Γράφει: Νίκος Κατσουρίδης

Από την ώρα που έχει εκλεγεί ως ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντόναλτ Τράμπ έχει περίπου μονοπωλήσει το διεθνές ενδιαφέρον. Φυσιολογικό θα έλεγα, από τη στιγμή που επιδιώκει μια μεγάλη ανατροπή τόσον στο εσωτερικό της χώρας, όσον και στο διεθνές πεδίο. Μια ανατροπή της οποίας βέβαια τα δύο σκέλη συνδυάζονται και αλληλοεπιδρούν. Δεν μπορεί κανένα Κράτος να σχεδιάσει και υλοποιήσει μια οποιαδήποτε εξωτερική πολιτική αν δεν έχει την οικονομική ευρωστία να τη χρηματοδοτήσει. Και αν μιλάμε για μεγάλα κράτη την στρατιωτική ισχύ για να την υπερασπιστεί και επιβάλει. Πολύ περισσότερο αφού αναφερόμαστε στην υπερδύναμη, η προϋπόθεση να διαδραματίζει παγκόσμιο ηγεμονικό ρόλο απαιτεί πριν από οτιδήποτε άλλο ισχυρή οικονομία. Προϋποθέτει και πολίτες οι οποίοι να συμμερίζονται το όραμα της ηγεσίας του. Προϋποθέτει οι εγχώριες ανάγκες του πληθυσμού να είναι ικανοποιημένες από αρκούντως αποδεκτό επίπεδο διαβίωσης και άλλα.

Από Τζένη Κριθαρά*

Ανερυθρίαστα, αυθαίρετα, σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση και κατά παράβαση κάθε διεθνούς σύμβασης ή αίσθησης δικαίου – σύμφωνα με την πάγια και προσφιλή του συνήθεια – ο επανεκλεγείς Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αποκάλυψε τα μεγαλεπίβολα σχέδιά του για την επόμενη μέρα στη μαρτυρική Λωρίδα της Γάζας. Τι περιλαμβάνουν αυτά; Την εθνοκάθαρση σε βάρος του παλαιστινιακού λαού, τη βίαιη υφαρπαγή της γης του και τη διεξαγωγή … business αλά αμερικάνα σε ξένο έδαφος. Το πολιτικό όραμα του Προέδρου των ΗΠΑ που θα τερμάτιζε (όπως διατείνονταν οι υποστηρικτές του) τους εν εξελίξει πολέμους περιλαμβάνει την ανέγερση ξενοδοχείων, γκολφ κλαμπ και καζίνο υπό την επωνυμία (και) των εταιρειών του σε ένα κομμάτι γης που ακόμα μυρίζει μπαρούτι και θάνατο από τους τελευταίους βομβαρδισμούς.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Κατηφορίζω την Πατησίων. Πρωί. Πάω Βουλή, που τη λένε και ...ναό της Δημοκρατίας... Φάτσα μου με το ψοφόκρυο έχω τον άλλο ναό, τον και επιλεγόμενο Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Ναοί, ιερότητες, σαν ένα μάτσο βρισιές μου ακούγονται, φτυμένες στα μούτρα μου, από τελώνια κακάσχημα, απ' αυτά που ζουν συνήθως σε βρώμικα φρεάτια, σε ερείπια και τυραννάνε τις ψυχές των ανθρώπων, μπαίνουν τις νύχτες στα σπίτια κι αρπάζουν τα παιδιά απ' τα κρεβάτια τους...

Ποτέ άλλοτε καλλιτέχνης, που συνέδεσε το όνομά του με την παραδοσιακή μουσική, δεν κατάφερε να ξεφύγει από τα στενά δεσμά του είδους και να γνωρίσει την πανελλαδική αποδοχή. Ο Νίκος Ξυλούρης, που έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα, το 1980, σε ηλικία μόλις 44 χρονών, έκανε αγαπητό το κρητικό ιδίωμα από το Ηράκλειο μέχρι την Αλεξανδρούπολη. Ποτέ άλλοτε τραγουδιστής δεν πέρασε από το δημοτικό τραγούδι στο λόγιο, όχι μόνο χωρίς απώλειες, αλλά, αντίθετα, με δάφνες γενικής αναγνώρισης, συμπάθειας και δικαίωσης. Μέσα σε μια δεκαετία, κάλυψε τεράστια ποσότητα έργου υψηλής ποιότητας και καθολικής παραδοχής. Τραγούδησε Μαρκόπουλο, Ξαρχάκο, Χάλαρη, Λεοντή, Κόκκοτο, Ανδριόπουλο, Ανδρεόπουλο, Γκάτσο, Γεωργουσόπουλο, Σεφέρη, Σολωμό, Κινδύνη, Ρίτσο, Φέρρη κ.ά. Κυριολεκτικά, δέσποσε τη δεκαετία του ’70, σηκώνοντας στις πλάτες του το προοδευτικό τραγούδι τα χρόνια της δικτατορίας και στις αρχές της μεταπολίτευσης.