Η ελληνική κυβέρνηση με αφορμή τις μεγάλες καταστροφές «άνοιξε» τη συζήτηση για τη «Διαχείριση Δασών». Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Θ. Σκυλακάκης, ανέλαβε να φέρει στο τραπέζι το θέμα της εμπλοκής του ιδιωτικού τομέα στα δάση της χώρας. Και δήλωσε ανάμεσα σε άλλα:
Η Συνθήκη της Λοζάνης είναι το βασικό διπλωματικό κείμενο το οποίο προσδιορίζει το καθεστώς μεταξύ Ελλάδας - Τουρκίας και σε έναν βαθμό το καθεστώς στο Αιγαίο και ευρύτερα στην Ανατολική Μεσόγειο. Εξ ου και η ίδια η Συνθήκη, η εφαρμογή της, η ερμηνεία της, η παράκαμψη ή κάποια αναθεώρησή της έχουν απασχολήσει από την υπογραφή της μέχρι σήμερα το ελληνικό και το τουρκικό αστικό κράτος, ισχυρά καπιταλιστικά κράτη και διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Οσα σχετίζονται με τη Συνθήκη φωτίζουν το κουβάρι των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, τη λειτουργία των αστικών κρατών με γνώμονα την κάθε φορά θέση τους στο ιμπεριαλιστικό σύστημα και τις αναπόφευκτες αρνητικές συνέπειες ή ακόμη τραγωδίες για τους λαούς.
Καθώς πλησιάζουμε στην 49η επέτειο από την πτώση της δικτατορίας της χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, να θυμίσουμε πτυχές της αντιδικτατορικής δράσης στον στρατό κατά την περίοδο της μαύρης επταετίας 1967-1974 από στελέχη των ενόπλων δυνάμεων, όπως αναδείχθηκαν σε ημερίδα του Συλλόγου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ), μέσα από αφηγήσεις αξιωματικών ε.α., οι οποίοι εκείνη την περίοδο βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, ή διώχθηκαν για τα δημοκρατικά τους φρονήματα.
Η εξιστόρηση των γεγονότων είχε γίνει σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το Μάϊο του 2018 στο χώρο του Πολεμικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, ο οποίος κατά τη διάρκεια της δικτατορίας χρησιμοποιήθηκε, ως έδρα της χουντικής ΚΥΠ και ως χώρος κράτησης, ανακρίσεων και βασανιστηρίων πολλών αγωνιστών.
Πιο απολίτικη, επικίνδυνη και στο βάθος χυδαία άποψη ότι οι πυρκαγιές που κατακαίνε κάθε χρόνο τα πνευμόνια της χώρας είναι φαινόμενο, δεν υπάρχει. Δεν πάει να πασπαλίζεται εσχάτως με σπουδαρχίδικες παρόλες περί κλιματικής αλλαγής, υπερθέρμανσης του πλανήτη κι άλλα τέτοια, πραγματικά μεν αλλά απολύτως έργα κυρίως καπιταλιστών ανθρώπων, και καθόλου φυσικά φαινόμενα. Επιμένουν. Η άποψη αυτή διατυπώνεται ως άλλοθι απέναντι σε μια καραμπινάτη ενοχή και την εγκληματική πολιτική που θέλει να είναι προς εκμετάλλευση η γη, ακόμα και καμένη.
