Με αφορμή τα 55 χρόνια από την αιχμαλωσία και τη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα  (8 προς 9 Οκτωβρίου 1967) δημοσιεύουμε τις «Σημειώσεις για τη μελέτη της ιδεολογίας της Κουβανέζικης Επανάστασης» (Οκτώβριος,1960). Το κείμενο αποτελεί – μεταξύ άλλων – και μια γνωριμία με την Κουβανέζικη Επανάσταση και με την πολιτική σκέψη του Τσε. Καλή ανάγνωση.

* * *

«Η Επανάστασή μας είναι ένα υπέροχο φαινόμενο που μερικοί θέλησαν να δουν σ’ αυτή, μια αντίφαση με μια από τις αρχές του ορθόδοξου επαναστατικού κινήματος, όπως το εκφράζει ο Λένιν: «Δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα χωρίς επαναστατική θεωρία». Θα ’πρεπε να πούμε πως η επαναστατική θεωρία, σαν έκφραση μιας κοινωνικής αλήθειας, είναι πάνω από κάθε τύπο (φόρμουλα). Μια επανάσταση δηλαδή μπορεί να γίνει αν ερμηνευτεί επακριβώς η ιστορική αλήθεια και αν χρησιμοποιηθούν σωστά οι δυνάμεις που εμφανίζονται ακόμη κι αν η θεωρία είναι άγνωστη.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Σε πολλές περιπτώσεις οι γιατροί για να σώσουν τη ζωή κάποιου ασθενούς, οι περισσότερες περιπτώσεις που ξέρω είναι μετά από βαριά ατυχήματα, επιπλοκές χειρουργείων και άλλα τέτοια, θέτουν τον ασθενή σε τεχνητό κώμα. Ε λοιπόν, αυτές τις μέρες, οι κομπογιαννίτες της πολιτικής, εντός εκτός, πιθηκίζουν περί την Ιατρική επιστήμη και θαρρώ πως αποφάσισαν να θέσουν σε τεχνητό κώμα τον καθένα και την καθεμιά από μας, κοινωνίες ολόκληρες.

Τον θάνατο τριών ανθρώπων κατά την πρωινή έκρηξη παγιδευμένου φορτηγού στη στρατηγικής σημασίας γέφυρα της Κριμαίας, που συνδέει τη χερσόνησο με τη ρωσική περιφέρεια του Κρασνοντάρ, ανακοίνωσε η Ρωσική Ερευνητική Επιτροπή.

«Σύμφωνα με τα προκαταρκτικά στοιχεία, το συμβάν σκότωσε τρεις ανθρώπους, κατά πάσα πιθανότητα τους επιβάτες ενός αυτοκινήτου που περνούσε δίπλα από το φορτηγό που εξερράγη στη γέφυρα», αναφέρει η ανακοίνωση της Επιτροπής, προσθέτοντας ότι τα πτώματα μιας γυναίκας και ενός άνδρα ανασύρθηκαν από το νερό.

Στην Πράγα συγκεντρώθηκαν την Πέμπτη οι ηγέτες 44 ευρωπαϊκών χωρών και χωρών που γειτνιάζουν με την Ευρώπη, στην πρώτη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας (EPC), ενός νέου σχήματος, που από την πλευρά της ΕΕ φιλοδοξεί να ενισχύσει τον ρόλο της στον παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, αποδυναμώνοντας την επιρροή της Ρωσίας και της Κίνας στην ήπειρο, αλλά και την παρέμβαση των «συμμάχων» ΗΠΑ και Βρετανίας.

Οι φιλοδοξίες αυτές, βέβαια, πέρα από τους σχεδιασμούς των αντίπαλων ιμπεριαλιστικών κέντρων, προσκρούουν και στις αντίστοιχες επιδιώξεις Ουάσιγκτον και Λονδίνου -η Βρετανία μάλιστα συμμετέχει στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Κοινότητα- αλλά και στις ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις στο εσωτερικό της ΕΕ.