της δόθηκε!!!

Από τις 7 έως τις 15 Γενάρη του 1919 γίνονται οδομαχίες σ' όλο το Βερολίνο. Οι αντεπαναστάτες και με τη βοήθεια του ξένου κεφαλαίου νικούν τους επαναστάτες. Δολοφονούνται ο Καρλ Λίμπκνεχτ και η «κόκκινη» Ρόζα Λούξεμπουργκ. Με δολοφονίες - φυλακές και εξορίες και το αίμα των παιδιών του προλεταριάτου συνεχίστηκε η πορεία του πρωθυπουργού Έμπερτ και του Σάιντεμαν. Οι όποιες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος τσακίζονται. Η ιστορία της ανόδου του φασισμού είναι εν εξελίξει από το 1919 έως το 1933 (άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία). Από το 1923 έως το 1929 το γερμανικό κατεστημένο απολαμβάνει τα αγαθά του «φιλελευθερισμού», ενώ οι λαϊκές τάξεις βυθίζονται στη φτώχεια. Το 1929 με το «κραχ», οι χιλιάδες άνεργοι πολλαπλασιάζονται. Η αστική τάξη οδηγεί στην άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία (Γενάρης 1933), με 10 εκατομμύρια άνεργους στη Γερμανία και δεινά γι' όλον τον κόσμο.

«Γιατί, αλήθεια φίλοι μου, πέστε μου τι άλλο είναι λοιπόν η παντοδυναμία απ' την απέραντη τούτη δίψα. Να 'σαι τόσο πρόσκαιρος και να κάνεις όνειρα τόσο αιώνια»

(Τάσος Λειβαδίτης)

Η 22η (9η) του Γενάρη του 1905 έχει καταγραφεί στην ιστορία του επαναστατικού κινήματος ως η «άγνωστη επανάσταση» ή «ματωμένη Κυριακή» της Πετρούπολης. Είχαν προηγηθεί δεκάδες μικρές εξεγέρσεις κατά του στυγερού τσαρικού καθεστώτος. Στην πρωτοπορία ήταν τα πιο φτωχά λαϊκά στρώματα, εργάτες - αγρότες και διανοούμενοι που στέναζαν κάτω από το βούρδουλα της απολυταρχίας. Πνίγηκαν όλες στο αίμα. Ο τσαρικός δεσποτισμός είχε επιβληθεί κατά κράτος - με οργανωμένη την αστυνομική μηχανή και τις μυστικές υπηρεσίες σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής στις πόλεις και στην ύπαιθρο. Ο λιμός και ο λοιμός ήταν επιστέγασμα που μαζί με τη θνησιμότητα, που έφτανε στο 30%, συμπλήρωναν την εικόνα της Ρωσίας. Σ' αυτήν την κατάσταση βρέθηκαν το Γενάρη του 1905 140.000 εργάτες που βάδισαν με σφιγμένες τις γροθιές από απελπισία προς τα χειμερινά ανάκτορα του τσάρου, έχοντας επικεφαλής τον ιερέα Γκαπόν - όπως αποδείχτηκε ιστορικά, είχε σχέσεις με μυστικές υπηρεσίες.

Η ιστορική «γενική δοκιμή» του Κόκκινου Οχτώβρη, δώδεκα χρόνια μετά, ήταν σε εξέλιξη απ' τα πράγματα. Η εκμετάλλευση των εργατών στο εργοστάσιο «Πουτίλοφ» στην Πετρούπολη και οι απολύσεις εργατών κορύφωσαν τις κινητοποιήσεις των «κολασμένων». Με επικεφαλής τους πυρήνες των μπολσεβίκων, που αποκάλυψαν το ρόλο του Γκαπόν, έβαλαν τη φωτιά και ενημέρωναν τους εξαθλιωμένους εργάτες: «Η απελευθέρωση των εργατών μπορεί να έρθει αν είναι έργο των εργατών. Μην περιμένετε την ελευθερία ούτε από τους παπάδες, ούτε από τους τσάρους» έγραφαν στην κόκκινη προκήρυξή τους. Ο τσάρος Νικόλαος ο Β΄ έπνιξε στο αίμα τους εξεγερμένους προλετάριους. Πάνω από 1.500 εξαθλιωμένοι σκοτώθηκαν από τις ορδές του στρατού και της αστυνομίας, ενώ χιλιάδες τραυματίστηκαν. Έβαλαν οι προλετάριοι με τα σώματά τους και το αίμα τους τα πρώτα θεμέλια για τη μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση του 1917. Σε μια εποχή που οι βιομηχανικοί εργάτες διπλασιάζονται στη Ρωσία (1887-1910) μετά τη «ματωμένη Κυριακή» ολοκληρώνεται το ιστορικό πλαίσιο της εξέλιξης. Μπαίνουν τα θεμέλια για τη γέννηση των πρωτοπόρων Σοβιέτ ως μηχανισμών της λαϊκής εξουσίας των εργατών και της αγροτιάς.

Η επανάσταση του 1905 μπορεί να «έκλεισε» υπέρ της αντίδρασης, αλλά ο ιστορικός κύκλος έμελλε να κλείσει υπέρ των επαναστατικών λαϊκών δυνάμεων το 1917: «Ήταν μία γενική δοκιμή... χωρίς την οποία θα ήταν αδύνατη η νίκη της Οχτωβριανής Επανάστασης του 1917... Η επαναστατική διαπαιδαγώγηση του προλεταριάτου προχώρησε μέσα σε μία μέρα τόσο όσο δε θα μπορούσε να προχωρήσει μέσα σε μήνες και χρόνια άχαρης, συνηθισμένης κακομοίρικης ζωής... Κάθε μήνας αυτής της περιόδου ισοδυναμούσε, από την εκμάθηση των βάσεων της πολιτικής επιστήμης -και από τις μάζες και από τους αρχηγούς και από τις τάξεις και από τα κόμματα- με ένα χρόνο "ειρηνικής συνταγματικής ανάπτυξης"» («Άπαντα» Λένιν).

Εκατόν δεκαεπτά χρόνια από τη «ματωμένη Κυριακή» του 1905 στη Ρωσία η ιστορία διδάσκει ότι ο κινητήριος μοχλός της παραμένει το προλεταριάτο, επικεφαλής των εξελίξεων. Ακόμη περισσότερο σήμερα, καθώς η εντεινόμενη συνεχώς βαρβαρότητα του σύγχρονου καπιταλισμού πλήττει βάναυσα τους λαούς.

* 902.gr