Tης Μαρίνας ΛΑΒΡΑΝΟΥ*

Ολο το τελευταίο διάστημα η συζήτηση για τα Τέμπη έχει στο επίκεντρο και τη Δικαιοσύνη. Είτε από την πλευρά της κυβέρνησης της ΝΔ που έχει κάνει καραμέλα το «αφήστε τη Δικαιοσύνη να κάνει τη δουλειά της» και το «έχουμε εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη». Είτε από τα άλλα κόμματα που μιλάνε για κατευθυνόμενους δικαστές και πραγματογνώμονες, για το «κράτος δικαίου» που παραβιάζεται. Ολοι βέβαια καταλήγουν στο ότι πρέπει να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη της κοινωνίας στους θεσμούς, να διαφυλαχτεί η «ανεξαρτησία της δικαιοσύνης». Φανερώνεται έτσι η πραγματική τους ανησυχία: Μη τυχόν και αποκαλυφθεί ποιον πραγματικά υπερασπίζεται διαχρονικά το «κράτος δικαίου», αλλά και ότι η δικαιοσύνη αποτελεί κομμάτι του, το «μακρύ χέρι» που από άλλο δρόμο συμβάλλει στη χειραγώγηση, στην υποταγή του λαού στους εκμεταλλευτές του.

Με το …«στοιχείο» των ασυρμάτων που στις 14/11/1951 ανακαλύφθηκαν από την Ασφάλεια στη βίλα «Αύρα», αρχίζει στις 15 Φλεβάρη 1952 η δεύτερη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη και ακόμα 28 κομμουνιστών, με την κατηγορία της «διενέργειας κατασκοπείας κατά των συμφερόντων του κράτους» (πρόκειται για το Μεταξικό νόμο 375/1936).

Ο λόγος που το αστικό κράτος «ξεπάγωσε» το νόμο 375/1936 «περί κατασκοπείας» και οδήγησε τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του σε δεύτερη δίκη ήταν πως η κατηγορία της κατασκοπείας ήταν πολύ δύσκολο έως αδύνατο να εμπέσει σε αμνηστία, σε αντίθεση με τις καταδίκες με τον 509, για τις οποίες διαφαινόταν ότι μπορούσε η ποινή του θανάτου να μετατραπεί σε ποινή ισόβιων δεσμών.

Με την παραπάνω παράφραση από τα «Λαδάδικα», θέλουμε να κάνουμε ένα συνοπτικό σχόλιο για τις «συναλλαγές» που βρίσκονται σε εξέλιξη το τελευταίο διάστημα με επίκεντρο το ιμπεριαλιστικό σφαγείο της Ουκρανίας. Ο σχολιασμός θα είναι αντικειμενικά αποσπασματικός.

Δηλαδή, δεν είναι αντικείμενο του κειμένου να αποτυπώσει εξελίξεις, δηλώσεις και γεγονότα που αποδεικνύουν ότι τα ιμπεριαλιστικά παζάρια που βρίσκονται σε εξέλιξη είναι πολύ σύνθετα και αντικειμενικά -όπως επιβεβαιώνουν και οι τωρινές εξελίξεις αλλά και όλη η ιστορία των ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων- οι όποιοι πιθανοί πρόσκαιροι συμβιβασμοί απλά οδηγούν σε όξυνση των ανταγωνισμών σε όλο τον πλανήτη.

Από Ανδρέας Δενεζάκης*

Είκοσι έξι χρόνια συμπληρώθηκαν από εκείνη την Δευτέρα στις 15 Φλεβάρη 1999, τότε που η Κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, με τους υπουργούς  Εξωτερικών Θεόδωρο Πάγκαλο, Εσωτερικών Αλέκο Παπαδόπουλο, και Δημόσιας Τάξης Φίλιππο Πετσάλνικο, παρέδωσε στους διώκτες του, τον ηγέτη των Κούρδων, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, από την Ελληνική Πρεσβεία στο Ναϊρόμπι της Κένυας, όπου τον έστειλε «για την ασφάλειά του», αφού  αρνήθηκε να του παραχωρήσει πολιτικό άσυλο.

Ηταν τότε που, όταν ο Οτσαλάν, σε μια τελευταία προσπάθεια, υποβάλλει στην Ελληνική Κυβέρνηση από την πρεσβεία της Ελλάδας στο Ναϊρόμπι, αίτημα χορήγησης Ασύλου, Παρασκευή 12 Φλεβάρη 1999, ο «μεγάλος τραγουδιστής», ο Θεόδωρος Πάγκαλος , εξαγριωμένος, απαντά: