• Οι τελευταίες στιγμές ενός ήρωα - Το θάρρος και η παλληκαριά του προκαλούν το δέος σ’ όλους - Ο επίλογος μιας πολιτικής δολοφονίας

Αυτός που πάει στο θάνατο
έχει γυμνά τα στήθια
που απ’ τα σίδερα πιο σίδερο έχουν γίνει.
Αυτός που πάει στο θάνατο
για θάνατο δεν πάει
πάει να βρει τις ξαστεριές να δώσει απ’ το φως του.

Δημοσιεύουμε τις εντυπώσεις Αθηναίου δημοσιογράφου, που παρακολούθησε την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη και των τριών συντρόφων του Η. Αργυριάδη, Ν. Καλούμενου και Δ. Μπάτση. Από τη δραματική αυτή αφήγηση του ανθρώπου που έζησε στιγμή προς στιγμή τον τραγικό επίλογο της πολιτικής εκείνης δολοφονίας, δίδεται ανάγλυφα το απαράμιλλο θάρρος, η φυσική παλληκαριά και το αδάμαστο φρόνημα του αξέχαστου Νίκου Μπελογιάννη, του αγωνιστή που έμεινε και θα μείνει στην Ιστορία με το όνομα: «Ο άνθρωπος με το κόκκινο γαρύφαλλο».

Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

Κάντε την πράξη: Από τα 214 χλμ που είναι η συνοριογραμμή στον Εβρο, αφαιρέστε τα 40 χλμ του φράκτη, συν τα 40 χλμ της επέκτασης που υπέγραψε ο κ.Μητσοτάκης με τους καλούς εργολάβους. Ο,τι περισσεύει είναι ο προεκλογικός σανός και το ακροδεξιό δηλητήριο που βλέπει στους μετανάστες τους “εισβολείς” ενώ στις αντιμεταναστευτικές συμφωνίες ΕΕ-Τουρκίας και στις Ηellenic Train τους “σωτήρες”.

Α, ναι: Και 800 χλμ να τον κάνετε τον φράκτη, και 4 φορές να τον φέρετε βόλτα στα σύνορα στον Εβρο, κι ως άλλοι Τραμπ να ποζάρετε στην κατασκευή του, μια ματιά εκεί στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικό και θα το καταλάβετε (; ) κύριοι, τόσο εσείς της κυβέρνησης όσο κι εσείς της ευρωΝΑΤΟφρόνου αντιπολιτεύσεως: Τα “διαβατήρια” της μετανάστευσης και του δουλεμπορίου (πείνα, φτώχεια, βομβαρδισμοί, ανελευθερία) εσείς τα σφραγίζετε.

Σε μία από τις μεγάλες κερδισμένες, τουλάχιστον σε οικονομικό επίπεδο, από την ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία, αναδεικνύεται η Ινδία, η οποία προμηθεύεται φθηνό πετρέλαιο από τη Ρωσία, το οποίο διυλίζει και το πουλάει αρκετά ακριβότερα στη Δύση, αναφέρει σε ανάλυσή του το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Πρωταπριλιά σήμερα, και ψάχνω να βρω ένα ψέμα να πω και δεν βρίσκω. Γιατί το «έθιμο», που δεν με νοιάζει ούτε πώς ούτε πότε ξεκίνησε, δεν στηρίζεται τις τελευταίες δεκαετίες στις πλάκες της παρέας και στα παιδικά καμώματα, αλλά στη βιομηχανοποιημένη παραγωγή «ειδήσεων», που υποκρύπτουν δημοσιογραφικό αυτοσαρκασμό. Ούτε και τέτοιο ψέμα μπορώ να βρω. Γιατί το πραγματικό βιωματικό παγκόσμιο και ντόπιο γίγνεσθαι για μια ακόμα φορά ξεπερνάει και τη φαντασία, και στη σκοτεινή και στη φωτεινή του πλευρά. Και η δύναμη της εικόνας παραμένει τόσο απίστευτη που την κάνει πιστευτή. Ηρθε καπάκι και η επιστημονική και τεχνολογική εξέλιξη, που λέγεται τεχνητή νοημοσύνη, κι όλα μοιάζουν με πρωταπριλιάτικο αστείο, επικίνδυνο και ανθυγιεινό και χωρίς ένσημα αιωνιότητας.