Γράφει: Νίκος Μπογιόπουλος*

•  Ξεκίνησαν -αυτοί οι “αντικειμενικοι”- μηρυκάζοντας μέχρι αυτογελοιοποίησης το σκονάκι “περί ανθρώπινου λάθους”.
•  Προχώρησαν -αυτοί οι απεργοφάγοι- κατηγορώντας τους εργαζόμενους ότι δεν έκαναν… απεργίες.
•  Συνέχισαν -αυτοί οι “ελέγχουμε την εξουσία”- δίνοντας συμβουλές στην κυβέρνηση για την… επικοινωνιακή διαχείριση του εγκλήματος στα Τέμπη.
•  Εφτασαν μέχρι και να να σερβίρουν το έγκλημα περίπου σαν αναγκαία “θυσία” για να βελτιωθούμε και να πάμε παρακάτω…

Όλοι αυτοί ήταν, είναι και θα είναι ένας εσμός σμπίρων της καθεστωτικής δημοσιογραφίας - υπηρετών του κεφαλαίου.

Γράφει: Δημήτρης Κούλαλης*

29 Δεκεμβρίου 2022, καθηλωμένος ήδη δύο ώρες στον σιδηροδρομικό σταθμό της Καλαμπάκας, έγραφα στο twitter: «Δύο ώρες – έως τώρα- στον συρμό Καλαμπάκα- Αθήνα. Αρχική ενημέρωση περί "κυκλοφοριακού προβλήματος", νεότερη περί συνέχισης της "συμφόρησης" Μποτιλιάρισμα στα τρένα… Να ‘ναι καλά το αόρατο χέρι της αγοράς και οι κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ για το χάλι των σιδηροδρόμων».

Τελικά η αναμονή συνεχίστηκε κι έφτασα στην Αθήνα ώρες μετά το προβλεπόμενο. Πού να εκφράσω τα παράπονά μου; Στον Εθνικό Οργανισμό Διερεύνησης Αεροπορικών και Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων; Μα, η σύστασή του (ν. 5014/2023) ψηφίστηκε πρόσφατα και λειτούργησε τόσο καλά που ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε τη σύσταση άλλης επιτροπής.

Κροκοδείλια δάκρυα, ψεύτικες συγγνώμες «εκ μέρους όλων των κυβερνήσεων» που συνυπέγραψαν την εγκληματική πολιτική της «απελευθέρωσης» και της εμπορευματοποίησης, και κάλπικες υποσχέσεις παρουσιάζοντας ως λύση την επιτάχυνση της στρατηγικής ΕΕ - κεφαλαίου που οδηγεί στις απανωτές τραγωδίες το λαό, περιλάμβανε η σημερινή ανάρτηση του πρωθυπουργού για το δυστύχημα στα Τέμπη.

• Παραδείγματα από τις ΗΠΑ και την ΕΕ για τα τραγικά αποτελέσματα της πολιτικής που βάζει στο ζύγι του «κόστους - οφέλους» την ασφάλεια των μετακινήσεων

Μέσα στη συνολικότερη προπαγάνδα συσκότισης των πραγματικών ενόχων για το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, προβάλλονται ιδιαίτερα και αναφορές περί «μη συμμόρφωσης με το ευρωπαϊκό πλαίσιο», περί «ελληνικής ιδιαιτερότητας» και άλλα παρόμοια.

Η διεθνής πείρα, ωστόσο, επιβεβαιώνει ακριβώς το αντίθετο: Ότι σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο η ασφάλεια των επιβατών και των εργαζομένων στους σιδηρόδρομους θυσιάζεται στον βωμό των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων, στην πολιτική της εμπορευματοποίησης και της «απελευθέρωσης»...