Γράφει: Δημήτρης Μηλάκας*

Τον Οκτώβρη του 1991 ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα, Μάικλ Σωτήρχος, σε απόρρητο τηλεγράφημά του προς το αμερικανικό ΥΠΕΞ έγραφε και προέβλεπε: «Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας εξεταζόμενες μέσα από ένα πολιτικό – στρατιωτικό πρίσμα φαίνονται συνήθως “σκοτεινές”. (…) Είναι σημαντικό να θυμάται κανείς ότι ένα οικονομικό θέμα -το πετρέλαιο της θάλασσας του Αιγαίου- παραμένει μεταξύ των πλέον πιθανών λόγων ανάφλεξης στις σχέσεις τους στα επόμενα τρία με πέντε χρόνια». Ακριβώς πέντε χρόνια αργότερα, τον Γενάρη του 1996, η κρίση των Ιμίων ήρθε να επιβεβαιώσει ότι οι Αμερικανοί πρεσβευτές έχουν εκτός των άλλων και μαντικές ικανότητες…

Από εκείνη την εποχή ελάχιστα έχουν αλλάξει σε ό,τι αφορά τις «σκοτεινές» ελληνοτουρκικές σχέσεις. Και ό,τι έχει αλλάξει, ως αποτέλεσμα της κρίσης των Ιμίων, έχει αλλάξει σε βάρος των ελληνικών δυνατοτήτων και συμφερόντων. Δεν χρειάζεται λοιπόν σήμερα να έχει κανείς τις μαντικές ικανότητες (και την πληροφόρηση) του Αμερικανού πρεσβευτή για να «δει» το άκρως επικίνδυνο μέλλον που διαγράφεται. Αρκεί η παρακολούθηση της επικαιρότητας και η (επί)γνωση των διπλωματικών δεδομένων που προέκυψαν από την κρίση των Ιμίων.

* Αναζωπύρωση της ονοματολογίας για την ΠΓΔΜ

Το ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ επανέρχεται στην επικαιρότητα, με τους εμπλεκόμενους να συμφωνούν ότι διαμορφώνονται προϋποθέσεις για να υπάρξει ουσιαστική εξέλιξη στις διαπραγματεύσεις σχετικά με το όνομα μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, τον Ιούλη του 2018. Το σενάριο που επανέρχεται ως πιθανότερο, είναι να υπάρξει συμφωνία για μια σύνθετη ονομασία «έναντι όλων», που θα περιλαμβάνει τον όρο «Μακεδονία» με γεωγραφικό προσδιορισμό.

Διακηρυγμένος στόχος τους είναι να παραμερίσουν τα εμπόδια που υπάρχουν για την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με βασικό αυτό της ονομασίας. Απ' αυτήν τη σκοπιά, και με δεδομένο το σχεδιασμό ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ να προχωρήσει η ευρωατλαντική ολοκλήρωση στα Δυτικά Βαλκάνια, προκειμένου, από τη μια, να ανακοπεί η ρώσικη επιρροή στην περιοχή και, από την άλλη, να υπηρετηθούν τα οικονομικά και γεωπολιτικά σχέδιά τους στη Βαλκανική, η ελληνική κυβέρνηση αναλαμβάνει ρόλο, αλλά και την ευθύνη να «τρέξει» τις διευθετήσεις, όχι μόνο με την ΠΓΔΜ, αλλά και με άλλες χώρες, όπως η Αλβανία.