Τα κάλαντα της Πρωτοχρονιάς που θα ακούσετε είναι αυτά που τραγουδούσαν οι πολιτικές κρατούμενες των φυλακών Αβέρωφ την περίοδο 1947- 1952.
Οι φυλακές Αβέρωφ βρίσκονταν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας στην Αθήνα. Κατά τις δεκαετίες 1940-1950 αποτέλεσαν την «καταματωμένη βιτρίνα» του αστικού κράτους, μια «σύγχρονη Βαστίλλη» όπως χαρακτήρισαν οι ίδιες οι κρατούμενες τη φυλακή σε υπόμνημα που έστειλαν στον ΟΗΕ το 1950.
Είχα ακούσει τον αείμνηστο Γιάννη Σκαρίμπα να λέει:
«Ένας άνθρωπος βλάκας είναι απλά ένας βλάκας,
ένας ιστορικός βλάκας, είναι βλάκας με πτυχίο!!»
Μου θύμισαν το Γιάννη Σκαρίμπα όλοι αυτοί οι παρελαύνοντες αναλυτές των κεντρικών μέσων ενημέρωσης. Δεν είναι ιστορικοί, αλλά καμώνονται πως ξέρουν και από ιστορία. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να μην έχουν ούτε πτυχίο! Η πιο σημαντική περγαμηνή τους είναι το ότι είναι υπηρέτες του συστήματος, γι’ αυτό τους δίνεται απλόχερα το βήμα και πασχίζουν μετά μανίας να μας πείσουν πως είμαστε στην σωστή πλευρά της ιστορίας.
«Πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε, δελτιάκια για το φως μας παζαρεύετε καλέ...». Νέο άσμα. Εορταστικό. Για να υποδεχθεί κανείς τον καινούριο χρόνο, δεν πάει πια παραδοσιακά σε αστρολόγους αλλά σε συμβούλους Ενέργειας. Αλλαξαν οι καιροί. Κι αν δεν το πήρατε πρέφα ένα σερφάρισμα στο διαδίκτυο σας πείθει ότι ιδανικά πρωτοχρονιάτικα δώρα είναι μικρά μπουκαλάκια με λάδι, τύφλα να 'χει ο μαύρος χρυσός, μπροστά στον πράσινο που τον έχουμε σε αφθονία ως χώρα, αλλά με το σταγονόμετρο στο τραπέζι μας.
Η αλήθεια είναι ότι έχω συνηθίσει να μου στέλνουν γράμματα. Ποτέ δεν είμαι εγώ ο αποστολέας. Αλλά αυτή τη φορά θα γίνει μία εξαίρεση. Μια εξαίρεση που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια, μα τι λέω, εδώ και αιώνες… Έχω όμως κι εγώ μια καλή δικαιολογία. Σχεδόν πίστεψα πως υπάρχω και παρασύρθηκα, εν ολίγοις κυριεύτηκα από αλαζονεία.
Είναι όμως καιρός να λέγονται αλήθειες.
