Σαν σήμερα, στις 30 Μάρτη του 2020, έφυγε από τη ζωή ο Μανώλης Γλέζος.

Ο Μανώλης Γλέζος τη νύχτα της 30ης προς 31η Μαΐου 1941 μαζί με τον Απόστολο Σάντα κατέβασαν από την Ακρόπολη τη σβάστικα.

«Κατά τη νύκτα της 30ης προς την 31η Μαΐου υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ’ αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου» ανέφερε σε ανακοίνωση της η Κομαντατούρ, στις 31 Μαΐου 1941.

Της Σεμίνας ΔΙΓΕΝΗ*

Σαλπάρισε μια νύχτα με πανσέληνο
και στο στερνό του γράμμα μου 'χε γράψει:
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο
και ας είναι η φωτιά του να σε κάψει»

Εκείνο το όνειρο καίει ακόμα, το ίδιο δυνατά, χρόνια μετά.

Το χαμόγελο του Μπελογιάννη ζωντανεύει συνέχεια στα πρόσωπα όλων που αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο, φωτίζοντας τα σκοτάδια της καθημερινότητας, 73 χρόνια τώρα.

Το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ και οι ΗΠΑ συνεχίζουν να σπέρνουν τον όλεθρο στους λαούς της Μέσης Ανατολής κλιμακώνοντας τις επιθέσεις σε Γάζα, Υεμένη και Λίβανο, κάνοντας «κουρελόχαρτα» τις όποιες «εκεχειρίες» είχαν επισυνάψει.

• 73 χρόνια από την εκτέλεση του Κομμουνιστή ηγέτη • «Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και, ακριβώς, αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για το σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας»

Από Νίκος Μπογιόπουλος*

 «Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: Να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω».