• «Ματιές» στη ζωή και το έργο του συνθέτη την περίοδο 1950 - 1958 με αφορμή τη συναυλία που διοργανώνουν η ΚΕ του ΚΚΕ και η οικογένειά του, στις 25 Ιούνη, στο Καλλιμάρμαρο

video:

Γιώργος Νταλάρας | Μέρα Μαγιού Μου Μίσεψες

* * *

Ετσι άρχισε για μένα το μεγάλο ταξίδι στη Μουσική και τη Ζωή. Με ένα κοστούμι, ένα παλτό, ένα ζευγάρι παπούτσια, τριακόσιες δραχμές για τις πρώτες μέρες και χιλιάδες ευχές για τις υπόλοιπες...».

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Δεν έχει βγει μέχρι σήμερα κάποια ποιητική ή επιστημονική διάνοια που να με (ή και να μας) πείσει ότι ο Ηλιος δεν είναι εξ ορισμού ζωοδότης του πλανήτη μας. Πού να το φανταστεί λοιπόν κανείς ότι θα βγαίνανε επίσημες και ημιεπίσημες ανακοινώσεις και ερμηνείες ότι φταίει η μεγάλη ηλιοφάνεια στα φωτοβολταϊκά, αλλά και άλλες πανάκριβες και καινοτόμες επίσης εναλλακτικές πηγές Ενέργειας, για το φοβερό και τρομερό μπλακάουτ σε δυόμισι ευρωπαϊκές χώρες. Δεν έχουν τον θεό τους οι καπιταλιστές, που τα κάνουν σκατά όποτε χτυπάει κόκκινο η λαιμαργία τους για κέρδη και ιδιωτικοποιούν τις ίδιες τους τις σάρκες, και μόλις σε δουν να υποφέρεις από τα ίδια τους τα έργα, το ρίχνουν στην ...επικοινωνία προς ηλίθιους.

Του Δημήτρη ΞΕΚΑΛΑΚΗ*

Η εικόνα και οι εξελίξεις μετά την άνοδο Τραμπ στη διακυβέρνηση των ΗΠΑ και η αναδιάταξη συμμαχιών που εξελίσσεται στα στρατόπεδα του ιμπεριαλισμού, φαίνεται ότι έχουν προκαλέσει αμηχανία και σύγχυση σε όσους επιμένουν να ταυτίζουν την ιμπεριαλιστική πολιτική μόνο με τις ΗΠΑ, καλλιεργώντας την αντίληψη ότι «θα μας σώσει η καπιταλιστική Ρωσία». Βέβαια και στην άλλη όχθη, αστοί αναλυτές και αστικές πολιτικές δυνάμεις βρίσκονται σε «vertigo» για το πώς και γιατί διαμορφώνονται οι θέσεις μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο και η στάση της «δημοκρατικής δύσης» στο ιμπεριαλιστικό παζάρι που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Οι ...άγιες μέρες της απόδρασης από τη ρουτίνα του μόχθου, όπως έχουν εξελιχθεί πλέον όλες οι πνευματικές και μη αργίες, έγιναν φέτος κυριολεκτικά και μια αιματηρή σπονδή στα πυροτεχνήματα... Πού χώρος για ενόραση, για κυριαρχία του φωτός πάνω στο σκοτάδι, της νικητήριας επί του θανάτου ζωής. Λες και όλα συρρικνώθηκαν, είκοσι πέντε χρόνια μετά την έναρξη αυτού του αιώνα, σε στιγμιαίες και συνάμα βίαιες εκτονώσεις φόβου, αγωνίας, ανασφάλειας και απογοήτευσης. Ακριβώς σαν τα πυροτεχνήματα. Που με κρότο σκάνε στο μαύρο τ' ουρανού, ανοίγουν και σβήνουν μέσα σε λίγα πολύχρωμα δευτερόλεπτα, χάσκεις κι ευφραίνεσαι, κι ύστερα γυρνάς στην πραγματικότητα ωσάν απολεσθείσα σπίθα σε καθοδική πορεία.