... Αφού τον λίντσαραν έποικοι

Συνεχίζοντας να αποκαλύπτουν το βάρβαρο πρόσωπο της ισραηλινής κατοχής, δυνάμεις του ισραηλινού στρατού προχώρησαν στη σύλληψη του βραβευμένου με Όσκαρ Παλαιστίνιου σκηνοθέτη Χαμντάν Μπαλάλ στη Δυτική Όχθη. Ο Μπαλάλ, συνδημιουργός του ντοκιμαντέρ «Καμιά άλλη χώρα» που τιμήθηκε φέτος με Όσκαρ, συνελήφθη χθες Δευτέρα από τον ισραηλινό στρατό, σε μία ακόμα πράξη καταστολής που φανερώνει την απόπειρα φίμωσης κάθε φωνής αντίστασης.

Από Κώστας Σιέττος*

«Σε όλο τον κόσμο, όπου υπάρχουν καπιταλιστές, η ελευθερία/ανεξαρτησία του Τύπου σημαίνει ελευθερία να αγοράζουν εφημερίδες, να εξαγοράζουν συγγραφείς, να δωροδοκούν, να αγοράζουν και να παραποιούν την "κοινή γνώμη" προς όφελος της αστικής τάξης».

(Β.Ι. Λενιν, BLOCS WITH THE CADETS Απαντα Τόμος 11 , σελ 307-311)

Σε συνθήκες έντασης της επίθεσης στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, ανόδου της λαϊκής δυσαρέσκειας απέναντι στο εχθρικό, από τον ίδιο τον χαρακτήρα του, αστικού κράτους, τους μηχανισμούς του, και το πολιτικό προσωπικό του, η αστική τάξη και τα επιτελεία της σηκώνουν τα μανίκια ψηλά για την χειραγώγηση των λαϊκών στρωμάτων.

• «Όσοι το χάλκεον χέρι του φόβου βαρύ αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχουσι. Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία» (Αντρέας Κάλβος). ΄Η όπως το έλεγε 120 χρόνια μετά την Επανάσταση του ’21 ο ύμνος του ΕΛΑΣ: «Αντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα είναι ο ίδιος ο λαός»

Από Νίκος Μπογιόπουλος*

 «Ο,τι ξέρουμε για το 1821 μοιάζει με αντεστραμμένο είδωλο στον καθρέφτη. Υπάρχουν δύο ’21, αυτό των αρχόντων, των Φαναριωτών και της επίσημης διπλωματίας και αυτό του λαού και των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου…»

(Δ. Φωτιάδης, από την ιστορική μονογραφία «ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ»)

Πώς γίνεται η Καλαμάτα να έχει απελευθερωθεί από τον τουρκικό ζυγό στις 23 Μάρτη του 1821, αλλά να γιορτάζουμε την έναρξη της Επανάστασης στις 25 Μάρτη;

Γράφει: Ελισαίος ΒΑΓΕΝΑΣ*

Οι σύγχρονες «καμπάνες» των ΜΜΕ ήχησαν χαρμόσυνα μετά το τηλεφώνημα του Τραμπ στον Πούτιν, μιας και, όπως ενημερωθήκαμε, οι δύο ηγέτες τα βρήκαν και πάμε για «ειρήνη». Σαφώς και στο επίκεντρο του «μενού» των συνομιλιών βρέθηκε το μοίρασμα της Ουκρανίας. Αυτό που τρία χρόνια πάλευαν να το μοιράσουν με τα όπλα, τώρα, χάρη στην καπατσοσύνη του επιχειρηματία Προέδρου των ΗΠΑ, όπως ο ίδιος ισχυρίζεται, αποφασίστηκε να μοιραστεί με άλλα μέσα (ειρηνικά). Αυτό δεν ήταν άλλο από τον ορυκτό πλούτο, τα πλούσια εδάφη, τις σπάνιες γαίες, την Ενέργεια, τα λιμάνια, τις επιχειρήσεις, τα γεωπολιτικά στηρίγματα, τα μερίδια των αγορών.