Του Δημήτρη ΚΟΙΛΑΚΟΥ*

Σε πολλές χώρες της Ευρώπης είναι όλο και πιο έντονα τα φαινόμενα κυβερνητικής αστάθειας και αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, με εμφάνιση και νέων δυνάμεων που αναζητούν αναβαθμισμένο, έως και κυβερνητικό ρόλο.

Στη Βρετανία, για παράδειγμα, έχουν αλλάξει 7 πρωθυπουργοί την τελευταία δεκαετία. Στις τελευταίες εκλογές, τον Ιούλη του 2024, τα δύο μέχρι πρότινος κυρίαρχα αστικά κόμματα, οι νυν κυβερνώντες Εργατικοί και οι προκάτοχοί τους Συντηρητικοί, κατέγραψαν τις χειρότερες επιδόσεις τους σε απόλυτο αριθμό ψήφων από το 2000 και μετά. Το εθνικιστικό - λαϊκιστικό Reform και οι «Πράσινοι» φαίνεται ότι διεκδικούν ισχυρή παρουσία στη νέα διάταξη του αστικού πολιτικού συστήματος, με τις δημοσκοπήσεις να φέρνουν το πρώτο ακόμα και σε θέση διεκδίκησης της εκλογικής πρωτιάς.

Αυτός είναι ο καπιταλιστικός παράδεισος τους! Αυτά τα είναι τα αποτελέσματα της …«ανάπτυξης» του ευαγγελίζονται! Στην Ευρωπαϊκή Ενωση των «27» κρατών-μελών, τον επερχόμενο Χειμώνα 50 εκατομμύρια άνθρωποι θα αναγκαστούν να επιλέξουν μεταξύ θέρμανσης και τροφής! Θα επιλέξουν αν θα δώσουν τα πενιχρά εισοδήματα τους για να μην πεθάνουν από την πείνα ή αν θα τα χρησιμοποιήσουν για να μην ξεπαγιάσουν από το κρύο…

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Το σύνθημα του φετινού Φεστιβάλ, που ανέδειξε το ελάττωμα του ανθρώπου να σκέφτεται, απέναντι σε στρατηγούς που κουμαντάρουν περισσότερο νεκρούς από ζωντανούς για λογαριασμό των αφεντικών τους, και πολλά μυαλά άνοιξε και είναι καιρός να πάμε και τη σκέψη μας παραπέρα. Επειγόντως μάλιστα. Γιατί στην προεκλογικώς περιοδεύουσα χώρα μας με το θηριώδες ζιζάνιο της ανάγκης και του φόβου σπαρμένο όχι απλώς σε κάθε στρέμμα, αλλά σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό της γης και της ζωής μας, και ξεπηδάνε και πηγαινοέρχονται κάθε λογής στρατηγοί. Οι οποίοι μάλιστα τις τελευταίες μέρες, εν αναμονή του Αμερικάνου που θα 'ρθει για να μας ελέγξει ως ...διάδρομο, την έχουν δει Βυζαντινοί τιμαριούχοι! Σπεύδουν όλοι σε εκκλησίες, μοναστήρια και ρασοφορικές συνάξεις για την ...ευλογία των όπλων τους.

Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ*

Μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία, λέει το άσμα. Για το άσμα ασμάτων καλύτερα να μη συζητήσουμε, γιατί η ποιητική του προσέγγιση του έρωτα πέρασε η εποχή που μπορεί να είναι έμπνευση ή και σχολείο γραφής για όσους τυχόν το πιάσουν στα χέρια τους, και μπορεί να γίνει κι αυτό αντικείμενο εκμετάλλευσης και ματζούνι - ξόρκι τσαρλατάνων. Το κυνήγι της αθανασίας σε εποχές ζοφερής αβεβαιότητας και κοινωνίες συστηματικά και κατακλυσμιαία εκμεταλλευτικές έχει γίνει επάγγελμα για έναν δυστυχώς πολυάριθμο εσμό ανθρώπων της διπλανής πόρτας.