«Για την Κύπρο»
Στίχοι και μουσική Σταμάτης Μορφονιός.
Τραγουδάει η Ευρυδίκη.
Το τραγούδι βγήκε πριν ένα χρόνο.
video:
Αναδημοσίευση από imerodromos.gr
• Φρένο στην αναπαραγωγή ψεμάτων
Ανακαλώ συχνά στη μνήμη με νοσταλγία παλαιότερες εποχές της θητείας μου στο ΡΙΚ και τη θήτευσή μου στην παλιά σχολή της κυπριακής δημοσιογραφίας. Πήρα πολλά και ευγνωμονώ τους παλιούς μου δασκάλους. Δεν νοσταλγώ, όμως, ουδ’ επί στιγμήν την εποχή του μονοπωλίου, ούτε ωραιοποιώ το παρελθόν, παραγράφοντας στρεβλώσεις, αδυναμίες, παρεμβάσεις, λογοκρισία που το χαρακτήριζαν. Σε όσους πιθανόν να ισχυριστούν και να με κατηγορήσουν για το αντίθετο, έχω απτά παραδείγματα να αντιτάξω. Έζησα βήμα-βήμα και καλωσόριζα με χαρά κάθε καινούργια τεχνολογική εξέλιξη, που διευκόλυνε τη δουλειά μας και αναβάθμιζε την τηλεοπτική και ραδιοφωνική παραγωγή, όπως και την ποιότητα του Τύπου.
Ξαφνικά πολλοί αναλυτές και «αναλυτές» επί των εθνικών θεμάτων αφού εξάντλησαν έναν πλουσιότατο κατάλογο υποψήφιων «σωτήρων» της Ελλάδας ανακάλυψαν τον τελικό και υπέρτατο σωτήρα. Προφανώς, εφόσον συνέχισαν να ψάχνουν ώσπου να καταλήξουν στο ύστατο συμπέρασμα, οι προηγούμενοι σωτήρες -ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Γαλλία, κλπ. κλπ.- ουδέν απέδωσαν στο κεφάλαιο της ελληνικής σωτηρίας. Μέχρις ότου προέκυψε στην νεοελληνική ιστορία το κράτος του Ισραήλ. Αυτό θα μας σώσει και εμάς ως Έλληνες και τους αδελφούς Κυπρίους και γενικώς τον δυτικό πολιτισμό από τους «ισλαμοφασίστες» και αλλόφυλους εισβολείς. Η στενή συμμαχία λοιπόν με το Ισραήλ -η «σύμπλευση» μαζί του – αναγορεύθηκε σε «εθνική επιταγή».
Εγραφα τις προάλλες πως τα λόγια θέλουν προσοχή, γιατί καμιά φορά στις μέρες μας όλο και πιο συχνά μπορεί να είναι καλοστημένα και καλοστολισμένα, αλλά να κρύβουν αποτρόπαιες πράξεις. Κορυφαίο παράδειγμα, αποδεικτική επιτομή της ιδεολογικά ολέθριας χρήσης των λέξεων, είναι εκείνο το «η εργασία απελευθερώνει».
