Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την Πέμπτη 2 Σεπτέμβρη 2021, τότε που ο Μίκης Θεοδωράκης, ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης που έκανε έναν ολόκληρο λαό να τραγουδάει τους στίχους του Ρίτσου, του Σεφέρη, του Ελύτη, του Νερούντα, του Λειβαδίτη και τόσων ακόμη, πέρασε στην αιωνιότητα.
Ένα σχέδιο για την μεταπολεμική Λωρίδα της Γάζας κυκλοφορεί στους κύκλους της αμερικανικής κυβέρνησης του προέδρου Τραμπ, το οποίο προβλέπει την αμερικανική διοίκηση του κατεστραμμένου από τον πόλεμο παλαιστινιακού θύλακα για τουλάχιστον μια δεκαετία, την προσωρινή μετεγκατάσταση του πληθυσμού της Γάζας και την ανοικοδόμηση του παράκτιου παλαιστινιακού θύλακα σε ένα τουριστικό θέρετρο και βιομηχανικό κόμβο, αναφέρει αναλυτικά χθεσινό (Κυριακή, 31/8/2025) δημοσίευμα της Washington Post.
Το εμβληματικό Κινηματοθέατρο Χατζηχαμπή στην Αμμόχωστο δεν ήταν απλώς ένα σινεμά του παλιού καιρού. Ήταν ένα επιβλητικό κτηριακό συγκρότημα, κόσμημα για την πόλη, χώρος που φιλοξένησε ποικίλες εκδηλώσεις, σημείο αναφοράς, τόπος κρυφών συναντήσεων και νεανικών ερώτων. Κουβαλά κοντά ενός αιώνα συλλογικές και προσωπικές αναμνήσεις, μικρά και μεγάλα συμβάντα, μνήμες πολλές, που τις κρατούν καλά φυλαγμένες οι παλιοί Βαρωσιώτες. Όλα μαζί συνθέτουν μιαν εικόνα αλλοτινών καιρών, ταυτισμένων με τα μικρά και τα μεγάλα της τοπικής ιστορίας, κοινωνίας και κουλτούρας της πικραμένης πόλης που σκλαβωμένη μάς καρτερά.
Ηταν το μεσημέρι της Παρασκευής 31 Αυγούστου 1923. Στο λιμάνι της Κέρκυρας εμφανίζεται και αγκυροβολεί ισχυρή μοίρα του ιταλικού στόλου, συνοδευόμενη από υδροπλάνα. Με ναυαρχίδα το «Κόντε ντι Καβούρ», τρία θωρηκτά, τα «Ντουίλια», «Τζούλιο Τσεζάρε» και «Τζουζέπε Βέρντι», δυο βαρέα και δυο ελαφρά καταδρομικά, τρία μεταγωγικά, έξι αντιτορπιλικά, ένα υποβρύχιο και μερικά τορπιλοβόλα.
