Σαν σήμερα, στις 23 Οκτωβρίου του 1925, γεννήθηκε ο Μάνος Χατζιδάκις (1925 - 1994). Το ιδιόγραφο βιογραφικό του μεγάλου συνθέτη: 

«Γεννήθηκα στις 23 του Οκτώβρη του 1925 στην Ξάνθη τη διατηρητέα κι όχι την άλλη τη φριχτή που χτίστηκε μεταγενέστερα από τους εσωτερικούς της ενδοχώρας μετανάστες. Η συνύπαρξη εκείνο τον καιρό ενός αντιτύπου της μπελ-επόκ, με αυθεντικούς τούρκικους μιναρέδες, έδιναν χρώμα και περιεχόμενο σε μια κοινωνία-πανσπερμία απ’ όλες τις γωνιές της Ελλαδικής γης, που συμπτωματικά βρέθηκε να ζει σε ακριτική περιοχή και να χορεύει τσάρλεστον στις δημόσιες πλατείες. Σαν άνοιξα τα μάτια μου είδα με απορία πολύ κόσμο να περιμένει την εμφάνισή μου (το ίδιο συνέχισα κι αργότερα να απορώ σαν με περίμεναν κάπου καθυστερημένα να φανώ).

• Να εγκαταλείψουν την Χερσώνα, υπό το φόβο επιθέσεων, καλεί η Ρωσία

Ρωσικοί πύραυλοι σφυροκόπησαν χθες ενεργειακές και άλλες υποδομές στην Ουκρανία, με αποτέλεσμα να προκληθεί ολική διακοπή στην ηλεκτροδότηση σε πολλές περιοχές, όπως ανακοίνωσε το Κίεβο, ενώ οι ρωσικές αρχές στη Χερσώνα κάλεσαν τους πολίτες να εγκαταλείψουν την περιφέρεια.

Ο ακροδεξιός Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι οι ρωσικές επιθέσεις κατάφεραν πλήγματα σε «πολύ ευρεία» κλίμακα.

Από ΗΛΙΑΣ ΜΙΧΑΛΑΡΕΑΣ*

Οι σεξουαλικές διαστροφές, ως ανθρώπινες συμπεριφορές, είναι ένα σύνθετο πολυπαραγοντικό ζήτημα που για την κατανόηση του χρειάζεται η συνδρομή ενός μεγάλου αριθμού επιστημών. Υπάρχουν πλευρές ψυχολογικές, κοινωνικές, πολιτιστικές, νομικές, οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικής και ατομικής παθολογίας… που κάνουν επιτακτική την ανάγκη παρέμβασης ειδικών επιστημόνων.

Από την Ιστορία γνωρίζουμε πως οι διαστροφές χάνονται στα βάθη των αιώνων. Με την είσοδο όμως στις καπιταλιστικές κοινωνίες αποκτούν χαρακτήρα κοινωνικού φαινομένου και παίρνουν  επιδημικές  διαστάσεις (διακίνηση γυναικών, παιδιών κλπ. Συνεπώς, δεν είναι τα ίδια φαινόμενα που διατρέχουν την Ιστορία, γιατί καθορίζονται από τις εκάστοτε κοινωνικοπολιτικές και ιστορικές περιόδους.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Συναινετικός βιασμός δεν υπάρχει. Οσες αρλούμπες και ακροβατικοί νομικισμοί κι αν επιστρατευθούν. Αλλά και συναινετική εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο επίσης δεν υπάρχει, ακόμα κι αν βαφτίζεται πολιτική της ελεύθερης αγοράς. Μέσα στη βαναυσότητα και τη δυσωδία των ημερών, την κατακλυσμιαία και προσοδοφόρα ασχημολαγνεία που τείνει να κυριαρχήσει στην προοδευμένη απίστευτα τεχνολογία της τηλε-επικοινωνίας, σε μια θολούρα πληροφοριακών αντιφάσεων, η ρίζα του κακού αναζητάται οπουδήποτε εκτός από εκεί που είναι. Στο κέρδος. Αυτόν τον βαθιά πολιτικό, οικονομικό όρο που μεταφράζεται σε κόλαση για τους πολλούς και παράδεισο για τους ελάχιστους. Χωρίς τον ιστό της αράχνης του κέρδους δεν μπορεί ούτε να πολλαπλασιαστεί, ούτε να απλωθεί, ούτε βεβαίως να κυριαρχήσει η διαστροφή, η βία, η απαξία της χαράς της ζωής, που αντικαθίσταται πανεύκολα με τον ακριβοπληρωμένο θρίαμβο της επιβίωσης.