Εντατικές διαβουλεύσεις για την αποστολή πρόσθετων σύγχρονων οπλικών συστημάτων στη σύγκρουση με τη Ρωσία πραγματοποιούνται σήμερα σε ευρωατλαντικό επίπεδο, την ώρα που εντείνονται πολύνεκρες μάχες στο Ντονμπάς και οι ρωσικές δυνάμεις σημειώνουν μικρή, αλλά σταθερή πρόοδο στις προσπάθειες για πλήρη κατάληψή του.

Συγκεκριμένα, στις Βρυξέλλες συνεδριάζει σήμερα (μεγάλη φωτό αριστερά) η καθοδηγούμενη από τους Αμερικανούς «Ομάδα Επαφής» για την Ουκρανία, ενώ αμέσως μετά ξεκινά η διήμερη Σύνοδος των υπουργών Άμυνας του ΝΑΤΟ (παρουσία και του Ουκρανού υπουργού Αλεξέι Ρέζνικοφ), όπου αναμένεται να τεθεί επιτακτικά η αποστολή περισσότερων όπλων στην κυβέρνηση Ζελένσκι, με τη συζήτηση να εστιάζει στην αποστολή αρμάτων «Leopard», από χώρες με μεγάλο απόθεμα, κυρίως από Ελλάδα, Τσεχία, Ουγγαρία και Νορβηγία.

Τριάντα έξι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του μεγάλου σκηνοθέτη, καινοτόμου του ελληνικού θεάτρου, Καρόλου Κουν . Εφυγε από τη ζωή στις 14 Φεβρουαρίου 1987.

Ο Κάρολος Κουν γεννήθηκε στην Προύσα το 1908. Οι γονείς του μετακόμισαν στην Κωνσταντινούπολη, όταν ο Κουν ήταν μωρό. Ο ίδιος έλεγε: «Αν και γεννήθηκα στην Προύσα, δεν τη γνώρισα. Από μικρός βρέθηκα στην Πόλη κι εκεί μεγάλωσα. Από κει αρχίζουν οι αναμνήσεις, εκεί δημιουργήθηκαν οι πρώτοι ερεθισμοί, τα πρώτα συναισθήματα, η πρώτη επαφή με την έξω για μένα πραγματικότητα. Μεγάλωσα σαν Ρωμιός, μέσα σ’ ένα ρωμαίικο αστικό σπίτι». Τελειώνοντας τη Ροβέρτιο Σχολή της Κωνσταντινούπολης, το 1927 πηγαίνει στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και σπουδάζει Αισθητική. Το 1929 έρχεται στην Ελλάδα και προσλαμβάνεται ως καθηγητής των Αγγλικών στο Κολέγιο Αθηνών. Αντί του μαθήματος, ωθεί τους μαθητές να γράφουν διαλόγους. Αυτή ήταν η αρχή απ’ όπου ξεπήδησαν σκετσάκια και άλλα έργα που έγραφαν οι μαθητές, παρασύροντας και καθηγητές τους, αλλά και οι ερασιτεχνικές παραστάσεις των μαθητών, με τη σκηνοθετική καθοδήγηση του δασκάλου τους.

Επί 55 χρόνια, ο Κάρολος Κουν έδινε το καθημερινό καλλιτεχνικό παράδειγμά του, με τη μεγάλη μόρφωσή του, τη γλωσσομάθειά του, την ανήσυχη σκέψη του, τη ριζοσπαστική αντίληψή του, αλλά και με τον λιτό, σεμνό, ταγμένο στο θέατρο, τρόπο της ζωής του, τονίζοντας πάντα στους συνεργάτες του, από την ίδρυση (1942) του «Θεάτρου Τέχνης»: «Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί, κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας».

Από ΣΟΦΙΑ ΧΟΥΔΑΛΑΚΗ *

Ηταν, 12 Φεβρουαρίου του 1945.
Tέσσερις μήνες αργότερα, τον Ιούνιο του 1945, οι πολιτικοί αρχηγοί Θ. Σοφούλης, Ε. Τσουδερός, Γ. Καφαντάρης και Ν. Πλαστήρας καταθέτουν σημείωμα στον Πρωθυπουργό λέγοντάς του, μεταξύ άλλων:

«Η τρομοκρατία που επεβλήθη υπό της άκρας δεξιάς εις όλην την χώραν, μετά τα δεκεμβριανά γεγονότα, επεκτείνεται καθ’ εκάστην. Έχει πάρει τοιαύτην ανάπτυξιν και διαστάσεις που κάνει αδύνατον την ζωήν των μη βασιλοφρόνων πολιτών και μάλιστα αποκλείει την ιδέαν ελευθέρου δημοψηφίσματος ή εκλογών. Οι τρομοκρατικές οργανώσεις της άκρας δεξιάς, εκ των οποίων αι κυριώτεραι είχαν εν μέρει εξοπλισθεί υπό των γερμανών και είχον παντοιοτρόπως συνεργασθεί μετ’ αυτών, όχι μόνον δεν αφοπλίσθησαν, όχι μόνο δεν εδιώχθησαν αλλά συνεργάζονται ανοιχτά με τα όργανα της τάξεως διά την πλήρη κατάπνιξιν πάσης δημοκρατικής σκέψεως».

Ο απολογισμός των θυμάτων του καταστροφικού σεισμού -ο οποίος ξεπέρασε σήμερα τους 28.000 νεκρούς- στην Τουρκία και τη Συρία, θα «διπλασιαστεί» και απειλεί να αυξηθεί «ακόμα περισσότερο», προειδοποίησε ο Μάρτιν Γκρίφιθς, κορυφαίο στέλεχος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, αρμόδιο για τον συντονισμό των ανθρωπιστικών επιχειρήσεων.

Ο Μ. Γκρίφιθς πήγε το Σάββατο στην πόλη Καχρανμάρμαρας, κοντά στο επίκεντρο του σεισμού 7,8 βαθμών της 6ης Φεβρουαρίου, ο οποίος στοίχισε τη ζωή σε 24.617 πολίτες στην Τουρκία και σε άλλους 3.547 στη Συρία, ή συνολικά σε 28.191 ανθρώπους, κατά τα πιο πρόσφατα, ακόμη προσωρινά δεδομένα από τις δυο χώρες.