Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*
Την απολογιστική ενστικτώδη διαδικασία κάθε χρονιάς που τελειώνει διαδέχεται τις πρώτες μέρες της καινούργιας, σχεδόν αναπόδραστα, η υπολογιστική του μέλλοντος. Σ' αυτό το ανθρώπινο αγωνιστικό παζάρι, συχνά αυτήν την ασυνείδητη διαλεκτική ανάμεσα στην ανάγκη, το εφικτό και το ποθούμενο, τα δεδομένα της εμπειρίας είναι καταλύτης. Για την πιθανολογική πρόβλεψη των επικείμενων γεγονότων αφενός, αλλά απ' την άλλη και για την καλύτερη ατομική και συλλογική προετοιμασία, για τη θέση και τη δράση μας απέναντί τους.
Ακόμα και ο πιο ευτυχισμένος, ή και χαζοχαρούμενος που λένε στις παρέες, έχει την αίσθηση ότι ζούμε αν όχι σε ζοφερούς, τουλάχιστον σε δυσχερείς καιρούς. Αλλωστε, πόλεμος τρέχει στη γειτονιά μας. Ετσι, μου 'ρθε στον νου ένας Αδόλφος, και μια εκφραστική κακοήθεια που ξεπερνάει και τους οργουελικούς εφιάλτες: Η επιχείρηση των βομβαρδισμών, την άνοιξη πριν από 24 χρόνια, της Γιουγκοσλαβίας, με διαταγή των Κλαρκ - Σολάνα του ΝΑΤΟ, έφερε το όνομα «Ευσπλαχνικός Αγγελος». Ο Αδόλφος Λουίς Μαρτίν Ντε Λα Χοθ, Ισπανός πιλότος που έδρασε ως άγγελος, έδωσε παραιτούμενος με την αναφορά του το στίγμα αυτής της ευσπλαχνίας: