H επανένταξη της Ελλάδας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ

Την ώρα που συνεδριάζει το Υπουργικό Συμβούλιο 16 εργατικές ομοσπονδίες οργανώνον την πρώτη ογκώδη και μαχητική πορεία διαμαρτυρίας στη Βουλή. Ηταν μόνο η αρχή. Οι κινητοποιήσεις επεκτείνονται σε όλα τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας και κορυφώνονται στις 22 του Οκτώβρη, όταν αρχίζει στη Βουλή η τριήμερη συζήτηση.

Τον Αύγουστο του 1974, κάτω από την πίεση του λαϊκού παράγοντα, η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» υπό τον Κ. Καραμανλή αποφάσισε την αποχώρηση από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Οι προφανείς σχέσεις του ΝΑΤΟ με τη στρατιωτικοφασιστική δικτατορία στην Ελλάδα και το έγκλημα σε βάρος της Κύπρου ήταν οι λόγοι, για τους οποίους κατέστησαν επιβεβλημένη την αποχώρηση. Ωστόσο, αν και η κυβέρνηση δήλωνε ότι δεν υπήρχε περίπτωση επανόδου όσο οι Τούρκοι έμεναν στην Κύπρο, ήταν γνωστό ότι ο Κ. Καραμανλής αντιμετώπιζε την αποχώρηση σαν μέσο για την εκτόνωση της λαϊκής αγανάκτησης και πρόσκαιρο ελιγμό.

Από το 1977 άρχισε παρασκηνιακά η συζήτηση για την επανένταξη. Η Τουρκία με βέτο στο ΝΑΤΟ ακυρώνει την πρώτη προσπάθεια το 1978. Η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να χρησιμοποιήσει τη συμφωνία για τις αμερικανικές βάσεις (η υπογραφή της οποίας εκκρεμεί) προκειμένου να πετύχει το στόχο της. Το 1980 ο Καραμανλής, ενόψει της μεταπήδησής του στην Προεδρία της Δημοκρατίας, ζητάει από την κυβέρνηση των ΗΠΑ την επίσπευση των διαδικασιών. Οι Αμερικανοί ανταποκρίνονται αμέσως. Ο στρατηγός Μπέρναρντ Ρότζερς, διοικητής των χερσαίων δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, αναλαμβάνει να διατυπώσει το σχέδιο μιας συμφωνίας για την επανένταξη. Στο μεταξύ, η επικράτηση του στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Τουρκία στις 11 του Σεπτέμβρη λειτουργεί σαν καταλύτης. Στις 16 του Οκτώβρη, ο Ρότζερς παραδίδει το τροποποιημένο κείμενο (γνωστό ως «Συμφωνία Ρότζερς»), το οποίο γίνεται δεκτό από τις δύο κυβερνήσεις, Ελλάδας και Τουρκίας.

ΦωτογραφίαQ Από τις μεγάλες διαδηλώσεις ενάντια
στην επανένταξη στο ΝΑΤΟ

πηγή: Ημεροδρόμος