Ομορφη γιάφκα η φάτνη μου
- Published in Σχόλια & Αναλύσεις
Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*
Εδώ «στο Νότο, που τρίζει ο θάνατος κι η αγάπη κάνει κρότο», ποια πόλη και ποια χώρα υποδέχεται φέτος και το θείο και τα άλλα βρέφη, τα παιδιά και τους εφήβους, έτσι. Σαν Ηρώδης. Με στερήσεις, με πείνα, αλλά και με μια βία που σκαριάζει και τον πιο παγωμένης ψυχής άνθρωπο. Απ' τη μια τα προσφυγόπουλα που τσακίζονται κρύα κι αρμυρισμένα, σα χταπόδια στα βράχια ανάμεσα σε σπαράγματα ναυαγίων. Απ' την άλλη, στα κρύα σχολεία της εξοικονόμησης γνώσεων και καυσίμων θέρμανσης, αμούστακα αγοράκια συμπτύσσουν τα αδιέξοδά τους σε αγέλες. Ισαμε που η γροθιά να πέφτει στη μούρη του διπλανού, του συμμαθητή, του συμπαίκτη, του αντίπαλου, κι όχι συντρόφου των μαθητικών χρόνων. Εφηβοι καρτούν που χυμάνε σε συνομηλίκους, και τραβάνε και σουγιά, και μια χαρακιά στα μούτρα του παιδιού.









