Από Νίκος Μπογιόπουλος

Πριν από 79 χρόνια , στις 27 Γενάρη 1945, ο Κόκκινος Στρατός απελευθέρωνε το Άουσβιτς. Όσα αποκαλύφθηκαν τότε θα θυμίζουν για πάντα εκείνο το ρηθέν: Τα κτήνη είναι δημιούργημα του Θεού, η κτηνωδία είναι έργο των ανθρώπων. Ή για την ακρίβεια εκείνων των υπανθρώπων που ομνύουν στον υπεράνθρωπο για να δικαιολογήσουν την απανθρωπιά τους.

Έχει νόημα να μνημονεύει κανείς την 27η Γενάρη ως Διεθνή Ημέρα για τα θύματα του Ολοκαυτώματος; Εξαρτάται πως προσεγγίζει κανείς την σημερινή εποχή. Την εποχή των Τραμπ, των Λεπέν, των Ορμπαν, των ναζί της Ουκρανίας, της Χρυσής Αυγής…

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Γύρισα απ' την κόλαση. Μια βαριά πνευμονία με δυο ιούς, την ατυχία μου μέσα, και κατέληξα διασωληνωμένη και στα όρια. Δεν με φτάνουν χιλιάδες καθαρές ανάσες για να αντιγυρίσω τη στήριξη, την αγάπη των συντρόφων και των φίλων, γιατί σαν το ΚΚΕ, που αν δεν είσαι μαχητής σε φτιάχνει, κι αν είσαι από χαρακτήρα όπως εγώ σου πολλαπλασιάζει τη δύναμη, άλλο τέτοιο κόμμα δεν υπάρχει. Είναι εφιαλτική εμπειρία σύντροφοι, κι αυτό που χρειάζεται κανείς μετά είναι στήριξη για να ξαναβρεί τα πατήματά του ο ταλαιπωρημένος άνθρωπος.

Η αυγή του 1968 βρίσκει την Ελλάδα υπό το στρατιωτικοφασιστικό καθεστώς, που είχε επιβληθεί με το πραξικόπημα της 21ης Απρίλη του 1967. Η χούντα, έχοντας ξεμπερδέψει με το αντιπραξικόπημα του βασιλιά, το Δεκέμβρη του 1967, πιστεύει ότι είναι έτοιμη να προχωρήσει στην υλοποίηση των αμερικανικής προελεύσεως και κατασκευής σχεδίων της. Ωστόσο, οι διαμαρτυρίες ολόκληρου του προοδευτικού κόσμου έχουν οδηγήσει τις κυβερνήσεις των κρατών - μελών του ΝΑΤΟ σε επιφυλακτική στάση απέναντι στο καθεστώς.

Του Κώστα Γουλιάμου*

Tο διαβόητο The World Economic Forum στο Davos δεν είναι μια οικονομικά ουδέτερη σύναξη. Διαθέτει ταυτότητα και όνομα: Πρόκειται για την καπιταλιστική οικονομία. Και αυτήν ακριβώς προστατεύουν και προωθούν οι κύκλοι της οικονομικής ολιγαρχίας, αγνοώντας ή/και υποτιμώντας προκλητικά τις ανάγκες και τα αιτήματα των λαών.