Από Τζένη ΚΡΙΘΑΡΑ*

Αυτό που βαφτίζεται από τα διεθνή και εγχώρια συστημικά μέσα ενημέρωσης «αναζωπύρωση της έντασης» ή «κορύφωση της αντιπαράθεσης» στην «Μέση Ανατολή που φλέγεται» δεν είναι τίποτα άλλο από την εντατικοποίηση της ωμής ισραηλινής καταστολής κατά των Παλαιστινίων στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη δικαστική «μεταρρύθμιση» που κατήρτισε και προωθεί η πιο ακροδεξιά κυβέρνηση στην ιστορία του Ισραήλ.

«Οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα στις 24 από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι το σύγχρονο στοιχείο της Ευρώπης. Η Ιταλία, το Βέλγιο, η Ολλανδία, το Λουξεμβούργο, η Ισπανία, η Πορτογαλία έχουνε κυβερνήσεις συνεργασίας. Και καλά πάνε, δεν πάνε άσχημα! Πάνε πάρα πολύ καλά. Η αντίληψη στην Ελλάδα ότι δεν περνάει η συνεργασία είναι μία αντίληψη που θέλει να επιβεβαιώσει τον μονοκομματισμό ως στοιχείο αλαζονείας. Οι μονοκομματικές κυβερνήσεις οδήγησαν με την αλαζονεία τους στην οικονομική κρίση και τη χρεοκοπία της χώρας. Θέλουμε κυβερνήσεις συνεργασίας με ελέγχους δημοκρατικούς».

Τάδε έφη σε τηλεοπτική εκπομπή ο Νίκος Φίλης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ (φωτογραφία). Δεν ξέρουμε αν ισχύει πως 24 από τις 27 χώρες της ΕΕ έχουν κυβερνήσεις συνεργασίας και μικρή σημασία έχει. Ωστόσο αυτά που ισχύουν είναι τα εξής:

Η Φινλανδία έγινε η 31η χώρα - μέλος του ΝΑΤΟ. Η 30ή ήταν η Β. Μακεδονία, αμέσως μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τι έλεγαν τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η ΝΔ ως αντιπολίτευση, που αν και επέκρινε τη Συμφωνία, στήριζε την «ευρωατλαντική ολοκλήρωση» των Βαλκανίων, την ένταξη δηλαδή και της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ; Οτι τα Βαλκάνια και η Ευρώπη θα γίνουν «πιο ασφαλή». Και ότι ο περιορισμός της ρωσικής και κινεζικής επιρροής θα ενισχύσει τη «σταθερότητα».

Από τότε κύλησε πολύ νερό στ' αυλάκι. Οι εντάσεις που ξεσπάνε κάθε τόσο μεταξύ κρατών της Βαλκανικής, αλλά και στο εσωτερικό τους, είναι απόδειξη ότι καμιά «ασφάλεια» δεν αποκαταστάθηκε για τους λαούς. Ενώ ο πόλεμος στην Ουκρανία έρχεται να επιβεβαιώσει ότι ο ευρωατλαντικός σχεδιασμός, με αιχμή τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, όχι μόνο δεν «σταθεροποιεί» την περιοχή, αλλά ρίχνει «λάδι στη φωτιά» των ανταγωνισμών με τη Ρωσία και την Κίνα.

Η σοσιαλδημοκρατία δείχνει στο πραγματικό της πρόσωπο!

Στη νομιμοποίηση της χρήσης πραγματικών πυρών από τις δυνάμεις καταστολής της Χιλής προχώρησε η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Γκαμπριέλ Μπόριτς, σε μια περίοδο όπου συνεχίζονται οι αντιδράσεις στην αντιλαϊκή πολιτική που υλοποιεί η κυβέρνηση.