• Τα παιδιά της Παλαιστίνης γεννιούνται σε έναν κόσμο που κανένα βρέφος δεν είναι θείο

Γράφει: Τζένη ΚΡΙΘΑΡΑ*

Ανάμεσα σε δεκάδες σορούς τυλιγμένες με λευκό σάβανο, ξεχώρισε μία γαλάζια κουβέρτα. Ακουμπισμένος πάνω στο νεκρό κορμί της μητέρας του, ήταν ο μικρούλης Ιντρίς. Τα ονόματα της Ουμ Ζεγιάντ αλ-Ντμπάρι και του γιου της γράφτηκαν στην λίστα των νεκρών της 12ης Δεκεμβρίου. Ο Ιντρίς γεννήθηκε λίγες ημέρες μετά την ισραηλινή εισβολή στον παλαιστινιακό θύλακα και έκτοτε ζούσε με την μητέρα και την γιαγιά του σε μία σκηνή στην Ράφα. Κοντά στο συνοριακό πέρασμα. Κοντά στις βάσεις των ανθρωπιστικών οργανώσεων. Στον νότιο τομέα της Λωρίδας της Γάζας, εκεί που το Ισραήλ οδήγησε τον άμαχο πληθυσμό «για να είναι ασφαλής». Τελικά, δεν ήταν. Ενάμισης μήνας στην μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του πλανήτη ήταν αρκετός για να προλάβει να ζήσει ο Ιντρίς τον πόλεμο και την πείνα.

Ραγίζουν καρδιές από τα κάλαντα που έψαλαν οι μαθητές του σχολείου «Ramallah Friends School» της Δυτικής Όχθης που είναι αφιερωμένα στη γενοκτονία των παιδιών και του λαού της Παλαιστίνης στη Γάζα.

Οι στίχοι πραγματικά συγκινούν...

video:

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Συμπληρώθηκαν 32 χρόνια από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν 25 προς 26 Δεκέμβρη 1991 όταν η κόκκινη σημαία έπαψε να κυματίζει στο Κρεμλίνο μετά από 74 χρόνια.

Τότε υπήρξαν εκατομμύρια άνθρωποι σε κάθε σημείο της Γης που, ανεξάρτητα από πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση, συναισθάνθηκαν τις αρνητικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Οσα ακολούθησαν ξεπέρασαν ακόμα και την πιο δυσοίωνη φαντασία.  

Υπήρχαν όμως και οι άλλοι. Εκείνοι που, όπως έχω σημειώσει, στη θέση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών έστησαν την λέσχη της δικής τους… «ΕΣΣΔ»:

Τη λέσχη της «Ένωσης Σαχλαμάρας Σπουδαιοφανών Δοκησίσοφων».

Στις 24 Δεκεμβρίου 1982 έφυγε από τη ζωή ο Λουί Αραγκόν, ένας από τους σπουδαιότερους λογοτέχνες του περασμένου αιώνα.

Ο Λουί Αραγκόν γεννήθηκε στις 3 Οκτώβρη 1897. Σε εκείνη τη γενέθλια στιγμή τίποτα δεν προμήνυε ότι θα γινόταν ο κομμουνιστής λογοτέχνης που θα έθετε και θα έλυνε το ζήτημα της στράτευσης στην τέχνη με τον πλέον εκκωφαντικό και αδιαμφισβήτητο τρόπο. Όμως, πολύ νέος έζησε τη φρίκη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και αμέσως μετά την «έφοδο στον ουρανό» της Οκτωβριανής Επανάστασης. Κι ύστερα όλα ήταν πιθανά.