Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Ο Ερτογάν καθημερινά απειλεί και επιτίθεται στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή το κατοχικό καθεστώς καθημερινά διακηρύσσει την απαίτηση του για αναγνώριση των κατεχομένων ως κράτος. Πρόσφατα απ΄ αφορμή την ανανέωση της θητείας της ΟΥΝΦΥΚΥΠ απαιτεί ξεχωριστή συμφωνία με το παράνομο μόρφωμα και επιτίθεται στον ΟΗΕ και ειδικά στα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι είναι αυτά που δημιούργησαν το Κυπριακό! Αρνούνται, Τουρκία και κατοχικό καθεστώς τον διορισμό ειδικού αντιπροσώπου του Γ.Γ. του ΟΗΕ για το κυπριακό. Την ίδια ώρα ο Ερτογάν ετοιμάζεται να ενισχύσει την τουρκική στρατιωτική παρουσία στα κατεχόμενα. Το Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκία ζητά επίσημα από όλα τα κράτη να αναγνωρίσουν το κατοχικό καθεστώς στην Κύπρο ως ξεχωριστό κυρίαρχο κράτος. Και δηλώνει ο Ερτογάν ότι αυτή η προσπάθεια θα πάρει χρόνο αλλά θα επιμείνουν.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα αναρωτιέμαι, αν στα γραφεία στοιχημάτων των τοξικών αεριτζήδων, όπου Γης αυτές τις μέρες, παίζεται ποιος τίναξε τους αγωγούς φυσικού αερίου στον αέρα. Οχι τίποτα άλλο, αλλά όλοι οι πολιτισμένοι κάφροι Ανατολής και Δύσης παραδέχονται ότι μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού οι χώρες-δυνάμεις, που διαθέτουν τα μέσα και την τεχνολογική επάρκεια για ένα τέτοιο ενεργειακό έμφραγμα. Ακόμα και το ερώτημα ποιος ωφελείται, το κλασικό cui bono, διαβάζεται πια στην ξεχαρβαλωμένη από πλευράς ανθρωπιάς διεθνή σκηνή ως το αντίθετό του, cui malo. Δηλαδή ποιος βλάπτεται, ποιος καταστρέφεται, ποιος ζημιούται.

Γράφει: Δρ. Ανδρέας Πουλλικκάς*

Ενεργειακή κρίση ή έλλειψη ενέργειας ορίζεται ως το οποιοδήποτε σημαντικό εμπόδιο στον εφοδιασμό μιας οικονομίας με ενεργειακούς πόρους. Η ενεργειακή κρίση αναφέρεται συχνά σε μία από τις πηγές ενέργειας που χρησιμοποιούνται σε συγκεκριμένο χρόνο και τόπο. Ειδικότερα, οι πηγές ενέργειας που τροφοδοτούν τα εθνικά συστήματα ηλεκτρισμού ή οι πηγές ενέργειας που χρησιμοποιούνται ως καύσιμα για τη βιομηχανική ανάπτυξη και τις μεταφορές.

Η μεγάλη όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών μεταξύ ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, Ρωσίας και Κίνας, η κλιμάκωση του πολέμου στην Ουκρανία «σφίγγουν τον κλοιό» και στα Βαλκάνια, με όλα τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα να επιχειρούν να ενισχύσουν με κάθε τρόπο τη θέση τους σε αυτήν την κρίσιμη περιοχή.

Σε αυτό το πλαίσιο οξύνονται ενδοαστικές αντιθέσεις στις χώρες των Βαλκανίων, «πέφτουν» κυβερνήσεις, εντείνονται πιέσεις και παζάρια για πιο «ξεκάθαρες» επιλογές ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων, για μεγαλύτερη «ευθυγράμμιση» σε ανταγωνιστικούς σχεδιασμούς που βρωμάνε μπαρούτι.